บทที่ 067 ตอนเช้าลืมจัดการไปเลย

หลังจากที่เฉินซิงเหย้าสวมแหวนให้เย่เสวี่ยจู่แล้ว เขาก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ และเมื่อเขาเดินออกมาจากห้องน้ำก็เหมือนกับก่อนหน้าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ราวกับแหวนวงนี้ไม่ได้มีความสำคัญอะไร

เย่เสวี่ยจู๋รู้จักนิสัยของเฉินซิงเหย้า เขาไม่เคยพูดอะไรที่หวานซึ้ง แต่เขาจะแสดงออกผ่านการกระทำ

แม้ว่าเฉินซิงเหย้าจะไม่ได้บอกกับเธออย่างชัดเจน แต่เย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกว่าการที่เขาให้แหวนกับเธอนั้นบางทีอาจเป็นเพราะเขามองว่าเธอเป็นคนสำคัญ โดยเฉพาะตอนที่เขาช่วยเธอแก้ไขสถานการณ์ในตอนกลางคืนของเมื่อวาน การกระทำของเขา ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากขึ้น

วันนี้เฉินซิงเหย้าเห็นเธอเงียบไป เขารู้สึกไม่ค่อยชินขเาติดกระดุมเสื้อไปและเดินไปหาเธอ “ วันนี้คุณเป็นอะไรไปเหรอ ตกหลุมรักฉันเหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋เม้มปากและหัวเราะ เธอบังเอิญเห็นเขาก็สวมแหวนทองคำขาวที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนนั้นดูเหมือนแหวนที่เขาให้เธอเลย

"เธอกำลังมองอะไรอยู่?เด็กโง่" เฉินซิงเหย้าเดินมาหาเธอและยืนนิ่ง

เย่เสวี่ยจู๋ไม่รังเกียจที่จะถูกเรียกว่าเด็กโง่ เธอชี้ไปที่มือของเขาและถามเขาว่า "นี่คืออะไร?"

เฉินซิงเหย้ายิ้มอย่างตั้งใจและยกมือขึ้นแตะคางของเธอ ดวงตาของเขาเปล่งประกาย"เดาสิ?"

"ฉันเดาไม่ออก" เย่เสวี่ยจู๋ปากกับใจไม่ตรงกัน ในความเป็นจริงเธอคิดไว้แล้วว่าแหวนในมือของเขาและของเธอเองเป็นแหวนคู่

"ถ้าอย่างนั้นอย่าเดา" เฉินซิงเหย้ายิ้และมหันหลังให้เธอ เขาเดินไปที่หน้าต่างและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ตอนนี้เป็เวลาเกือบเที่ยงแล้ว แสงแดดที่แรงจัดกระทบศีรษะของเขา และสาดส่องไปที่ตัวเค้าจนมองเห็นวาบนตัวของเขาเหมือนมีแสงแดดอ่อนๆ เขายืดตัวที่บริเวณหน้าต่าง สายตาอันอบอุ่น บนตัวของเขาเหมือนกับมีรัศมีอยู่รอบๆตัว

เย่เสวี่ยจู๋ลุกจากเตียง เธอเดินไปด้านหลังของเขาและยื่นมือไปกอดเอวเขาจากด้านหลัง และพิงศีรษะบนหลังของเข าทันใดนั้นเธอก็รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นมาก

เฉินซิงเหย้าไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มที่มุมปากของเขาได้และกล่าวว่า "เฮ้ อย่าถือโอกาสเช็ดมันที่อยู่บนใบหน้าคุณหล่ะ!" อันที่จริงเขามีความสุขมาก ในใจของเขารู้สึกว่าเย่เสวี่ยจู๋ไม่ค่อยได้กอดเขาแบบนี้

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยมือ เธอทำปากจู๋แะกล่าวว่า "ทำไมคุณถึงสวมแหวนที่นิ้วนาง?"

เฉินซิงเหย้าส่งเสียงครวญครางและพูดอย่างไม่เป็นทางการว่า: "พอดีมีเพียงแค่นนิ้วนางที่ใส่ได้"

"จริงเหรอ" เย่เสวี่ยจู๋กล่าว "คุณรู้ไหมว่าการสวมแหวนนิ้วนางหมายถึงอะไร"

เฉินซิงหเย้ากล่าวอย่างตรงไปตรงมา: "ฉันไม่รู้"

เย่เสวี่ยจู๋ กล่าวว่า: "นิ้วนางเชื่อมต่อกับหัวใจ"

เฉิินซิงเหย้าทำหน้าเคร่งขรึม "โอ้" แต่ในไม่ช้าก็ไม่มีข้อความเพิ่มเติม

เดิมทีเย่เสวี่ยจู๋คาดหวังกับการตอบสนองของเขามาก แต่หลังจากรอมานานเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากพูดว่า: "แหวนของคุณคล้ายกับของฉันมาก ถ้าคนอื่นเห็นพวกเขาจะเข้าใจผิดเราหรือไม่?"

"ถ้าอย่างนั้นก็ให้พวกเขาเข้าใจผิด" เฉินซิงเหย้ากล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ช้าหรือเร็วพวกข้าก็ต้องรู้อยู่ดี"เย่เสวี่ยจู๋ เธอกลัวคนอื่นเข้าใจผิดมากขนานั้นเบยเหรอ ฉันทำให้คุณอับอายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เย่เสวียจู๋รู้สึกว่าเธอทำผิดและพูดอย่างรวดเร็วว่า "ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น"

“ แล้วเธอหมายความว่ายังไง?”

"ฉันหมายความว่าถ้ามีคนในบริษัทเห็นเราใส่แหวนคู่ มันอาจจะไม่สำคัญสำหรับฉัน แต่มันอาจจะส่งผลไม่ดีกับคุณ คุณเป็นบอสใหญ่ ... "

"มีอะไรไม่ดีอย่างนั้นเหรอ" เฉินซิงเหย้ากล่าว "มันเป็นแค่แหวน ฉันจะใส่ ถ้าฉันชอบ และไม่ใส่ ถ้าฉันไม่ชอบ"

"ฉันควรถอดแหวนของฉัน และแขวนไว้ที่คอของฉันหรือไม่?" เธอถามอย่างไม่แน่ใจ "เพื่อให้คนอื่นมองไม่เห็น?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินซิงเหย้าก็รู้สึกไม่พอใจทันที คิ้วของเขาขมวดแน่นและน้ำเสียงของเขาก็เย็นชา“เธอกล้าถอดแหวนที่ฉันให้ เธอก็ลองดูสิ”

หลังจากนั้นเขาก็หันศีรษะกลับมาทันทีและจ้องไปที่หน้าของเย่เสวี่ยจู๋ด้วยสายตาเย็นชา

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรง และในบางเรื่องเธอก็ยังไม่เข้าใจ? เมื่อกี๊ก็ยังดีอยู่นี่ ทำไมคุณถึงโกรธขึ้นทันทีหล่ะ?

“ ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะทิ้งแหวนที่คุณให้ ฉันแค่บอกว่าจะสวมมันไว้ที่คอ”