บทที่ 081 ไม่กินข้าวแต่กินคุณแทน

เฉินซิงเหย้าไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หัวเราะตลอดเวลาและพูดว่า "ถ้าคุณมีคนดูแลเพิ่ม ฉันก็สบายใจขึ้น"

เยเสวี่ยจู๋ไม่สามารถบ่นได้: "ฉันไม่ใช่สุนัขนะ ทำไมฉันต้องมีคนดูแลมากมาย?"

เฉินซิงเหย้าผิวปากใส่เธออย่างตั้งใจ: "เย่เสวี่ยจู๋ฉันไม่ได้บอกว่าคุณเป็นสัตว์เลี้ยงเลย คราวนี้คุณยอมรับเองนะ"

เย่เสวี่ยจู๋กลอกตาด้วยความโกรธและคับแค้นใจว่า แย่แล้ว เขารู้อีกแล้ว!

เมื่อเข้ามาในบ้านเขามองไปรอบๆ และแสดงความเห็นว่า "การตกแต่งพอใช้ได้ แต่สถานที่เล็กไปหน่อย"

"ฉันอยู่คนเดียว จะเลือกขนาดใหญ่ไปทำไม"

"แน่ใจเหรอว่าอยู่คนเดียว?”

เย่เสวี่ยจู๋รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เธอก็ทำเป็นไม่สนใจเขา และหยิบอาหารออกมาจากถุง มีทั้งเฟรนช์ฟรายส์ ชานม ปีกไก่ นักเก็ตไก่ และของกินเล่นอื่นๆ

เย่เสวี่ยจู๋จัดอาหารเสร็จและเรียกเขา: "คุณไม่หิวเหรอ? มากินอะไรรองท้องก่อนดีไหม?"

เฉินซิงเหย้าบังเอิญเดินไปที่หน้าต่างและทันใดนั้นก็ได้ยินเย่เสวี่ยจู๋เรียกเขา เขาหันกลับมามองเธอและกวักมือเรียกให้เธอเดินไปหาเขา

"เย่เสวี่ยจู๋ดูดชานมไปยิ้มไป แล้วเดินไปหาเขา เฉินซิงเหย้าชี้ให้เธอหน้าต่างและพูดว่า นี่เหรอหน้าต่างยาวจรดพื้นสีรุ้งที่เธอบอกว่าฉันต้องชอบแน่ๆ? "

เย่เสวี่ยจู๋ยิ้มไปดูดชานมไป ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆว่า "ใช่ คุณไม่ชอบเหรอ?"

เฉินซิงเหย้ายิิ้มมุมปากและก้มศีรษะลงเพื่อซ่อนรอยยิ้มนั้นไว้ แต่ไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มนั้นได้ เย่เสวี่ยจู๋มองตาของเขาและส่งชานมให้เขาดื่ม "ดื่มไหม? "

เฉินซิงเหย้าจิบชานมที่เธอยื่นให้ เขารู้สึกว่ารสชาติไม่เลวเลยจึงจิบอีกครั้งและจิบอีกครั้ง เย่เสวี่ยจู๋คว้าชานมจากเขากลับมาแล้วดื่มต่อ

เฉินซิงเหย้าคว้าชานมในมือของเธอโยนทิ้งไปข้างๆ และหันกลับมาผลักเธอติดกับหน้าต่าง จากนั้นอุ้มเธอขึ้น เย่เสวี่ยจู๋มองออกไปด้านนอกแล้วรู้สึกว่าด้านนอกดูโล่งมาก เธอรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยจึงรีบหันกลับมาด้านใน เธอพยายามกล่อมเขาว่า: "อย่าสร้างปัญหา กินข้าวกันก่อนเถอะ"

จากนั้นชายคนนั้นก็ยกขาของเธอขึ้น และใช้ลำตัวดันเธอ มือขของเขาพยายามลูบไล้ตามซอกกระโปรงของเธอ และสอดมือเข้าไปที่บริเวณนั้นของเธออย่างนุ่มนวล จากนั้นเขาก็พูดใกล้ๆบริเวณใบหูของเธอว่า: “ ไม่กินข้าว กินเธอแล้วกัน”

เย่เสวี่ยจู๋ตกใจกับเสียงของเขา และสั่นสะท้านไปทั่วโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาถูกเขาดันไปติดกับหน้าต่างยาวจรดพื้นของคึกนี้ แม้ว่าจะมีระเบียงเล็กๆป้องกันอยู่นอกหน้าต่าง แต่ดูทีไรก็รู้สึกหวาดกลัวทุกที

เธอขอร้องเขาเบาๆ : "อย่าทำแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะจะกินฉัน แต่ก็ไม่ควรกินที่นี่"

"กลัวเหรอ?" เฉินซิงเหย้าจับเอวอันเรียวของเธอและยิ้มอย่างขี้เล่น "ก็เธอบอกว่าเธอชอบหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดานนี้เหมือนกัน"

"ฉันหมายความว่าคุณจะต้องชอบมันแน่นอน" เย่เสวี่ยจู๋โต้กลับ

"หมายความอย่างเดียวกันไม่ใช่เหรอ" เฉินซิงเหย้าพูดอย่างรุนแรงว่า "เธอคิดว่าฉันชอบหน้าต่างสูงนี้ ไม่ใช่ว่าเธอชอบมีอะไรกับฉันหน้าหน้าต่างเหรอ .. "

เฉินซิงเหย้า "คุณ" เย่เสวี่ยจู๋ยังไม่ได้ทันพูดอะไร จู่ๆออดก็ดังขึ้น

อารมณ์อ่อนไหวที่พร้อมจะเกิดขึ้นตลอดเวลาต้องหมดลง ด้วยความรู้สึกกระหายจึงทำให้เข้าโกรธมาก แต่เสียงออดยังคงดังต่อไปและดังขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และในที่สุดเสียงออดนั้นก็เปลี่ยนเป็นเสียงเคาะประตูแทน