บทที่ 073 ครอบครอง

แต่หลู่เฉินกลับพูดว่า: “รอก่อนได้ไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋ยื่นมือไปกดวางโทรสาย ทำได้เพียงถอยออกมา เธอถามเขา: “ทำไม?”

หลู่เฉินหัวเราะแล้วพูด: “เสวี่ยจู๋ พรุ่งนี้ฉันไปต่างถิ่น รอสองวันฉันกลับมาไปหาเธอได้ไหม?”

เวลานี้เธอไม่มีเวลามาแคร์ความรู้สึกของเฉินซิงเหย้า ตอนนี้เธอต้องการจบการสรทนาให้เร็วที่สุด ก็เลยตอบตกลงเขาไปอย่างไม่คิด “โอเคหลู่เฉิน อย่างนั้นค่อยเจอกัน”

เธอพูดจบ เฉินซิงเหย้าก็ใช้นิ้วกดลงเหมือนกำลังแก้แค้น เธอเอามือปิดปากไว้ เสียงวู่ๆๆที่ออกจากปาก

แม้ว่าเธอจะปิดปากของเธอ แต่ร่างกายของเธอก็ยังคงคร่ำครวญ เสียงที่ดึงดุดคน เธอลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนกและเห็นเฉินซิงเหย้ายื่นมือไปวางสายแล้ว โล่งอก….แต่ว่าร่างกายก็ถูกของบางอย่างเข้ายืดครอง เสียงทั้งหมดของเธอก็ไม่สามารถร้องออกมาได้ กลายเป็นเสียงครวญครางต่ำและน่าเบื่อ

ผู้ชายผลักเธอติดกำแพง อุ่มเธอแล้วยกขาเธอขึ้นหนึ่งข้าง ไม่มีการเตือนแต่อย่างไรก็เอาเข้าไปในร่างกายเธอ และเริ่มพุ่งขึ้น เธอค่อนข้างทนต่อแรงกระแทกอย่างกะทันหันนี้ไม่ได้และเขาก็รีบเร่ง เธอขอร้องเขาเบาๆ: “เบาหน่อย”

ผู้ชายจ้องเธออย่างอย่างลึกซึ้งแสดงถึงความปรารถนาและความโกรธ เหมือนรูที่มืดมนต์ ทุกคำวิงวอนของเธอเข้าไปเหมือนร่างกายที่ถูกโจมตีอย่างรุนแรงโดยไม่มีความสงสารมีเพียงการครอบครองและการทำลายล้างโดยไม่มีความอ่อนโยนใดๆ ดูเหมือนว่าเขาจะประกาศครอบครองเธออย่างแท้จริง

เขาจูบหู คอ แก้มเธอ พลังโจมตีนั้นรุนแรงและทุกครั้งที่โจมตีก็ดุเดือดและเขาก็กอดเธอไว้แน่นราวกับจะฝังเธอเข้าไปในร่างกายของเขา

เย่เสวี่ยจู๋ผลักเขาไม่ออก หายใจยังลำบาก ถูกเขายกขาขึ้นหนึ่งข้างแล้วพุ่งเข้า แรงของทั้งร่างกายก็ลงที่ขาอีกข้างหมด ความรู้สึกเหมือนทนต่อไปไม่ไหวแล้ว และทั้งร่างของเธอก็ล้มลงโดยไม่รู้ตัว

ผู้ชายกำลังจะถึงจุดแห่งความสุข จะปล่อยเธอไปได้ไง?

เฉินซิงเหย้าผลิกตัวเธอ มือจับกำแพงไว้ ให้เธอหันหลังให้ตัวเอง จูบเบาๆไปที่ทุกตารางนิ้วของผิวเธอ นิ้วเลื่อนไปที่กระดูกสันหลังของกระดูกสันหลังเลื่อนลง แทงเข้าแทงเข้าจนจะถึงทางสิ้นสุด หัวเราะที่หูเธอและกระตุ้นความรู้สึกของเธออย่างติดตลก “แค่นี้ก็ที่สุด ไม่มีการพัฒนา?”

เย่เสวี่ยจู๋โกรธจนหน้าแดง ทนไม่ไหวเลยพูดโต้ไป “ทำไมไม่พูดว่าตัวเองไม่มีความสามารถ?”

ผู้ชายถูกกระตุ้น มือใหญ่ๆก็จับเอวเธอ ไม่ปล่อยให้เธอขยับ เข้าไปทุกครั้งจนสุด เย่เสวี่ยจู๋ไม่สามารถทนได้เลยตะโกนเสียงดังออกมา มีเพียงเวลาที่เขานั้นเอาออก เธอถึงมีเวลาหายใจแต่ในกลับนั้นทนไม่ไหว จากที่ทนไม่ไหวกลายเป็นรอค่อยการเข้ามาของเขา

ด้วยการโจมตีอย่างหนักในตอนท้าย เฉินซิงเหย้ากัดไปที่หูของเธอแล้วพูด: “เธอกล้าพูดว่าฉันไม่มีความสามารถ? ไอ่เด็กน้อย! สนุกไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋ปิดตา ตอนท้ายตอนที่เธอดึงออกมา เธอไม่รู้ว่าเป็นอะไร หรือว่าเมื่อกี้ใช้แรงมากเกินไป ทั้งร่างกายก็ล้มลงที่พื้น

เฉินซิงเหย้าจับเธอขึ้นมา ไม่พูดอะไรยังช่วยเธออาบน้ำ ยังรังเกียจเธอที่สกปรก อาบน้ำให้เธอตั้งแต่หัวจนถึงเท้า ที่ที่เขาไม่ควรล้างเขาก็ล้างให้อย่างตั้งใจ

เย่เสวี่ยจู่เพิ่งถูกเขานั้นจัดหนัก แต่ถูกเขายั่วยุอีกครั้งแม้ว่าเขาจะไม่ได้ตั้งใจ เธอทนไม่ไหวแล้ว พูดขอร้องเธออย่างไม่หยุด: “อย่าล้างแล้ว ไม่ล้างตรงนั้น….อืม….”พูดถึงคำสุดท้ายหน้าเธอก็แดงขึ้น น้ำเสียงเธอเปลี่ยนไป