บทที่ 070 แผลเป็นตลอดชีวิต

อาตงคงดื่มแอลกอฮอล์ไปมาก เขาไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆที่เย่เสวี่ยจู๋ทำอยู่ข้างหลัง เขาแค่หัวเราะอย่างหื่นกระหาย“ เธอยังจะไปทำผีอีกเหรอ? พี่ตงจะทำให้เธอมีความสุขในคืนนี้ เธอยังต้องการไปทำผีอีกเหรอ ได้ยินว่าคุณชอบทำไก่ คุณไม่อยากลองฝีมือของพี่ตงของคุณเหรอมันอาจจะดีกว่าแฟนตัวน้อยของคุณก็ได้! "

"ประสาทตันหากลับ!" เย่เสวี่ยจู๋ทนไม่ได้จนต้องถ่มน้ำลายใส่หน้าเขา "ไปไกลๆฉันเลย คนตัวเล็กใจสกปรก!"

อาตงโกรธมาก "ใครกันที่บอกว่าฉันเป็นคนตัวเล็ก ฉันเล็กตรงไหน คุณเห็นฉันเล็กตรงไหน"

ในขณะที่อาตงพูดอยู่ เขาก็ปลดกระเป๋ากางเกงออก เผยให้เห็นร่างกายของเขา เขาจับไอ้นั่นของเขาขึ้นมาและถามเย่เวี่ยจู๋ว่า "แม่มึงเอ๊ย! เล็กตรงไหน เล็กตรงไหนเหรอ?"

อาตงดูเหมือนจะถูกครอบงำด้วยโรคประสาท เขาทำตัวไร้ยางอาย จับไอ้นั่นของเขาไว้แล้วเดินเข้าหาเย่เสวี่ยจู๋ เขาข่มขู่บังคับให้เธอตอบ: "บอกฉันมาซิ ของฉันใหญ่ไม๊ ใหญ่กว่าทุกคนบนโลกนี้ไม๊? "

เย่เสวี่ยจู๋ระงับความรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนของเธอไว้ แต่กลิ่นของอาหารที่ค้างคืนยังคงปั่นป่วนอยู่ในท้องของเธอ เธอหลับตาและไม่ได้มองไปที่เขา

เมื่อเห็นเธอหลับตาด้วยความรังเกียจ อาตงโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเอื้อมมือเปิดตาและบังคับเธอ: "เธอจะดูไหม! สารเลว! เธอไม่ใช่ชอบทำไก่เหรอ? กูให้มึงดูมึงก็ดูอย่างมีความสุขสิ! เธอยังกล้าหลับตาอีก ฉันจะให้เธอดูมันให้พอ! ถ้าดูไม่พออีก ฉันจะทำให้XX อิ่ม! "

ด้วยคำพูดที่หยาบคายของอาตง เย่เสวี่ยจู๋ได้ตระหนักว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตรายตอนนี้เธอทำได้เพียงแค่ฝากความหวังไว้กับสายที่โทรมาเมื่อซักครู่ เธอหวังเพียงว่าจะมีคนมาช่วยเธอ หลังจากได้ยินเธอร้องขอความช่วยเหลือ ...

เมื่อเย่เสวี่ยจู๋เห็นอาตงยังคงยกไอ้นั่นให้เธอดูอยู่ เขาจึงตบหน้าเธอหนึ่งฝ่ามือ และสบถว่า "นัง! ยังกล้าที่จะดูถูก! กูจะให้มึงลิ้มรสอันยอดเยี่ยมเยี่ยมของกูในวันนี้! "

ท้ายที่สุดอาตงก็วางได้นั่นของเขาไว้ใกล้ใบหน้าของเย่เสวี่ยจู๋ เย่เสวี่ยจู๋กลั้นหายใจ อาตงยื่นมือออกมาจับปากเธอ แต่เธอไม่ยอมและเขาพยายามที่จะทำให้ปาก และพยายามเอาของเขาเข้าปากเธอหลายครั้ง

เย่เสวี่ยจู๋กัดฟันแน่น ตั้งแต่ต้นจนจบ โดยไม่ยอมปล่อยใฟ้เขาเอาไอ้นั่นของเขาเข้าไป เมื่อเห็นว่าไม่สามารถอ้าปากได้ อาตงก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายและผลักเธอลงไปที่พื้นและมองลงไปที่เธอพร้อมกับยิ้มกว้าง: "อย่าคิดว่าฉันอ้าปากเธอไม่ได้แล้วฉันจะไม่มีวิธีอื่น ข้างบนเปิดไม่ได้ ยังมีข้างล่าง! ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะทำไม่ได้ ! "

อาตงพูดเรื่องไร้สาระ เขาพยายามเหยียดขาเธอออก ขณะพูดอยู่เขาก็ดึงกางเกงยีนส์ของเธออย่างไม่สนใจ เย่เสวี่ยจู๋พยายามหนีอย่างเต็มที่และร้องให้คนช่วย แต่เขาก็ยังดึงกางเกงยีนส์ของเธอลงด้วยมือของเขา

เมื่อเห็นเนื้อสีขาวส่วนล่างของผู้หญิง อาตงก็เริ่มกระสับกระส่ายมากขึ้น และเร่งพลังที่โหดร้ายในมือของเขาและตัดสินใจที่จะเย็ดเธอ แต่เมื่อเขาดึงกางเกงยีนส์ของเธอออกจนหมด เขาก็อยากจะเอื้อมมือไปดึงกางเกงในของเธอ จู่ๆก็มีคนมาเตะประตูอย่างแรงและเสียง "ปัง"ก็ดังขึ้น

เย่เสวี่ยจู๋ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจนคอแห้ง และเมื่อเธอได้ยินเสียงดังที่ด้านนอกประตูเธอก็ร้องขอความช่วยเหลือ: "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"

อาตงตบเย่เสวี่ยจู๋อย่างแรง ก่อนที่นิ้วของเขาจะตกลงไป เขาถูกชายข้างหลังเตะเข้าที่ด้านหลังอย่างรุนแรง อาตงก็กรีดร้องและล้มลงกับพื้นทันที

เย่เสวี่ยจู๋เงยหน้าและลืมตาขึ้น เธอเห็นชายตรงหน้าเธอเป็นหลู่เฉิน เขาดูเหมือนผู้ช่วยชีวิตและน้ำตาของเธอก็ไหลลงมา