บทที่ 077 เอาใจใคร

หลังจากเฉินซิงเหย้าส่งภาพอิโมติคอน “หมูเต้น” เสร็จ กลับคืนสู่ท่าทางที่จริงจัง เม้มปาก ให้พนักงานที่นั่งอยู่ตรงข้ามรายงานต่อ

เมื่อกี้นี้พนักงานถูกเขาทำให้ตกใจอย่างมาก คิดในใจ ประธานเฉิน เป็นดอกไม้ที่หายากและวิเศษจริงๆ! แต่ใครล่ะที่ทำให้เขาพยายามที่ส่งหมูไปเพื่อเอาใจใคร? มันยากที่จะจินตนาการถึงผู้ชายที่สูงส่งและมีออร่าแบบนี้ ยังอยากจะเอาใจผู้หญิงคนไหนกันล่ะ!

เมื่อพนักงานรายงานการทำงานออกไป อ้วนโต่งยิ้มพูดกับเฉินซิงเหย้า: “ประธานเฉิน เรื่องเมื่อคืนที่คุณให้ผมจัดการตอนเช้าตื่นมาผมไปจัดการเสร็จแล้ว คนในสถานีตำรวจบอกว่าพวกเขาจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด คนที่ชื่ออาตงได้พ้นขีดอันตรายแล้ว ผมคุยกับแม่ของเขาแล้ว ถ้าพวกเขาไม่ออกจากเมืองหลวงภายในอาทิตย์นี้ ก็ให้ยอมรับการตรวจสอบของตำรวจ”

“ออ?” เฉินซิงเหย้าเลิกคิ้วเล็กน้อย หมุนแหวนในมือ “เธอตอบคุณว่ายังไง？”

“เธอก็ไม่ได้โง่ รู้ว่าลูกชายตัวเองทำให้คนอื่นขุ่นเคือง บอกทันทีว่าเมื่อลูกชายของเธอเริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว ก็จะออกไปจากที่นี่ทันที ไม่กลับมาอีก” อ้วนโต่งตอบอย่างสุภาพ

เฉินซิงเหย้าจึงเผยรอบยิ้มที่พึงพอใจออกมา “จับตาดูให้ดี อย่าให้โอกาสลูกชายของเขาเข้าใกล้เสวี่ยจู๋อีก”

อ้วนโต่งสูดหายใจ อกผายไหล่พึ่ง รับประกัน: “ประธานเฉิน ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ดี” หยุดไปสักพัก แล้วพูดขึ้นอย่างร้อนตัว “คราวที่แล้วเรื่องงานวันเกิดเสวี่ยจู๋ ประธานเฉิน ผมขอโทษจริงๆ”

เฉินซิงเหย้าพยักหน้าอย่างเป็นความลับ วางนิ้วเรียวลงบนโต๊ะ เคาะทีละนิ้ว

จริงๆ เรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้ว หลังจากอ้วนโต่งคิดอยู่นาน รู้สึกว่าตัวเองต้องมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลให้เฉินซิงเหย้า เฉินซิงเหย้าไม่ใช่คนโง่ เขาไม่เพียงแต่เขาไม่โง่เท่านั้น วิธีการของเขายังแข็งกร้าว ใจร้อน ระมัดระวังตัว ไม่มีเบาะแสใดหลุดรอดสายตาของเขาไปได้ ถ้าเขาเปิดตาข้างหนึ่งและปิดตาข้างหนึ่ง ไม่ใช่เพราะเขาประมาทและไม่รู้ แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากผลักไสให้อีกฝ่ายจนมุม

ฉะนั้น หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้วอ้วนโต่งก็ตัดสินใจพูดกับเฉินซิงเหย้าอย่างตรงไปตรงมา: “ประธานเฉิน เรื่องคราวที่จริงๆ แล้วผมก็ถูกสั่งให้ทำ โจวจื่อหยางชอบเย่เสวี่ยจู๋ บังคับให้ผมต้องจัดการให้เย่เวี่ยจู๋เข้าไปในห้องพักในโรงแรมของเขา ฉะนั้นผมจึง”

“ฉะนั้นคุณจึงวางยาเย่เสวี่ยจู๋?” เฉินซิงเหย้าพูดอย่างเย็นชา สีหน้าเย็นชา “หากวันนั้นผมไม่กลับมา คุณก็จะคอยมองเย่เสวี่ยจู๋ พนักงานของคุณ ลูกน้องของคุณ ถูกผู้ชายแปลกหน้าข่มขืน คุณไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยเหรอ? คุณเคยคิดไหมว่าเสวี่ยจู๋ไม่ต้องการให้สิ่งนี้เกิดขึ้น?”

“ประธานเฉิน ดังนั้นผมจึงต้องขอโทษจริงๆ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อชดเชย”

“ไม่จำเป็นแล้ว” น้ำเสียงของเฉินซิงเหย้ายังคงเย็นชา

เมื่อได้ยินดังนั้น อ้วนโต่งก็รู้สึกได้ว่าขั้นตอนนี้ที่เขาทำนั้นเป็นไปเพราะหน้ามืดตามัว เมื่อรู้ว่าเฉินซิงเหย้ามีปฏิกิริยาในลักษณะนี้ เดิมเขาควรจะอธิบายอย่างมีชั้นเชิง แทนที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมา

“ที่ผมปล่อยคุณไป ไม่ใช่เพราะผมอยากปล่อยคุณไป แต่เป็นเพราะเย่เสวี่ยจู๋ไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ คุณเข้าใจไหม？” เฉินซิงเหย้าน้ำเสียงเฉยเมย “คุณคิดจริงๆ เหรอเย่เสวี่ยจู๋ถูกคุณหักหลังแล้วยังไม่รู้อะไรเลย? เธอก็แค่ไว้หน้าคุณ ถ้าคุณไม่รู้แม้แต่ความหวังดีในจุดนี้ของเธอ งั้นคุณมีอายุอยู่ถึงสามสิบปีก็เสียเปล่าแล้ว”

อ้วนโต่งขมวดคิ้วฟังเฉินซิงเหย้า ความรู้สึกผิดท่วมท้นในอก รู้สึกอึดอัดมาก

เฉินซิงเหย้าถอนหายใจ พูดต่อ: “เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป วันนี้คุณเต็มใจที่จะสารภาพกับผม ผมดีใจมาก นี่แสดงว่าคุณยังมีจิตสำนึก ฉะนั้นต่อไปอย่าทำผิดอีก ไม่งั้นผมจะไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ แน่ แล้วก็” พูดถึงตรงนี้ เฉินซิงเหย้าหยุดไปสักพัก ไอเบาๆ แล้วพูด: “แล้วก็ต่อไปถ้าผมไม่อยู่ในบริษัท คุณดูแลเย่เสวี่ยจู๋ให้มากขึ้นหน่อย”

อ้วนโต่งยิ้มตอบว่าได้ มองไปที่แหวนในมือของเฉินซิงเหย้า แล้วถาม “ประธานเฉิน แหวนคุณก็ใส่แล้ว คือใกล้จะมีข่าวดีกับเย่เสวี่ยจู๋แล้วเหรอ?”