บทที่ 074 ผูกเน็กไทให้เขา

เย่เสวี่ยจู๋หันไปจ้องเขา แต่เขายังเป่าผมให้ตัวเองอยู่ ยากที่เขาจะปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยน เธอไม่กล้าเชื่อ และให้เขาพูดต่อไป

เป่าผมจนแห้ง เขากอดเธอแล้วหลับ โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เฉินซิงเหย้ายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ ไม่ได้ดูโทรศัพท์ก็รับในทันที เธอพูดฮาโหลไปหนึ่งคำ ในใจคิดใครกันที่โทรมาตอนกลางดึกตั้งสองสาย

ฝ่ายตรงข้ามเป็นเสียงที่นุ่มนวลของเจียงซิงเหยาและถามด้วยความเป็นหว่ง: “ซิงเหย้า เธอนอนยัง?”

เฉินซิงเหย้าตะลึง มองไปเย่เสวี่ยจู๋ที่อยู่ในอ้อมกอด เธอลืมตาโตๆจ้องเขา มองเขาด้วยความงุนงง เขาผลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วฟัง

เจียงซิงเหยาพูด เดินไปที่หน้าต่างแล้วพูด: “ยัง มีอะไร?”

เจียงซิงเหยาก็พูด: “ไม่มีอะไร ฉันอยากถามเกี่ยวกับเย่เสวี่ยจู๋ เธอโอเคไหม?”

เฉินซิงเหย้าหันไปมองเย่เสวี่ยจู๋ เห็นเธอฝังตัวอยู่ที่ใต้ผ้าห่มแล้วพูด: “โอเค เธอนอนแล้ว เธอก็พักผ่อนเช้าๆ ขอบคุณความเป็นหว่งจากเธอ”

“ไม่เป็นไร” เจียงซิงเหย้าหัวเราะ มีน้ำเสียงเสียใจ “ถ้าอย่างนั้นก็แค่นี้ก่อน ฝันดี”

เฉินซิงเหย้าฟังไม่ออกว่าเธอมีน้ำเสียงเสียใจ ตอนที่เธอพูด “ฝันดี” วางสายแล้วปิดเครื่อง

ตอนกลับไปที่เตียง เย่เสวี่ยจู๋หันหลังให้เขา เว้นระยะห่างจากเขา

เฉินซิงเหย้าก็ยื่นมือไปกอดเธอ เธอหลบ กอดอีก เธอก็หลบอีก

เฉินซิงเหย้าท้ายถูกเธอไม่มีความสุขเพราะสายโทรเข้าของเจียงซิงเหยา ง้อเธอ “ดึกๆเธอเป็นอะไร? ก็แค่หนึ่งสายป่ะ? หลู่เฉินโทรมาสารภาพรักเธอแบบนั้น ฉันว่าอะไรไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋ไม่สบายใจ “ตอนที่หลู่เฉินโทรมา ฉันยังให้เธอได้ยินว่าคุยอะไรกัน แต่เธอล่ะ? เจียงซิงเหยาโทรมา ยังตั้งใจออกห่างจากฉัน เธอจำเป็นต้องแบบนี้กับฉันไหม”

เฉินซิงเหย้ารู้สึกปวดหัว แต่ก็ยังอธิบายกับเธอ “ฉันรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าจริงๆ ฉันกลัวว่ามันจะรบกวนเธอ เธอพูดไปถึงไหนแล้ว?”

เย่เสวี่ยจู๋เห็นเขาอธิบาย ไม่กล้าทำตามอำเภอใจ เธอเพียงแค่ไม่สามารถมีความสุข ก็เลยเงียบๆต่อไป

เฉินซิงเหย้ากลัวเธอเป็นแบบนี้ที่สุด ตีก็ไม่โต้ ด่าก็ไม่ตีกลับ ความแข็งแกร่งของเขานั้นทำอะไรไม่ได้ เขาก็ง้อเธออีก แต่ไม่ได้รับการตอบรับ เฉินซิงเหย้าก็ไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่กอดเธอจากด้านหลัง

เธอขยับเขาก็กอดเธอแน่นขึ้น แน่นจนเธอไม่สามารถออกแรงได้ ถูส่วนที่นุ่มนวลของเธอ แรงนั้นไม่เหมือนความหยาบของเมื่อกี้ แต่ด้วยพลังของความนุ่มนวลสบาย ๆ ไม่เหมือนชายหญิงที่กำลังหลงใหล พวกเขาเป็นเหมือนการนวดแบบขอคืนดี เย่เสวี่ยจู่ก็ค่อยๆลืมไปว่ามือของเขากำลังจับตัวเธออยู่ และเธอเริ่มสนุกกับการลูบไล้

เฉินซิงเหย้าไม่ค่อยปฏิบัติต่อเธอด้วยความอ่อนโยน เย่เสวี่ยจู๋ดูออกว่าเขานั้นเต็มไปด้วยความจริงใจ เธอนั้นสบายมาก เธอรู้สึกว่าทั้งตัวเธอเบาอย่างกับอยู่จมลงไปในผ้าฝ้ายนุ่มๆ

และความง่วงของเธอก็ท่วมท้นและหลับไปในไม่ช้า

เช้าวันที่สองลืมตาขึ้น ได้รับการต้อนรับจากหน้าอันหล่อเหลาของเฉินซิงเหย้า โรงแรมส่งอาหารเช้ามาแล้ว เย่เสวี่ยจู๋ขยับจมูก ได้กลิ่มหอมของแซนวิช สูบหายใจลึกๆ รู้สึกหิวแล้ว

เฉินซิงเหย้าเกาปลายจมูกของเธอและพูดอย่างนุ่มนวล: “เธอนอนกรน?”

“ไม่มีทาง”เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างมั่นใจ

เฉินซิงเหย้ายื่นมือออกมาจับหน้าผากเธอและไม่ได้จะให้เธอยอมรับ “เธอฝันถึงอะไร?”

“อะไรนะ?”เย่เสวี่ยจู๋พูด “ฉันไม่ฝันอะไรเลย”