บทที่ 078 คุณแอบมองฉันอยู่

อ้วนโต่งยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย: “เสวี่ยจู๋ ผมจะปฏิบัติต่อเสี่ยวหรันอย่างดี”

“งั้นก็ดี” เสวี่ยจู๋ยิ้ม ท่าทางดูมีความสุขและผ่อนคลาย “เรื่องบางเรื่องผ่านไปแล้วก็ลืมไปเถอะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการทะนุถนอมคนตรงหน้า คุณว่าใช่ไหม? ”

อ้วนโต่งผงกหัว กว่าจะตอบสนองกลับมาช้าเล็กน้อย ในขณะที่ที่ดึงสติกลับมา เย่เสวี่ยจู๋ก็เดินตรงออกไปนอกประตูห้องทำงานแล้ว

อ้วนโต่งมองเย่เสวี่ยจูจากไปจากด้านหลัง ทันในนั้นก็ตกอยู่ในความเศร้าโศก

เขาเขี่ยผมของตัวเอง เดิมมีแผนจะไปหาเพื่อนดื่มหลังจากเลิกงานวันนี้ นึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของเย่เสวี่ยจู๋ เขาส่งข้อความไปให้เสี่ยวหรัน เชิญเธอกินข้าวด้วยกันคืนนี้ สือเสี่ยวหรันตกลงนัดทันที ยังส่งภาพแห่งความรักมาอีกด้วย

เขามองหน้าจอมือถือ แต่ก็รู้สึกเหนื่อยทันที คว่ำหน้าจอมือถือไว้บนโต๊ะ ดูเอกสารในมือต่อ

……

ในเวลาเลิกงาน ทันทีที่ถึงเวลา สือเสี่ยวหรันเก็บข้าวของอย่างมีความสุข ยังบอกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลึกลับ ตัวเองจะไปเดทในคืนนี้

เย่เสวี่ยจู๋ถามเธอว่าไปกับอ้วนโต่งใช่ไหม สือเสี่ยวหรันยิ้มเหมือนดอกไม้บาน ยอมรับความจริงนี้

เย่เสวี่ยจู๋ก็ดีใจกับสือเสี่ยวหรัน ยังพูดเสียงเบาเตือนเธอ: “ครั้งหน้าทำอะไรอย่างนั้นกับเขาอีก อย่าลืมเตรียมยาคุมล่วงหน้า” พูดจบยังตั้งใจกระแอมหลายที

สือเสี่ยวหรันก็เพิ่งประสบกับเรื่องแบบนี้ เมื่อได้ยินคำเตือนของเย่เสวี่ยจู๋ ก็หน้าแดงอย่างรวดเร็ว ยังแสดงท่าทางว่าตัวเองรู้แล้ว ยังไม่ลืมที่จะแกล้งเย่เสวี่ยจู๋: “ทำไมเธอถึงได้ระมัดระวังและรอบคอบขนาดนี้? หรือว่าตอนที่มีXXกับแฟน ก็เตรียมยาคุมล่วงหน้าทุกวันเลยใช่ไหม? หืม？”

เย่เสวี่ยจู๋ก็เหนื่อยหน่ายมาก บอกเธอจะเดทก็รีบไป อย่ามาเพิ่งพูดอะไรเรื่องไม่เป็นเรื่องที่นี่

เมื่อสือเสี่ยวหรันไปแล้ว เธอเริ่มตกอยู่ในความเศร้าโศกอย่างไม่มีที่สิ้นสุดอีกครั้ง เธอลูบท้องของตัวเอง ช่วงนี้มีอะไรกับเฉินซิงเหย้าหลายครั้งก็ไม่ได้มีการป้องกัน ไม่รู้ว่าจะโดนเข้าหรือเปล่า ถ้าโดนเข้าแล้วจริงๆ ก็คงแย่เลย

ในขณะที่คิดเพ้อเจ้อ จู่ๆ มือถือก็ได้รับการแจ้งเตือนวีแชต เย่เสวี่ยจู๋เปิดมาดู เฉินซิงเหย้าส่งข้อความมา ถามเธอ: ทำอะไรอยู่ ดูโง่ๆ อยู่

เย่เสวี่ยจู๋มองไปรอบด้านทันที พบว่าเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ในออฟฟิศหายไปเกือบหมดแล้ว รอบด้านเหลือเธอคนเดียว ไม่มีคนอื่นๆ เลย

เฉินซิงเหย้าส่งข้อความในวีแชตมาอีกแถวหนึ่ง: ดูอะไรอยู่? ยัยโง่

เย่เสวี่ยจู๋หันไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง มองไปที่ด้านหลังออฟฟิศ เป็นออฟฟิศขนาดใหญ่ นอกจากเธอ ไม่มีคนอื่นๆ แล้วจริงๆ

เย่เสวี่ยจู๋หันกลับมาอย่างสงสัย พิมพ์ในมือถือ: คุณรู้ได้ยังไง?

เฉินซิงเหย้าพูด: ผมยังรู้อีกด้วยว่าผมคุณยุ่งเหยิง เอ๊ะ เย่เสวี่ยจู๋ ผมละเลยคุณและไม่ได้ให้เงินคุณหรืออะไร? ทำไมคุณไม่ใส่ใจกับภาพลักษณ์ตัวเองเลย? เดินออกไปใครจะกล้าบอกว่าคุณเป็นผู้หญิงของผม?

เย่เสวี่ยจู๋เอื้อมมือไปแตะผมของตัวเองทันที มันยุ่งเหยิงอยู่บ้างจริงๆ เธอจึงใช้มือจัดแต่งผมที่ยาวตรงของตัวเอง ในไม่ช้าสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ส่งข้อความเสียงให้กับเฉินซิงเหย้า: คุณแอบดูฉันอยู่เหรอ?