บทที่ 065 กลิ่นอายความหอมหวล

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้พูดอะไร เฉินซิงเหย้ารู้ว่าเธอหมายถึงอะไร เขาตบหน้าเธอเบาๆ จัดกระโปรง และรัดเข็มขัดนิรภัยและขับรถไปที่โรงแรมที่ใกล้ที่สุด

ระหว่างทางไปโรงแรม เย่เสวี่ยจู๋ ถามเขาว่า "คุณบอกว่าจะไม่กลับมาไม่ใช่เหรอ?"

เฉินซิงเหย้า กล่าวว่า: "ฉันกลัวว่าเธอจะถูกแก้แค้น ดังนั้นหลังจากที่คิดเรื่องนี้ ฉันจึงรีบกลับ โชคดีที่ฉันรีบกลับ มิฉะนั้นคนงี่เง่าจะถูกข่มขืน และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ณ จุดนี้ เฉินซิงเหย้าโกรธเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้วิธีป้องกันตัวเองได้อย่างไร?

เย่เสวี่ยจู๋ก้มหัวลง เธอรู้สึกว่าครั้งนี้เธอโง่ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว และตอนนี้เธอไม่มีอะไรจะพูด

"ขอโทษ ฉันทำให้คุณเดือดร้อน"

“ ฉันไม่กลัวว่าเธอจะทำให้ฉันเดือดร้อน” สิ่งที่เฉินซิงเหย้าอยากจะบอกก็คือเขาแค่กลัวว่าจะไม่สามารถปกป้องเธอได้ทุกครั้ง

"ต่อไปฉันจะระวัง เดิมทีฉันคิดว่าทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานและจะไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้น"

"คราวหน้าระวังไว้"เฉินซิงเหย้าพูดเบาๆ "เธอปฏิบัติต่อผู้อื่นในฐานะเพื่อนร่วมงาน คนอื่นๆ อาจไม่ปฏิบัติต่อเธอในฐานะเพื่อนร่วมงาน โลกนี้ไม่ใช่มีแต่สีดำกับสีขาว จิตใจของคนซับซ้อนและมืดมนจนคุณไม่อยากจะเชื่อมัน"

"คุณก็ด้วยเหรอ?"

"คุเธอหมายถึงอะไร" เฉินซิงเหย้าจ้องมองไปที่ด้านข้างของเธอ

"ฉันไม่รู้" เย่เสวี่ยจู๋ถามอีกครั้ง "คืนนี้ใครใส่ยากัให้ฉัน" เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกคันอีกครั้ง

เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ เฉินซิงเหย้าก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้เผยให้เห็นว่าเป็นการสมรู้ร่วมคิดระหว่าง อ้วนโต่งและโจวจือหยาง และที่น่าสงสารคือเด็กโง่ เย่เสี่ยจู๋ที่ถูกขายโดยหัวหน้าของเธอเองโดยไม่รู้อะไรเลย

ความซับซ้อนของจิตใจของผู้คนในสังคมนี้เลวร้ายยิ่งกว่าอะไร เธอซวยยิ่งกว่าซวยอีก แต่เฉินซิงเหย้าไม่ต้องการบอกเสวี่ยจู๋มากเกินไป ในความคิดของเขา เย่เสวี่ยจู๋เป็นสัตว์เซลล์เดียวที่ขี้อาย ถ้าปล่อยให้เธอรู้ว่าจริงๆแล้วอ้วนโต่งที่วางแผนอย่างลับๆ กลัวว่าเธอจะไม่อยู่ในบริษัทนี้อีกต่อไป จากนั้นความปรารถนาของเขาที่จะได้เห็นเธอทุกวันจะกลายเป็นแค่ความหวัง

เฉินซิงเหย้าโค้งริมฝีปากของเขาและกล่าวว่า "อาจเป็นคนในบาร์ เธอควรใส่ใจในครั้งต่อไป อ้วนโต่งเป้นคนของฉัน เขาไม่ช่วยโจวจือหยางทำเรื่องพรรณนั้ัน"

"จริงเหรอ" เย่เสวี่ยจู๋ยังคงงงงวย

"จริงเหรอ" เสียงของเฉินซิงเหย้ามุ่งมั่น "ฉันจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนไหนหมายปองคุณอีก"

ในที่สุดเย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกสบายใจ และมุมปากของเธอก็มีรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวและมีความสุขที่ไม่อาจหยุดยั้งได้

เฉินซิงเหย้าถามเธอ ขณะขับรถ "เธอปิดโทรศัพท์ได้ยังไง ตอนนั้นฉันเกือบจะหาเธอไม่เจอแล้ว"

เยเสวี่ยจู๋เพิ่งจะจำได้ว่าเผลอกดปุ่มปิดเครื่องไป

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดเครื่อง จากนั้นขอโทษเขา: "ฉันขอโทษ ฉันคิดว่าคุณจะไม่กลับมาแล้วฉันจึงปิดเครื่อง"

เฉินซิงเหย้าไม่ได้ตั้งใจที่จะตำหนิเธอ เขาคิดว่าในคืนนี้เธอเกือบจะหลงเข้าไปในถ้ำของหมาป่า แม้ว่าจะโง่ แต่เขาไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี มันเป็นเรื่องที่เขาต้องรับผิดชอบเมื่อคิดถึงเรื่องเขาก็เริ่มทำให้เธอรู้สึกแย่

เฉินซิงเหย้ามองดูเธออย่างลึกซึ้ง ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนที่หาได้ยาก "อย่าเป็นแบบนี้อีกในอนาคต ฉันหาเธอไม่เจอฉันจะเป็นห่วง"