บทที่ 079 แก้วที่สองครึ่งราคา

ชายจับมือนุ่ม ของเธอโดยไม่ขยับในตอนแรก เพียงแค่ควบคุมไว้ หลังจากที่รู้สึกว่าเธอหายใจหนักขึ้น ริมฝีปากบางก็เคลื่อนไปที่ใบหูของเธอ อ้าปากและกัดติ่งหูที่แดงก่ำเบาๆ กระตุ้นทั้งคู่ ทุกกระเบียดนิ้วเป็นจุดที่อ่อนไหวที่สุดของเธอ

เย่เสวี่ยจู๋ครวญครางจากส่วนลึกของลำคออย่างไม่สามารถควบคุมได้ ตามการเคลื่อนไหวของเขาเพิ่มขึ้น อาการหอบของเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็ไม่สามารถควบคุมเสียงครวญครางได้ กลายเป็นเสียงอ่าส์ๆ ๆ

เธอคนกลัวข้างนอกได้ยิน ปากกักที่ไหล่ของเขา ทั้งมีความสุขและทรมาน ต้องการทำต่อไป แต่ก็กลัวคนได้ยิน ความรู้สึกที่สับสนมาก ส่งเสียงอย่างทนไม่ได้

เฉินซิงเหย้าเห็นเธอแบบนี้ ยังต้องใจแกล้งหยอกล้อถามเธอ: “เมื่อกี้ใครกันที่จะไล่ให้ผมไป?”

เย่เสวี่ยจู๋ยังคงมีความกล้าแม้จะอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา คนทั้งคนถูกเขาจับบีบอยู่ในอ้อมแขน ยังคงพูดอย่างดื้อดึง: “คุณ คุณออกไป”

“งั้นก็ได้”

ตามด้วยเสียงที่ชัดเจนของชายพูดออกไป เดิมมือที่ยังคงบีบนวดอยู่บนตัวเธอ ก็หยุดลง เอาออกจากตัวเธอ โดยไม่มีร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์เลย เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกโล่งในทันที เหมือนสระน้ำที่เกือบเต็ม จู่ๆ ก็ถูกดูดออกจนว่างเปล่า กลายเป็นแห้งขอดในทันที ว่างเปล่า เป็นความอึกอักที่พูดไม่ออก!

เย่เสวี่ยจู๋รู้ ว่าเฉินซิงเหย้าเขาตั้งใจ

เขายั่วให้เธอเกิดอารมณ์ก่อน จากนั้นก็ถีบตัวเองออกไป ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ เขาแค่อยากเห็นเรื่องตลกของตัวเองอย่างจงใจ

“เสียดายเหรอ?” เสียงชายที่กลั่นแกล้งนั้นดังขึ้นในหูของเธอ กัดติ่งหูของเธออีกครั้ง ถอนหายใจให้ลมเข้าไปในหูของเธอ พูดคำพูดที่รุ่มร่าม “อยากเหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋หันหัวไป อุทานเสียงต่ำ

เฉินซิงเหย้าหัวเราะที่ข้างหูเธอ เอื้อมมือไปจี้เธอว่า “คุณไม่ได้เรื่องจริงๆ ?”

เย่เสวี่ยจู๋ถูกเข้าแกล้งจนหัวเราะออกมา ความปรารถนาที่ไม่ได้รับการตอบสนองทันเวลานั้น ก็ผ่านไปอย่างเงียบๆ พูดเพียงแค่ว่า: “ฉันจะไปแล้วจริงๆ จะไปดูบ้าน”

เฉินซิงเหย้าลูบหัวของเธอ น้ำเสียงเอาใจ “ได้ ไปด้วยกันเถอะ ไปกินข้าวด้วย อยากกินอะไร?”

กระทั่งทั้งสองขึ้นรถ เย่เสวี่ยจู๋ก็ยังคิดไม่ออกว่าตัวเองอยากกินอะไร

และแล้ว เป็นเรื่องยากที่เฉินซิงเหย้าจะอดทนให้คำแนะนำสิ่งดีๆ แก่เธอ

“ไปร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่บนถนนซินหวงดีไหม?”

“ไม่เอา มีแต่ซูชิและราเมง ไม่อยากกินแล้ว”

“งั้นไปกินอาหารยุโรป? ฝรั่งเศส? หรือว่าอิตาลีดี?”

“ไม่เอา ฉันอยากกินอาหารจีน”

“ถ้าอย่างนั้นไปกินหม้อไฟกัน? นี่เป็นอาหารจีน”

“ไม่เอา ช่วงนี้ฉันร้อนใจ กินหม้อไฟไม่ได้”

“……”

คราวนี้เฉินซิงเหย้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เพียงพูดว่า: “ผมให้คุณตัดสินใจดีกว่า คุณหนู!”

เย่เสวี่ยจู๋มุ่ยปาก ก็ยังคิดไม่ออก

ในขณะที่ทันไฟเขียวพอดี เฉินซิงเหย้าเหลือบมองไปที่ป้ายบนถนน เห็นตัวM ขนาดใหญ่ ลุงแมคโดนัลด์ที่มักจะนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ที่หน้าประตู