บทที่ 080 หนุ่มหล่อ

ทั้งสองคนไปถึงคอนโดใหม่ที่เย่เสวี่ยจู๋เช่าด้วยกัน นี่เป็นคอนโดกึ่งใหม่กึ่งเก่า ลักษณะไม่ใหญ่ เช่าให้มนุษย์เงินเดือนโดยเฉพาะ มีที่จอดรถชั้นใต้ดิน จอดรถ ขึ้นตึก สะดวกมาก

เฉินซิงเหย้าภายใต้การนำของเย่เสวี่ยจู๋ ไปรอบๆ ยากที่ไม่แสดงท่าทีคัดค้านใด ๆ ถามแค่ประโยคหนึ่ง： “ยามที่นี่เข้มงวดไหม？ผู้หญิงอาศัยอยู่ที่นี่ปลอดภัยไหม？”

เย่เสวี่ยจู๋นำคำแนะนำของคนกลางก่อนหน้านี้ที่ให้กับเธอ บอกกับเฉินซิงเหย้าตามตรง “ก็น่าจะพอได้มั้ง การจัดการทรัพย์สินที่นี่ค่อนข้างดี ทุกเดือนต้องจ่ายเงิน น่าจะปลอดภัยมาก”

เฉินซิงเหย้ากอดคอเธอ พาเธอเข้ามาอ้อมกอด หัวเราะเยาะเธออย่างเย้ยหยัน “คุณนี่โง่ คิดจริงๆ เหรอว่าจ่ายเงินทุกเดือน ก็จะมีคนรับรองความปลอดภัยของคุณ？”

“ถ้าไม่งั้นล่ะ？”

เย่เสวี่ยจู๋ถอดหายใจทีหนึ่ง： “วันหลังพยายามอย่ากลับดึก ถ้าต้องกลับดึกจริงๆ ต้องบอกผมก่อน”

เย่เสวี่ยจู๋ตอบอื้มหลายคำ แต่ในใจคิด เดือนหนึ่งมีสิบกว่าวันที่คุณทำงานนอกสถานที่ ถ้าฉันกลับดึกจริงๆ แล้วบอกคุณ เป็นไปได้เหรอที่คุณจะบินกลับมา?

เฉินซิงเหย้าขึ้นตึกไปกะเธอ ตอนรอลิฟต์ถามเธออีก： “เพื่อนบ้านของเธอเป็นคนยังไงกันบ้าง？”

ครั้งก่อนที่เย่เสวี่ยจู๋มาดูห้อง เจอเพื่อนบ้านคนหนึ่ง เป็นสาวสวยมีความสามารถ รู้สึกดีมาก ตอนนั้นเคยถามชื่อเธอ เหมือนจะชื่อจี้หรูอี้ แต่ว่าทำงานอะไรไม่ได้ถาม

“ยังไม่รู้แน่ชัด” เย่เสวี่ยจู๋เงยหน้ามองหน้าด้านข้างของเฉินซิงเหย้า ดูดีจนทำให้หวั่นไหว “วันนี้เป็นครั้งที่สองที่ฉันมาที่นี่ รออยู่ที่นี่สักพักก็รู้แล้ว”

เฉินซิงเหย้าพยักหน้า เตือนเธอ “มีเวลาก็ทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านของคุณให้มาก ดูว่าพวกเขาทำอาชีพอะไร จากนั้นบอกผม”

เย่เสวี่ยจู๋หัวเราะ “ฉันอยู่ที่นี่ไม่ใช่คุณอยู่ที่นี่ ทำไมต้องบอกคุณ นอกเสียจากคุณอยากจะลงมือกับเพื่อนบ้านของฉัน？”

เฉินซิงเหย้าสายตาล้อเล่นมองเธอ และไม่ได้โกรธ พูดตามน้ำเธอไป “ใช่ คุณจะแนะนำให้ผมไหม？หื้ม？”

คำสุดท้ายตั้งใจลากเสียงยาว แขนยาวยืนไป กดเธอไว้กับผนังของลิฟต์โดยตรง เอียงสายตา ในสายตามีความยิ้มร้าย พูด： “ถ้าผมเอากับผู้หญิงอื่นจริง อย่าว่าแต่เพื่อนบ้านของคุณ แม้เป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จัก คุณคงต้องหึงตายต่อหน้าผมละมั้ง？”

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ชอบที่เขาล้อเล่นกับเธอแบบนี้ ทันใดนั้นสีหน้าก็ดูแย่ จองเขาทีหนึ่ง บ่นเสียงต่ำ พูดปากไม่ตรงกับใจ： “คุณชอบเอาก็ไปเอา CEO ผู้มีเกียรติของบริษัทคนหนึ่ง คุณอยากเอาใคร? ฉันไม่หึงเหรอ！ยิ่งไม่หึงตายต่อหน้าคุณ！ ”

“คุณไม่หึงตายตรงหน้าผมเหรอ คุณจะนอนอยู่ใต้ผ้าห่มกับผมสิ！”

เฉินซิงเหย้ายิ้ม เงยหน้าเห็นลิฟต์มาถึงชั้นแล้ว ชั้น 14 แขนของเขายังยันอยู่ที่ข้างหูของเย่เสวี่ยจู๋ เย่เสวี่ยจู๋ส่งสัญญาณให้เขาเอามือออก เขาขยับมือออกอย่างเคืองๆ

เย่เสวี่ยจู๋มุดออกจากใต้แขนแกร่งของเขาเหมือนหนี เฉินซิงเหย้าเห็นเธอผลักไสตัวเองแบบนี้ ในใจก็ไม่สุข ใช้โอกาสตอนที่เธอหันหลัง มือหนาโอบรอบคอเรียวของเธอจากด้านหลัง ใช้แรงดันเธอเข้าอ้อมกอด ร่างกายร้อนผ่าวติดเข้ามา ทันใดนั้นหัวใจของเย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา แต่ว่ามองประตูลิฟต์เปิด กลัวว่าเดี๋ยวจะมีคนเห็น แล้วก็เริ่มประหม่าขึ้นมา