บทที่ 068 เจ้าของบ้านผู้แปลกประหลาด

เย่เสวี่ยจู๋ลดสายตาของเธอลง และลดศีรษะลงเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่มุมปากของเขา

เฉินซิงเหย้าไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร และหลังจากถามเธอเกี่ยวกับอาการของแม่ และสถานการณ์การทำงานในช่วงนี้ เธอก็บอกว่าเขาต้องออกไปก่อนแล้วแหละ เครื่องบินจะมาแล้ว

ก่อนจากไป เย่เสวี่ยจู๋กล่าวว่า "ฉันจะไม่ถอดแหวน"

เฉินซิงเหย้ามองไปที่เธอ "ไม่สวมที่คอของคุณแล้วเหรอ?"

ย่เสวี่ยจู๋ส่ายหัว "เว้นแต่คุณจะช่วยฉันสวมมัน"

เฉินซิงเหย้ายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่มุมปากของเขานั้นชัดเจนมาก โดยไม่พูดอะไรเลยหันไปทางซ้าย

...

หลังจากที่เฉินซิงเหย้าจากไป เย่เสวี่ยจู๋ก็อยู่ในห้องพักของโรงแรมสักพักก่อนจะลุกขึ้นไปเก็บของและออกไป

ทันทีที่ฉันกลับไปที่บ้านเช่าก็เห็นสือเสี่ยวหรันเดินเตร่อยู่ใกล้บ้านเช่าของเธอ

ทันใดนั้นเมื่อเห็นสือเสี่ยวหรันที่นี่ เย่เสี่ยวจู๋ก็ยังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หลังจากถามเธอถถึงรู้ว่าสือเสี่ยวหรันกำลังรอเธอเป็นพิเศษ

“เมื่อคืนฉันเมา ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและโทรหาอ้วนโต่ง ถึงรู้ว่าเธอเกิดเรื่องเมื่อวาน เมื่อคืนฉันขอโทษนะ ฉันรู้จากอ้วนโต่งว่าเมื่อวานเธอถูกรองประธานรังแก เป็นความผิดขงฉันเอง ฉันไม่ดีเองที่ดื่มไปสองสามแก้วก็เมาแล้ว ”สือเสี่ยวหรันมองเย่เสวี่ยจู๋ตั้งแต่หัวจรดเท้าย่างประหม่า "รองประธานไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม? คุณไม่เป็นไรนะ?”

เย่เสวี่ยจู๋ยิ้มและส่ายหัว "ไม่เป็นไร เมื่อคืนมีเรื่องนิดหน่อย แต่โชคดีที่ประธานเฉินเข้ามา"

สือเสี่ยวหรันยักหน้าขมวดคิ้วและกล่าวว่า "โชคดีที่คุณเฉินเข้ามา อ้วนโต่งยังพูดถึงเรื่องนี้กับฉันในตอนเช้า เสวี่ยจู๋ เรื่องนี้อย่าโทษอ้วนโต่งเลยนะ คุณก็รู้ว่าเขาเป็นเพียงหัวหน้าตัวเล็กๆ... "

"ไม่เป็นไร" เย่เสวี่ยจู๋กล่าว "ไม่ต้องกังวล ฉันรู้ว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอ้วนโต่งฉันลืมไปแล้ว"

สือเสี่ยวหรันยังคงรู้สึกไม่สบายใจ และถามเธออีกสองสามคำโดยพูดว่า: "ทำไมคุณถึงออกจากบ้านเช่าตั้งแต่เช้าตรู่?"

เย่เสวี่ยจู๋สึกผิดเล็กน้อยเธอไม่สามารถบอกสือเสี่ยวหรันได้ว่าเธออยู่กับเฉินซิงเหย้า เธอจึงพูดว่า "ฉันไปหาแม่ที่โรงพยาบาล"

สือเสี่ยวหรันไม่ได้ถามต่อ

เย่เสวี่ยจู๋และพูดด้วยความประหลาดใจ: "เสวี่ยจู๋มือของคุณมีแหวนอยู่! แหวน! ใครให้มาเหรอ?”

"เปล่า"เย่เสวี่ยจู๋ค่อยๆหมุนแหวน สีหน้าของเเธอแสดงรอยยิ้มที่มีความสุขของผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างมีเอกลักษณ์ และแม้แต่

สืือเสี่ยวหรันที่เริ่มจะดื่มก็พบ

สือเสี่ยวหรันตกใจและพูดว่า: "ฉันรู้! มันต้องมาจากแฟน! เมื่อไร่เธอจะแนะนำแฟนเธอให้ฉันรู้จักเหรอ?"

เย่เสวี่ยจู๋เอามือก่ายหน้าผากของเธออย่างช่วยไม่ได้ และพูดด้วยรอยยิ้ม: "เมื่อมีโอกาสในอนาคตฉันจะแนะนำให้คุณรู้จักอย่างแน่นอน"

สือเสี่่ยวหรันยังคงไม่พอใจ เธอบิดตัวและบอกว่าอยากเจอเขาเร็ว ๆ

ทั้งสองกินข้าวและกลับบ้านแยกกันเป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว

หลังจากที่เย่เสวี่ยจู๋กลับมาที่บ้านเช่า เธอซักเสื้อผ้าที่สะสมมาสองวัน และใช้ประโยชน์จากแสงแดดเพื่อทำให้ผ้าห่มแห้ง

เมื่อป้าของเจ้าของบ้านเห็นเธอมาที่ระเบียงเพื่อตากผ้านวมเธอจึงไอและเตือนว่า "คุณเย้คุณควรจ่ายค่าเช่าเดือนนี้!"

เย่เสวี่ยจู๋ส่งเสียงครวญครางและกล่าวว่า "เอาล่ะฉันจะเอาไปให้คุณในภายหลัง"