บทที่ 091 ใครรักก่อนคนนั้นแพ้

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของเจียงซินเหยา ตกใจจะรีบวางสาย แต่ต่อมาเจียงซินเหยาพูดออกมาอย่างรวดเร็ว: “คุณคือเสวี่ยจู๋สินะ？”

เย่เสวี่ยจู๋จึงต้องฝืนใจพูด: “ใช่”

“ออ ฟังออกไหมว่าฉันเป็นใคร?”

“จำได้” เย่เสวี่ยจู๋น้ำเสียงนิ่ง

เจียงซินเหยาหัวเราะแล้วพูด: “เฉินซิงเหย้าอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ รอเขาอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยให้เขาโทรกลับหาคุณดีไหม？”

เย่เสวี่ยจู่ยิ้มแห้งพูด: “ได้ งั้นก็รบกวนคุณเจียงด้วย”

“เกรงใจไปแล้ว” เจียงซินเหยายิ้มอย่างมีชัยจากนั้นก็วางโทรศัพท์ลง

……

ซูโจว โรงแรมซิงเหอ

เฉินซิงเหย้าอาบน้ำเสร็จจากห้องน้ำ พบว่าเจียงซินเหยายังไม่ออกไป จึงถาม: “มีเรื่องอะไรอีกเหรอ?”

ขาเพิ่งกลับมาจากการตรวจสอบไซต์งานก่อสร้าง ทั่วร้างกายถูกปกคลุมไปด้วยควันและฝุ่น เมื่อกลับมาเขาก็เข้าไปในห้องน้ำและอาบน้ำ

เจียงซินเหยาเพิ่งมาถึงซูโจวเมื่อวานนี้ จริงๆ แล้วเขาไม่ได้วางแผนให้เจียงซินเหยาออกมาทำงานกับเขาในครั้งนี้ แต่เจียงซินเหยาบอกว่าลูกพี่ลูกน้องกำลังจะแต่งงาน ดังนั้นจึงแวะไปตรวจสอบกับเฉินซิงเหย้า

ผู้ช่วยเพิ่มอีกคน เฉินซิงเหย้าก็ไม่รู้สึกไม่มีอะไร และเจียงซินเหยามีเครือข่ายกว้างขวาง หลายสิ่งหลายอย่างสามารถแก้ไขได้อย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่ต้องออกหน้าด้วยตัวเอง สิ่งนี้ช่วยเร่งการดำเนินการธุรกิจของเขาในครั้งนี้อย่างมาก เฉินซิงเหย้าก็เป็นอิสระไม่มีการผูกมัดใดๆ

เมื่อกี้กลับจากไซต์งาน เจียงซินเหยาก็รออยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรม บอกว่ามีเอกสารสำคัญจากเซี่ยงไฮ้ต้องการให้เขาลายเซ็นและแฟกซ์กลับทันที เฉินซิงเหย้าเดินกลับไปที่ห้องพักของโรงแรมพร้อมกับเจียงซินเหยา หลังจากอ่านข้อกำหนดของสัญญาอย่างละเอียดแล้ว เซ็นสัญญาแล้วรบกวนเจียงซินเหยาช่วยตัวเองส่งแฟกซ์กลับไป

เมื่อเห็นว่าเจียงซินเหยากำลังส่งแฟกซ์อย่างจริงจัง เขาจึงโยนโทรศัพท์ทิ้ง หยิบเสื้อผ้าตรงไปที่ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

เมื่อออกมา ก็เห็นว่าเจียงซินเหยายังไม่ไป

เจียงซินเหยาเห็นเขาออกมาโดยนุ่งโดยนุ่งผ้าขนหนู น้ำใสหยดลงตามเส้นผมของเขา หยดลงไม่หยุด คดเคี้ยวตลอดสาย ผ่านไหปลาร้าสีน้ำผึ้งของเขา ลูกกระเดือกที่เซ็กซี่ และกล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแรง หน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ดึงสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว

เฉินซิงเหย้าไม่ได้ตระหนักถึงความอึดอัดของเจียงซินเหยา ถามเจียงซินเหยาในขณะเช็ดผมของเขา “ส่งแฟกซ์กลับไปแล้วหรือยัง?”

เจียงซินเหยาจึงดึงสติกลับมาแล้วพูด: “ส่งกลับไปแล้ว ฉันแค่อยากจะถามคุณ เดี๋ยวจะไปกินมื้อดึกด้วยกันไหม？”

เฉินซิงเหย้านวดขมับ “ไม่ไปแล้ว ผมเหนื่อยนิดหน่อย รีบจัดการงานครั้งนี้ให้เสร็จ ผมก็จะได้กลับไป”

พูดเท่านั้นแหละ เจียงซินเหยาก็ได้ได้พูดต่อ แต่ตอนที่ออกไป ภาพถ่ายปึกหนึ่งดึงดูดสายตาของเจียงซินเหยา เธอเหลือบมองไป เป็นภาพที่เย่เสวี่ยจู๋กำลังดื่มชากับผู้ชายอีกคน

เฉินซิงเหย้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย พูดอย่างคลุมเครือ “ผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนมหาลัยของเย่เสวี่ยจู๋”

“แต่ดูเหมือนสนิทสนมกัน” เจียงซินเหยาหยุดไปพักหนึ่งแล้วพูด “เหมือนไม่ใช่เป็นแค่เพื่อน”

เฉินซิงเหย้ายิ้มแห้ง แต่ไม่มีรอยยิ้มที่ผ่อนคลายอีกต่อไปบนใบหน้าของเขา กระทั่งเจียงซินเหยาออกไป สีหน้าก็ดูไม่ดีเอาซะเลย

……

เจียงซินเหยากลับไปที่ห้องพักในโรงแรมของเธอ เดินไปมาในห้อง ครู่ต่อมา โทรหาน้องชายเจียงซีเฉิง ถามอย่างตรงไปตรงมา: “เป็นฝีมือนายเหรอ?”

ตอนแรกเจียงซีเฉิงยังสับสนอยู่ ต่อมาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วยิ้มพูด: “ใช่ ผมทำเอง พี่ให้ผมไปตรวจสอบเย่เสวี่ยจู๋ไม่ใช่เหรอ？หาข้อมูลของเธอได้เล็กน้อย และผมยังพบว่าช่วงนี้เธอสนิทกับเพื่อนเก่าของผม ผมเห็นว่าพวกเขาสนิทสนมกันมาก จึงให้คนถ่ายรูปพวกเขาเอาไว้ ตั้งในส่งให้เฉินซิงเหย้าโดยเฉพาะ ผมอยากให้เขาดู ใครกันแน่ที่เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับเขา”

เจียงซินเหยามีความสุข เมื่อฉันนึกถึงท่าทีของเฉินซิงเหย้าเมื่อเขาเห็นรูปถ่ายเหล่านั้นเมื่อกี้นี้ เธอก็รู้สึกมีความสุข แต่ปากยังคงบ่นเจียงซีเฉิง “ทำไมก่อนที่นายจะทำถึงไม่บอกฉันก่อน?”