บทที่ 075 ตกใจจนหัวเราะ

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินเขาล้อตัวเองแบบนี้ เธอก็ระเบิดความโกรธแล้วหันตัวไปไม่สนใจเขา หยิบแซนวิชที่อยู่บนโต๊ะแล้วเอาเข้าปากไป ตัวเองจริงใจแต่ไม่ได้อะไรตอบแทน มันเป็นแค่เจตนาบริสุทธิ์ เมื่อถึงปากของเขาเขาสามารถเชื่อมโยงทุกอย่าง เขาจะคิดก็คิดไป ทำไมต้องพูดแบบนี้ด้วย? จะทำให้คนบ้าตาย!

เฉินซิงเหย้ามองไปดูเวลา ไม่ล้อเธอ หยิบแซนวิชจากมือเธอแล้วให้เธอรีบออกไปทำงาน

ตอนที่ขึ้นรถ เย่เสวี่ยจู๋มีสีหน้าไม่มีความสุข ปากบึงแล้วมองหน้าต่างรถอย่างเงียบๆ

เฉินซิงเหย้ายิ้มแล้วจับมือเธอ แล้วกดที่หัวใจตัวเองแล้วพูด: “ยังโกรธอยู่?”

เย่เสวี่ยจู๋ทำเสียงฮึง หมายความว่ายังโกรธ

เฉินซิงเหย้าหัวเราะแล้วพูด: “อย่าโกรธเลย ฉันรู้เธอไม่ได้อยากให้ฉันไปเอาเธอจนลงจากเตียงไม่ได้ แต่เธอแค่อยากเจอฉันทุกวัน ใช่ไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋พูดอืม ก็แสดงรอยยิ้มอย่างพอใจออกมา

แต่เฉินซิงเหย้ากลับหัวเราะพูด: “แต่เธอว่าทั้งสองเรื่องนี้มันต่างกันอย่างไง? เธอเจอฉันมีครั้งไหนที่ไม่โดนฉันเอา?”

เย่เสวี่ยจู๋ไม่รู้จะโต้ตอบผู้ชายคนนี้ยังไง ไม่สามารถพูดสาระกับเขาเลย แม้จะพูดสาระแต่ก็ต้องถูกเขาพูดจนไร้สาระ

เธอโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไร เพราะอันที่จริงสิ่งที่เขาพูดนั้นถูกต้องจริงๆทุกครั้งที่พบกันแม้ในโอกาสที่ไม่สะดวกเขาก็มักจะหาโอกาสทำบางสิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้ และแม้กระทั่งในจิตใต้สำนึกของเขา เขาก็ไม่รู้ตัวในพฤติกรรมที่มากเกินไปของเขาที่มีต่อตัวเอง

ดังนั้นเธอไม่โทษเขาที่ค่อยรังแกตัวเองด้วยวาจา อันที่จริงบางครั้งเธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดริเริ่มที่จะขอเขา เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกอับอาย แต่ในเวลาเพียงไม่กี่ปีเธอเด็กหญิงที่โง่เขลาและไม่พึงปรารถนาได้กลายเป็นผู้หญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่ที่เผชิญกับความปรารถนาของตัวเองอย่างกล้าหาญและยังให้ความช่วยเหลือเมื่อจำเป็น

ทั้งหมดเปลี่ยนไปในเวลาสั้นๆไม่กี่ปี การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดของเธอ ต้องขอบคุณเฉินซิงเหย้า

เย่เสวี่ยจู๋พูดด้วยความโกรธ: “ใช่แล้ว มันไม่ต่างกันเลย ต่างแค่เข้าหาและถูกขยับ”

เฉินซิงเหย้าขับรถก็พูด: “เข้าหาและถูกขยับมันต่างกันจริงหรอ? ไม่ว่าเธอจะเข้าหาหรือขยับ สุดท้ายเธอก็ถูกฉันเอาจนลงจากเตียงไม่ไหว?”

“เธอ!”

“หรือไม่จริง?” เฉินซิงเหย้าได้ใจ “ทุกครั้งที่จบเธอก็ล้มลงที่อ้อมกอดของฉัน? ฉันที่ยอมกอดเธอ เย่เสวี่ยจู๋ นอกจากฉันแล้วไม่มีผู้ชายคนไหนจะดีต่อเธอเท่าฉันแล้ว”

เย่เสวี่ยจู๋ฟังแล้วรู้สึกยิ่งอยู่ยิ่งเกินไปแล้ว ไม่พูดไม่จาหยิบโทรศัพท์ออกมา ได้รับข้อความจากสือเสี่ยวหรันพอดี ถามเธอว่าถึงบริษัทยัง เธอตอบกลับสือเสี่ยวหรัน

เฉินซิงเหย้าเหลือบไปมองเธอ แล้วจอดรถลงที่ข้างทาง เย่เสวี่ยจู๋เห็นเขาจอดรถรู้สึกสงสัย เงยหน้าอยากจะถามเขาว่าทำไม แต่ถูกเขาเอามือหนึ่งข้างกดไปที่ไหล่

เขาเข้าใกล้เธอ เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกถึงลมหายใจที่อุ่นๆ จมูกได้กลิ่นตัวที่หอมๆของผู้ชาย เฉินซิงเหย้าพูดกับเธอทีละอักษรๆและมีกลิ่นไอตักเตือน: “อย่าให้ฉันเห็นและได้ยิน เธอกับหลู่เฉินสบตากัน คุยกันหลายพันไมล์ พิมพ์ข้อความอาจเกิดความรู้สึก เข้าใจ?”

เย่เสวี่ยจู๋ตกใจจนหัวเราะออกมาเพราะใบหน้าของเขา เมื่อกี้คิดว่าจู่ๆจอดรถจะมีเรื่องใหญ่อะไรจะคุยกับตัวเอง ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องนี้ หัวเราะแล้วพูด: “ฉันไม่ได้ส่งข้อความหาหลู่เฉิน”

“ต่อไปก็ไม่ได้ เข้าใจ?”

เย่เสวี่ยจู๋ตลกผู้ชายคนนี้มาก เพียงแค่พยักหน้าพูด “รู้แล้วรู้แล้ว”