บทที่ 064 ขับรถไหม

ทันทีที่โจวจือหยางได้ยินว่าจะโทรเรียกตำรวจ ออร่าของเขาก็จางหายไปทันที เขาขอร้องให้วิงวอนเฉินซิงเหย้าว่าอย่าโทรเรียกตำรวจเลย นอกจากนี้เขายังอ้างเรื่องวันเกิดยายเดือนหน้า: "พี่ชาย อย่าโทรหาตำรวเลยจ เดือนหน้าก็จะวันเกิดของคุณย่า ถ้าเธอรู้ว่าคุณส่งฉันเข้าคุก ฉันเดาว่าเธอคงจะหัวใจวายแน่ ๆ ”

เฉินซิงเหย้าส่งเสียงกรนเย็นๆ แต่เริ่มรู้สึกขยับเล็กน้อย

โจวจอหยางกล่าวต่อว่า: "สิ่งต่างๆเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว งั้นฉันขอโทษละกัน ขอโทษ ขอโทษ! โอเคไม๊?"

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ต้องการให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าโจวจือหยางมาจากครอบครัวของเฉินซิงเหย้า ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าที่จะทำเรื่องใหญ่

หากเป็นเช่นนี้โจวรั่วหลาน แม่ของเฉินซิงเหย้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยเธอไป เมือถึงตอนนั้นคงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเธอ และะตายอย่างอนาถ

สำหรับวิธีการของโจวรั่วหลาน เธอไม่ได้เรียนรู้มาก่อน

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้วเย่เสวี่ยจู๋ ค่อยๆดึงที่แขนเสื้อของเฉินซิงเหย้าและกระซิบว่า: "ไม่เป็นไร ฉันไม่ต้องการให้เกิดเรื่องใหญ่"

เฉินซิงเหย้ามองกลับมาที่เธอและยิ้ม สายตาของเขาดูเหมือนจะบอกว่า ไม่มีประโยชน์

ในเมื่อบุคคลที่เกี่ยวข้องพูดเช่นนี้ โจวจื่อหยางก็ขอโทษเช่นกัน เฉินซิงเหย้าไม่ใช่คนที่บังคับคนอื่นจนเกินไป นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติในหมู่พวกเขา หากโจวจือหยางถูกส่งไปที่สถานีตำรวจ ไม่เพียงต้องอธิบายกับแม่ของเขาหรือตระกูลโจวก็ไม่มีอะไรน่าอธิบาย

แม้ว่าเฉินซิงเหย้าจะรู้สึกอึดอัดในใจ แต่เขาก็ยังตัดสินใจที่จะไม่ก่อปัญหาและปล่อยโจวจือหยางไป

เพียงแค่ระหว่างทางที่เขาขับรถไปส่งเย่เสวี่ยจู่กลับ เย่เสวี่ยจู๋ได้ทบทวนเรื่องทั้งหมดในคืนนี้ แต่ก็ยังรู้สึกมีอะไรค้างคาอยู่ในใจ

หากคืนนี้เขาไม่รีบมา และหากเขามาสาย เย่เสวี่ยจู๋จะถูกชายอื่นข่มขืนในคืนนี้

เหตุการณ์นี้ทำให้เขาไม่สบายใจและหวาดกลัวเมื่อนึกถึงเรื่องนี้คือเขาห่วงเย่เสวี่ยจู๋ ไม่เพียงแต่ร่างกายของเธอเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหัวใจของเธอด้วย เธอเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

เขาหันหน้าไปมองใบหน้าของเย่เสวี่ยจู๋ขณะขับรถ เพียงเห็นใบหน้าของเธอแดงก่ำ นั่งไม่สุข และมือของเธอก็เกาตามร่างกายของเธอ

เพียงแค่นั้นเฉินซิงเหย้าก็รู้ว่าเย่เสวี่ยจู๋ค่อนข้างแปลก เธอเงียบกว่าเมื่อก่อน และพฤติกรรมของเธอไม่เหมือนเมื่อก่อน

เขาถามเธอด้วยเสียงต่ำ: "คุณเป็นอะไร?"

เย่เสวี่ยจู๋กล่าวอย่างอึดอัด "ร่างกายของฉันร้อนและคันมาก"

เฉินซิงเหย้าเหล่ตามองเธอ และมองไปที่เธออีกครั้ง เขาเห็นเธอเกาทั้งตัว ถึงขนาดที่หยุดไม่ได้ หลายๆที่บนร่างกายเธอถูกเธอเกาจนเป็นรอย

จับต่อไปจะดีเหรอ?

"หยุดจับได้แล้ว" เฉินซิงเหย้าเตือนเธอ

"แต่ฉัน ฉันไม่สามารถทนได้"น้ำเสียงของเย่เสวี่ยจู๋ดูเหมือนไม่สามารถทนได้

จู่ๆ เฉินซิงเหย้าก็หยุดรถข้างทาง นี่เป็นถนนที่มีหมอก มันดึกแล้วและมีรถน้อยมาก

หลังจากที่เฉินซิงเหย้าจอดรถแล้ว เขาก็จับมือเธอและถามเธอว่า "ทำไมคุณถึงมีอาการคัน ฉันจะช่วยคุณจับมัน"

ดวงตาของเย่เสวี่ยจู๋แดงระเรื่อ "ทั้งตัว... " เธออพูดอย่างกล้ำกลืนฝืนทน "ซิงเหย้า ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร"

เฉินซิงเหย้า จั๊กจี้เธอเบาๆ และเมื่อเธอจับส่วนที่อ่อนไหวของเธอ เธอจะทำเสียงที่ไม่สามารถทนได้ และกระตือรือร้น นี่คือเสียงที่เธอทำ เมื่อเธออยู่บนเตียงของเขา ตอนแรกเฉนซิงเหย้ารู้สึกแปลกๆ แต่ต่อมาก็ยิ่งหนักขึ้น เธอสัมผัสจุดอ่อนไหวของเธอ และเธอก็ยิ่งน่าหลงใหลมากขึ้น และเธอจะริเริ่มที่จะคว้าคอของเขา จูบเขาลึกๆ และปล่อยให้เขาออกแรงอีกเล็กน้อย