บทที่ 071 สิบนิ้วประสานกัน

ตอนที่เฉินซิงเหย้ามาถึง เย่เสวี่ยจู๋นั่งหลับไปที่เก้าอี้นั่งเล่น หลู่เฉินกลัวเธอจะหนาวเลยให้เธอมาพิงที่ไหล่เขา

เฉินซิงเหย้าชำเลืองมอง ถามตำรวจเรื่องที่เกิดในคืนนี้ ตำรวจอธิบาย สีหน้าของเฉินซิงเหย้าก็เปลี่ยนไป อากาศเย็นๆก็ออกจากร่างกายเขา เจียงซิงเหยาที่อยู่ข้างหลังยังรู้สึกถึง

เฉินซิงเหย้าเสนอให้เย่เสวี่ยจู๋ไปตรวจร่างกาย สุดท้ายตำรวจบอกว่าตรวจเสร็จแล้ว ไม่มีร่องรอยของการถูกทำร้ายทางเพศแต่อย่างใด เหยื่อถูกทุบตีเลือดออกที่อวัยวะภายในอย่างรุนแรงและยังคงได้รับการช่วยเหลือสถานการณ์ตอนนี้อยู่ เมื่อกี้ครอบครัวของอาตงจะมาโรงบาลทำร้ายคน ยังดีที่ตำรวจห้ามไว้

ตามที่ตำรวจพูด ตอนนี้จะยังไม่พูดปัญหาค่ารักษา เย่เสวี่ยจู๋เดินออกไปยังมีอันตราย ดังนั้นตำรวจจึงจำเป็นที่จะให้ครอบครัวของเย่เสวี่ยจู๋มา ความหมายของตำรวจคือ ให้ทั้งสองฝ่ายเจรจากันเอง เป็นวีธีที่ดีที่สุด

เฉินซิงเหย้าได้ยินก็พูดอย่างเย็นชา: “ไม่สามารถเจรจากันเอง”

ตำรวจยังอยากจะพูดอะไร แต่ว่าเห็นเฉินซิงเหย้านั้นมีท่าทางทรงพลังและเห็นเขาขับรถปอร์เช่มา ดูแล้วเขาต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินเสียงของเฉินซิงเหย้าในฝัน ตื่นขึ้นเล็กน้อย ลืมตาก็เห็นหน้าของหลู่เฉิน หลู่เฉินถามเธอด้วยความเป็นหว่ง: “ดีขึ้นบ้างยัง?”

เธอพยักหน้า มองไปรอบๆ ก็เห็นเฉินซิงเหย้ากำลังมองมาทางตัวเอง แววตาสับซ้อนและมีความเย็นชาด้วย เธอรู้สึกกดดันขึ้นในทันที ตอนเห็นเขาเธอทนไม่ไหวน้ำตาใหล่ เห็นดวงตาเธอในตอนนี้ เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้เลย เธอพยายมกลั้นแล้วแต่กลั้นไม่ไหว โค้งปาก จ้องหน้าเฉินซิงเหย้าแล้วร้องไห้ออกมา แล้วตะโกน: “พี่อาเหย้า”

เฉินซิงเหย้าไม่คิดว่าเธอจะเรียกตัวเองว่า “พี่อาเหย้า” เกิดเรื่องเมื่อสีปีก่อนเธอก็ไม่ค่อยเรียกเขาแบบนี้ ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าเธอลืมคำเรียกนี้ไปแล้ว แต่นึกขึ้นวันนี้เธอยังไม่ลืม เพียงแค่เธอจะเรียกเขาในบางโอกาสเท่านั้น

เฉินซิงเหย้าก็ดึงตัวเย่เสวี่ยจู๋มาจากหลู่เฉิน ดึงเธอมาในอ้อมกอดไม่สนว่ามีคนมากมายแค่ไหน นอกจากหลู่เฉินและพวกตำรวจและยังมีเจียงซิงเหยาที่กลับมาจากเซี่ยงไฮ้กับเขา เฉินซิงเหย้ากอดเย่เสวี่ยจู๋ คางอยู่ที่หัวเธอ จูบที่หัวเธอ เอามือจับมือเธอ เธอประสานนิ้วแล้วปลอบใจ: “ไม่เป็นไรแล้วๆ เสวี่ยจู๋ ขอโทษ”

น้ำตาในดวงตาของเย่เสวี่ยจู๋ก็ใหล่ออกมา ครั้งนี้ร้องไห้หนักก่อนเมื่อกี้ เธอกอดเฉินซิงเหย้าไว้แน่นๆ หลังจากที่ร้องไห้ ค่อยเห็นเจียงซิงเหยายืนอยู่ในมุมหนึ่ง ดวงตาจ้องตัวเองไว้ เธอก็ก้มหน้าลง มือที่จับมือของเฉินซิงเหย้าไว้ก็ใช้แรงบีบแน่นขึ้น

คนที่อยู่ในสถานการณ์ไม่ได้ตาบอด แหวนในนิ้วของเฉินซิงเหย้ากับของเย่เสวี่ยจู๋เป็นคู่กัน เจียงซิงเหยาเห็น หลู่เฉินก็เห็นเช่นกัน

ตั้งแต่ที่เฉินซิงเหย้าก้าวเข้ามาในโรงพัก หลู่เฉินก็รู้ว่าเขาคือเฉินซิงเหย้าผู้บริหารของเป่าหว่า ก่อนหน้านี้เขาอยากจะรู้เกี่ยวกับงานของเย่เสวี่ยจู๋ เลยตั้งใจเรียนรู้เกี่ยวกับภูมิหลังองค์กรและวัฒนธรรมของบริษัท ตอนที่รู้ว่าผู้ก่อตั้งบริษัทยังเป็นหนุ่ม เขายังรู้สึกอิจฉา แต่ว่าเขาไม่นึกไม่ฝันเลย “พี่อาเหย้า”จากปากของเย่เสวี่ยจู๋ คือเขา ผู้ชายที่สูงส่งร่ำรวยที่มีความสามารถ

ผู้ชายที่ดีแบบนี้ เป็นผู้หญิงปฏิเสธไม่ได้ใช่มั้ย?