บทที่ 082 เสวี่ยจู๋ผู้น่ารัก

เห็นได้ชัดว่าเย่เสวี่ยจู๋ไม่สนใจการเป็นบ้านนอกเข้าเมืองแต่อย่างใด เธอใช้นิ้วแตะที่ปากแล้วบอกกับเขาว่า: "อย่าเพิ่งพูด ให้ฉันฟังก่อน!"

เฉินซิงเหย้าขมวดคิ้วถอนหายใจเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปคว้าเธอ แล้วถามเธอว่า "บ้านข้างๆเป็นใคร? ทำไมส่งเสียงดังไม่เกรงใจเราเลย?"

"คนนั้นก็คือคนที่เราเจอในลิฟต์เมื่อกี้ เธอชื่อจี้หรูอี้!" เย่เสวี่ยจู๋กระซิบด้วยความรู้สึกตลกอีกครั้ง หลังจากพูดเสร็จ เธอก็ผลักเขาออกไปและไปแอบฟังต่อ

เฉินซิงเหย้าจับเธอหันหลังและพูดว่า "บ้านนี้ผนังกันเสียงรบกวนได้ไม่ดี คุณอยากเปลี่ยนใหม่ไหม ?"

เย่เสวี่ยจู๋ท่าทางไม่เต็มใจ "ของขนมาหมดแล้ว ถ้าไปหาใหม่มันจะไม่ลำบากไปเหรอ?"

เฉินซิงเหย้ายิ้มจาง ๆ และเอื้อมมือไปลูบเส้นผมของเธอ“ อย่ากลัวความลำบาก ตราบใดที่คุณอยู่อย่างปลอดภัย” เขาหยุดและพูดว่า“ ต่อไปเธอก็ไม่ต้องกลับไปบ้านเช่าเดิมอีก คนไม่ดีอยู่ที่นั่นมากมาย แต่คราวนี้โชคดีที่ไม่เป็นไร เสวี่ยจู๋ ฉันไม่อยากให้เธอเกิดเรื่องอะไรอีก"

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินประโยคสุดท้ายจากเขา เธอรู้สึได้ว่าเขาจริงใจมาก เขาห่วงใยเธอจริงๆ แต่เขาดุร้ายและร้ายกาจเสมอ เขาไม่ค่อยแสดงความกังวลต่อเรื่องของตัวเอง ทำให้เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และเขาก็หัวเราะออกมา

เฉินซิงเหย้ารู้ว่าผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่ง และเธอจะไม่ฟังคำพูดที่นุ่มนวล จนเขาต้องบังคับเธอ เธอถึงจะฟัง

เฉินซิงเหย้าจ้องมองผู้หญิงคนนี้บนโซฟาด้วยความรู้สึกซับซ้อนและซับซ้อน เย่เสวี่ยจู๋สังเกตเห็นมันและรีบพูดว่า "คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันอยากถูพื้นก่อนแล้วค่อยนอน คุณอยู่นี่ฉันไม่สะดวกในการถูพื้น”

"อ้อ"เฉินซิงเหย้าตอบกลับ แต่ยังคงท่าทางเหมือนเดิม เขาไม่อยากจากไป

เย่เสวี่ยจู๋เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า "คุณไม่กลับไปก่อนเหรอ?"

"ไม่ใช่ว่าเธอจะไปซื้อรองเท้าแตะคู่ปัญญาอ่อนนั่นเหรอ? ฉันรอเธอถูห้องเสร็จแล้วจะพาเธอไป"

เย่เสวี่ยจู๋ได้แต่เอามือก่ายหน้าผาก "ไม่ต้องแล้ว ฉันนัดเสี่ยวหรันไว้แล้วว่าพรุ่งนี้ไปดูหนังและไปซุปเปอร์มาร์เก็ต"

ในตอนนี้เฉินซิงเหย้าไม่มีอะไรจะพูด ได้แต่เห็นด้วยกับเธอ แต่เขาก็ยังไม่อยากที่จะจากไป

เฉินซิงเหย้าลุกขึ้นแล้วมองกลับไปอีกครั้ง เขาดึงขาของเธอและนอนพิงตัวเธอ จากนั้นค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเธอออก ก เย่เสวี่ยจู๋ตกใจแล้วเเอามือผิดที่หน้าอของเธอ และเฉินซิงเหย้าจึงค่อยๆแกะมือเธออกและหลังจากถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้ว เขาก็ปลดเข็มขัดออกอย่างเบามือ เขาเลิกกระโปรงเธอขึ้นแล้ว แล้วนำเจ้าหนูของเขาสอดเข้าไป อย่างไม่ต้องมีการเล้าโลมใดๆ----

เย่เสวี่ยจู๋สำลักในลำคอ และส่งเสียงครวญคราง เธอจับเบาะโซฟาแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง

แต่เนื่องจากเขาบุกเข้าไปโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า เย่เสวี่ยจู๋จึงไม่ได้เตรียมตัวอะไรและรู้สึกอึดอัดมาก เย่เสวี่ยจู๋ท้วงขึ้นว่า: "มันเจ็บ"

เฉินซิงเหย้ากำลังรู้สึกตื่นเต้นและพูดว่า: "ยกขาของคุณสูงขึ้นเล็กน้อย"

เย่เสวี่ยจู๋ทำตามที่เค้าบอก แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บปวด เฉินซิงเหย้าถอนหายใจและพูดว่า "แยกขามากกว่านี้ก็ไม่เจ็บแล้ว ฟังฉันสิ"

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกหดหู่มาก เธอไม่ฟังเขา เพียงแค่บ่นว่า "มันเจ็บจริงๆ"

เฉินซิงเหย้าต้องชะลอลง และหลังจากเสร็จ เขาก็ลูบเธอด้วยความเอ็นดูาและพูดว่า "คราวหน้าฉันจะเตรียมสิ่งที่ช่วยให้หล่อลื่น"

เย่เสวี่ยจู๋ปกปิดใบหน้าของเธอและพูดว่า "ไม่" ในไม่กี่วินาทีเขาก็ได้ยินเสียงครวญครางของผู้หญิงคนนั้นจากประตูถัดไป พวกเขาหยุดพักครึ่งชั่วโมง แล้วเริ่มครั้งที่สอง แรงดีจริงๆ!

แต่ทันใดนั้นเย่เสวี่ยจู๋ก็ตระหนักถึงปัญหาที่ร้ายแรง เธอหน้าแดงและถามเฉินซิงเหย้าว่า"คุณคิดว่าเมื่อกี๊ที่เราทำอะไรกัน ห้องข้างๆจะได้ยินไหม"

"คุณคิดว่ายังไงหล่ะ" ในขณะนี้เฉินซิงเหย้าถอยห่างจากเธอ และถอดเสื้อของเขาออก เผยให้เห็นเอวและกล้ามเนื้อหน้าท้องอันสุดเซ็กซี่ กล้ามของเขาเป็นมัดๆ เขาถอดเสื้อเชิ๊ตแล้วเอาไปคลุมศรีษะเธอ เขาหัวเราะ" เธอกลัวว่าห้งอข้างๆจะได้ยินว่าฉันทำอะไรเธออยู่เหรอ? ไม่เคยทำมาก่อน? เธอสบายใจได้ ตอนนี้ไม่มีใครสงสัยเรื่องนี้ ตอนนี้ใครๆก็ร็ว่าเธอเป็นของฉัน"