บทที่ 083 ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

ใบหน้าของเฉินซิงเหย้าดูเรียบๆและเขาทักทายจี้หรูอี้ เบาๆ "สวัสดีคุณจี้"

จี้หรูอี้ ยังจำเฉินซิงเหย้าได้ เมื่อนานมานี้และรีบตอบรับด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีคุณเฉิน คุณไม่ได้ออกไปข้างนอกพร้อมกับคุณเย่เหรอ?"

"ธอยังนอนอยู่” น้ำเสียงของเฉินซิงเหย้ายังคงแผ่วเบา แต่เขาก็ตามใจ

จี้หรูอี้มองเห็นความอ่อนโยนต่อเธอในดวงตาของเขา เธอรู้สึกอิจฉาผู้หญิงที่ชื่อเย่เสวี่ยจู๋

ผู้ชายที่ดีเลิศขนาดนี้ ... ไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไร?

ความอยากรู้อยากเห็นของจี้หรูอี้เพิ่มขึ้น ในขณะที่ลิฟต์กำลังจะลง เธอจึงถือโอกาสถามเฉินซิงเหย้าว่า "คุณเฉินดูใจดีกับ คุณเย่ ไม่ทราบว่าคุณทำงานที่ไหนเหรอคะ?"

ทุกวันนี้เฉินซิงเหย้าแทบจะไม่ได้ยินใครทักทายเขาเลยว่าเขาทำงานที่ไหน เขายิ้มและตอบว่า "ฉันก็ทำธุระกิจเล็กๆสบายๆ"

เมื่อจี้หรูอี้ได้ยินดังนั้น เธอก็รู้ว่าเขาเป็นคำที่อ่อนน้อมถ่อมตน และเขาต้องการที่จะสอบถามให้ชัดเจนยิ่งขึ้น "คุณเฉินเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตนจริงๆ คุณเย่คงจะมีความสุข"

เมื่อลิฟต์ใกล้ถึงชั้นล่างสุด จี้หรูอี้ก็หยิบนามบัตรของเธอออกมาอย่างเคร่งขรึม เธอต้องการที่จะแลกเปลี่ยนนามบัตรกับเฉินซิงเหย้าและพูดว่า "ฉันหวังว่าจะได้ร่วมมือกันในอนาคตนะคะ"

เฉินซิงเหย้าเหลือบมองไปที่ชื่อ "ผู้จัดการฝ่ายการตลาดของคังซือตี้เอ็นจีเนี่ยริ่ง" บนนามบัตรของเธออย่างรวดเร็ว เขารับนามบัตรด้วยรอยยิ้ม

หลังจากที่เขาอำลาจี้หรูอี้และเดินออกจากลิฟต์ไป จี้หรูอี้ยังคงยืนอยู่ที่นั่น จ้องมองไปที่ด้านหลังของชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้ด้วยความงุนงงด้วยความสงสัย

...

เย่เสวี่ยจู๋ตั้งนาฬิกาปลุกวันนี้ตอนเจ็ดโมงเช้า แต่เมื่อนาฬิกาปลุกดังขึ้นเธอก็เอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกและนอนจนถึงแปดโมงเช้า

เธอตื่นขึ้นมาดูเวลา ท่าทางไม่ดีแล้ว ตอนนี้เธอสายเกินไปที่จะขึ้นรถไฟใต้ดิน และเธอกังวลว่ารถจะติด จากนั้นเธอเรียกรถแท็กซี่ในแอพ เธอไม่ได้กินอาหารเช้าก่อนออกไป และรีบไปสถานีรถไฟใต้ดิน โชคดีที่มีเวลาเพียงพอ เมื่อเธอมาถึงประตู บริษัท ก็เป็นเวลา 9:05 เธอสายไปห้านาที แล้วก็ทุกคนเข้างานกันหมดแล้ว

หลังจากตอกบัตรเสร็จ เธอก็กลับไปที่โต๊ะทำงาน เธอนั่งพักหนึ่งก็สังเกตุว่าสือเสี่ยวหรันยังไม่มาทำงาน นี่เป็นครั้งแรก เธอไม่เคยมาสายมาก่อน!

แต่ก่อนสือเสี่ยวหรันเป็นคนที่ตรงต่อเวลามากที่สุด เย่เสวี่ยจู๋ไม่เคยเห็นเธอมาสายวันนี้ ลมอะไรพัดทำให้สือเสี่ยวหรันมาสาย

ยิ่งไปกว่านั้นสือเสี่ยวหรันไม่เพียงแค่มาสายในตอนเช้าและตอนบ่ายเธอก็สาย

เมื่อเย่เสวี่ยจู๋ไปที่ตู้กับข้าว เธอขยิบตาให้สือเสี่ยวหรัน สอเสี่ยวหรันเข้าใจและถ้วยชาของเธอเดินตามเย่เสวี่ยจู๋ไปที่ตู้กับข้าว

ตอนนี้มีเพียงพวกเธอสองคนอยู่ที่ตู้กับข้าว เย่เสวี่ยจู๋ถามสือเสี่ยวหรันอย่างเงียบๆเมื่อมีโอกาส: "ทำไมวันนี้คุณมาทำงานสายจัง?"

สือเสี่ยวหรันพูดสองสามครั้ง เสียงของเธอเอ้อระเหยเล็กน้อย "ฉันตื่นไม่ไหว"