บทที่ 090 รอหน่อยดีไหม

เดิมทีเย่เสวี่ยจู๋คิดว่าคำพูดของสือเสี่ยวหรันเป็นเพียงคำพูดไร้สาร ะและเธอมักจะพูดอะไรอย่างไม่ใส่ใจในวันธรรมดาเวลาส่วนใหญ่ที่เธอพูดในสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นเพียงโดยไม่ต้องคิด

แต่คราวนี้เมื่อสือเสี่ยวหรันพูดจบ เย่เสวี่ยจู๋ก็มองกลับไปที่เธอแล้งพบว่าดวงตาของสือเสี่ยวหรันเปียกและแดงเล็กน้อย

ดูเหมือนเธอจะเศร้าจริงๆ?

เธอเศร้าเพราะใคร? เศร้าเพราะหลู่เฉินจริงๆเหรอ?

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ เย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ สือเสี่ยวหรันเคยพบกับหลู่เฉินเพียงแค่ครั้งสองครั้ง เธอมีความรู้สึกที่ดีต่อหลู่เฉินมันอาจจะเป็นไปได้ แต่ถ้าเสียน้ำตาเพราะหลู่เฉินมันเป็นไปได้ยาก

สือเสี่ยวหรันเช็ดน้ำตาและกล่าวว่า "ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้หลั่งน้ำตาเพราะพี่หลู่เฉิน ฉันแค่หลั่งน้ำตาเพราะความโง่เขลาของฉัน ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ แล้วทำไมไม่รออีกหน่อย โชคชะตาของฉันปรากฏขึ้น และไม่น่าที่จะไม่พังพินาศเพราะอ้วนโต่ง ฉันแค่อยากจะร้องไห้"

เย่เสวี่ยจู๋ต้องปลอบโยนเธอ: "ถ้าอย่างนั้น เธอก็ร้องไห้ออกมาเลย จะร้องกี่ครั้งก็ได้ "

สือเสี่ยวหรันรู้ว่าเย่เสวี่ยจู๋กำลังปลอบเธออยู่ เธอเช็ดน้ำตาและยังคงทำงานต่อไป

...

ขณะที่นอนในเวลากลางคืน เย่เสวี่ยจู๋กำลังรอข้อความของเฉินซิงเหย้า แต่เธอรอจนรอไม่ไหว เธอไม่คุ้นเคยกับการส่งข้อความถึงเขาก่อน หนึ่งคือเธอไม่ชิน สองคือเธอกังวลว่าจะส่งข้อความไปรบกวนเขา แบบนี้ไม่ดีแน่

ในวันรุ่งขึ้นเมื่อเย่เสวี่ยจู๋ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอทำคือคว้าโทรศัพท์และดูว่ามีข้อความปรากฏบนหน้าจอหรือไม่ ผปรากฏว่าไม่มีข้อความใดๆปรากฏ แล้วเธอก็เปิดดูข้อความในวีแชท และพบว่าไม่มีข้อความจากเฉินซิงเหย้า

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกหลงทางเล็กน้อยเมื่อนึกถึงตอนที่เฉินซิงเหย้าไปทำธุระต่างเมืองในวันนั้น ในวันนั้นเขารายงานแผนการทำงานของเขาด้วยตัวเอง นี่ผ่านไปเพียงไม่กี่วันเอง นิสัััยเดิมของเขาก็เผยออกมา เขานำเธอไว้หลังสุด

เธอทำความสะอาดและไปทำงาน ระหว่างรอลิฟต์เธอได้ยินเลขาจากหลายแผนกพูดถึงเรื่องของเฉินซิงเหย้า

เลขานุการ A กล่าวว่า "ฉันไม่รู้ว่าประธานเฉินจะกลับมาเมื่อไหร่ มีเอกสารมากมายให้เขาเซ็น ตอนนี้ทุกหน่วยงานเร่งฉันจนหัวโต!"

เลขานุการ B กล่าวว่า“ ฉันเดาว่าจะกลับมาอีก 2-3 วัน ฉันได้ยินมาว่านิทรรศการที่ซูโจวมีความสำคัญสำหรับคุูเฉินมาก เขาวางแผนจะไปขยายธุรกิจที่นั่น เมื่อวานคุณเจียงก็เพิ่งจะตามไป!

เลขาC ดูแปลกใจ: "คุณเจียงก็ตามไปด้วยเหรอ? ฮ่าๆ ดูท่าคุณเฉินคงไม่กลับมาง่ายๆ มีสาวสวยอยู่ด้วย ซูโจวเป็นเมืองที่เหมาะแก่การท่องเที่ยว ต้องเที่ยวอย่างสนุกแน่นอน"

...

...

คำพูดต่อมา เย่เสวี่ยจู๋ทนฟังไม่ได้อีกแล้ว แค่หนึ่งคำยังไม่อยากฟังเลย

ที่เฉินซิงเหย้าไม่ได้โทรหรือส่งข้อความหาเธอเมื่อวานเพราะเจียงซินเหยาไปซูโจวเหรอ?

ก็ใช่สินะ ไม่ว่าคนรักจะดีแค่ไหนก็เทียบไม่ได้กับความอบอุ่นที่อยู่ใกล้ตัวเขา ฉันกลัวว่าแม้แต่เฉินซิงเหย้าก็ไม่มีข้อยกเว้นใช่มั้ย?

เย่เสวี่ยจู๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ตลอดทั้งเช้า วันนี้รู้สึกเฉื่อยชาและสือเสี่วหรันก็ออไปส่งแบบที่ไซต์งานก่อสร้างตามคำสั่งของอ้วนโต่ง