บทที่ 072 อาบน้ำไหม

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินเฉินซิงเหย้าพูดแบบนี้ รีบเอาตัวออกจากตัวเขา หน้าแดงกับสมองที่โง่ๆ

เฉินซิงเหย้ามองเธอแล้วหัวเราะเบาๆ

ตลอดทางทั้งสองไม่พูดอะไรกัน เฉินซิงเหย้าก็ไม่ได้ถามอะไรเธอ พาเธอไปโรงแรมที่เคยไปเมื่อครั้งก่อนและเป็นห้องเดิม

เข้าไปในห้อง เฉินซิงเหย้าถามเธอ: “อาบน้ำก่อนไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้า

เฉินซิงเหย้าเอามืออบไว้ที่เอวเธอ เอาเธอไว้ในอ้อมแขน พูดอย่างนุ่มนวน “ทั้งอย่างนั้นพร้อมกัน?”

เย่เสวี่ยจู๋ตกลึงตาโต เธอไม่ยอมอาบน้ำพร้อมเขา!

ถอดร้องเท้าและเสื้อโค้ด เย่เสวี่ยจู๋ก็เดินเข้าห้องน้ำเอง แล้วปิดประตู พูดกับเฉินซิงเหย้าที่อยู่ข้างนอกว่า: “ฉันไม่อาบน้ำพร้อมเธอหรอก!”

เฉินซิงเหย้าพิงที่หน้าประตูห้องน้ำแล้วพูดอย่างร้ายๆ: “ถ้าฉันจะอาบด้วยละ?”

เย่เสวี่ยจู๋ “เธอเข้ามาฉันไล่เธอออกไป”

เฉินซิงเหย้าอยากพูดอะไรอีก เสียงน้ำไหล่ดังขึ้นจากห้องน้ำ เย่เสวี่ยจู๋ก็เริ่มอาบน้ำ

เฉินซิงเหย้าเห็นแบบนี้ก็ไม่คิดจะเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำ เธอยืนที่ห้องแล้วเดินไปเรื่อย คิดเรื่องคืนนี้ที่เกิดขึ้นกับเย่เสวี่ยจู๋ กระวนกระวายแล้วสูบบุหรี่สองสามม้วน โทรศัพท์หาอ้วนโต่งจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ มีอะไรรีบรายงานเขาโดยเร็ว

พึ่งวางสาย ก็เห็นโทรศัพท์เย่เสวี่ยจู๋ดังขึ้น เธอดูว่าใครโทรมา เห็นในโทรศัพท์คนที่โทรมาคือ “หลู่เฉิน”

เฉินซิงเหย้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูห้องน้ำ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นโทรศัพท์ดังอย่างไม่หยุด ก็เอาโทรศัพท์แล้วเปิดประตูเข้าไป

เย่เสวี่ยจู๋เห็นเขาเข้ามาก็เลยร้องรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่เห็นเฉินซิงเหย้าทำหน้าจริงจังแล้วเขย่าโทรศัพท์ของเธอ เธอก็รีบหยุดร้อง

เฉินซิงเหย้าเดินไปใกล้เธอ กดสวิตช์ฝักบัวบนหัวของเธอ กดรับสายแล้วกดปุ่นเปิดลำโพงวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆเย่เสวี่ยจู๋

เย่เสวี่ยจู๋ก็พูด “ฮาโหล”เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยก็ลอยออกมา คือหลู่เฉิน

หลู่เฉินถามเธอในโทรศัพท์ มีน้ำเสียงอ่อนโยน “เสวี่ยจู๋ เธอนอนยัง?”

เย่เสวี่ยจู๋ก็ตะลึง หนึ่งคือไม่รู้จะตอบหลู่เฉินยังไง แต่ว่าเฉินซิงเหย้าได้ยินที่หลู่เฉินถามตัวเอง แล้วเขาจะทำยังไงกับตัวเอง