บทที่ 089 พลังแฟนเต็มพิกัด

เมื่อเทียบกับความรู้สึกของสือเสี่ยวหรัน เย่เสี่ยวจู๋รู้สึกขอบคุณสือเสี่ยวหรันเป็นอย่างยิ่ง "โชคดีที่คุณยังไม่พบความชั่วร้ายของเขา ถ้าคุณรอจนถึงตอนแต่งงาน และพบว่าเขาเป็นคนแบบนี้ ุถึงตอนนั้นเสียใจก็ไม่มีประโยชน์!"

เย่เสวี่ยจู๋พูดถึงตรงนี้ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เพื่อนๆแผนกวิศวกรรมจัดงานเลี้ยงให้เธอ อ้วนโต่งเตรียม"เครื่องดื่ม" พิเศษให้แก่เธอ ตอนนั้นเธอเห็นแก่สือเสี่ยวหรันจึงไม่ได้ถือสาอ้วนโต่ง ในความเป็นจริงคนบางคนนั้นเปลี่ยนแปลงได้ง่ายแต่นิสัยของคนนั้นอยากที่จะเปลี่ยน ไม่ว่าพวกเขาจะได้รับโอกาสแค่ไหนก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงนิสัยของตัวเองได้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย เฉินซิงเหย้าให้พนักงานอย่างอ้วนโต่งอยู่ในบริษัทไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

สือเสี่ยวหรันลากเย่เสวี่ยจู๋ลงไปข้างล่าง เมื่อถึงข้างล่างก็พบกับหลู่เฉินที่รออยู่ตรงล๊อบบี้ด้านล่าง

สือเสี่ยวหรันยิ้มจนหน้าบานเป็นดอกไม้ผลิ เธอกระสิบเย่เสวี่ยจู๋ว่า: "เอ่อ เสวี่ยจู๋ ถ้าเธอ ไม่ชอบหลู่เฉิน ก็ปล่อยให้ฉันนะ!"

"อา ... " เย่เสวี่ยจู๋มองไปที่สือเสี่ยวหรันด้วยความประหลาดใจ

สือเสี่ยวหรันรู้สึกอายจึงรีบปิดหน้า "โอเค โอเค คุณคิดว่าฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปก็แล้วกัน ฉันแค่มีความรู้สึกที่ดีต่อหลู่เฉิน มันเหมือนกับความรู้สึกที่มีต่ออู๋เหยียนจู"

เย่เสวี่ยจู๋ขมวดคิ้วของเธอ แล้วมองไปที่สือเสี่ยวหรันที่อยู่ข้างๆเธอ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่หลู่เฉินที่กำลังเดินมาหาพวกเธอ ทันใดนั้นเธอก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

ไม่ใช่ว่าเธออยากจะเอาหลู่เฉินมาเป็นของตัวเอง แต่สิ่งต่างๆเช่นความรู้สึกอ่อนไหว จริงๆเธอกังวลว่าจะเสียเพื่อนที่ดีที่สุดสองคนไป ถ้าเธอไม่ระวัง

เย่เสวี่ยจู๋ถอนหายใจ หลู่เฉินเดินมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ฉันจองร้านพิซซ่าใกล้ๆ ไปกันเถอะ"

หลู่เฉินรีบพาเย่เสวี่ยจู๋และสือเสี่ยวหรันเข้าไปในร้านอาหาร

พวกเขาทั้งสามคนคุยและหัวเราะกัน ขณะที่พวกเขากินพิซซ่าและดื่มน้ำผลไม้อย่างมีความสุข ทันใดนั้นอ้วนโต่งก็เดินมา!

คนแรกที่เห็นอ้วนโต่งคือหลู่เฉิน หลู่เฉินมองไปที่ชายคนนั้นที่เดินไปที่โต๊ะทำงานของพวกเธอด้วยท่าทางดุร้าย และมองไปที่เย่เสวี่ยจู๋ด้วยท่าทางแปลก ๆ "เธอจำได้ไหม คนที่อยู่ข้างหลังเขามองมาที่พวกเรานานแล้ว "

เย่เสวี่ยจู๋หันหน้าไปมองข้างหลังเขา สือเสี่ยวหรันก็เหลือบมองกลับไป และหลังจากนั้นไปที่เย่เสวี่ยจู๋อย่างหมดหนทาง และหันไปทางหลู่เฉินพร้อมกับ่วยเหลือขอความชเบาๆว่า: "พี่หลู่เฉิน คุณดูสิว่านี้ฉันพาเย่เสวี่ยจู๋ออกมาพบกับคุณ วันนี้คุณช่วยฉันได้ไหม ผู้ชายตัวอ้วนที่อยู่ข้างหลังเขาเป็นอดีตแฟนของฉัน แต่ฉันเลิกกับเขาแล้ว ตอนนี้เขายังคงติดพันกับฉันอยู่ ถ้าหากซักพักเขาเดินมาทางนี้ คุณเล่นเป็นแฟนฉันและไล่เขาไปได้ไหม ทำให้เขาเลิกยุ่งกับฉัน"

หลู่เฉินดูสับสนและตอบรับเธอไม่ได้ เขามองไปที่เย่เสวี่ยจู๋ราวกับถามเธอว่าต้องการช่วยสือเสี่ยวหรันไหม

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้าอย่างแรง และตามด้วยเสียงขอร้องของสทอเสี่ยวหรัน "หลู่เฉินช่วยเหลือฉันนะ เอาชายผู้น่าสมเพชคนนั้นออกไปจากชีวิตฉันที!"

ทันทีที่เสียงของเย่เสวี่ยจู๋ลดลง อ้วนโต่งเดินมาที่โต๊ะของพวกเขา และยืนนิ่งด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขามองไปที่สือเสี่ยวหรันและเอื้อมมือออกไปดึงตัวสือเสี่ยวหรันออกไปอย่างหยาบคาย

เมื่อสือเสี่ยวหรันถูกอ้วนโต่งเข้ามาสร้างความลำบากใจ เธอจึงตะโกนในที่สาธารณะ แต่อ้วนโต่งไม่สนใจว่าเขาจะเสียหน้าในงานสาธารณะครั้งนี้ เขาแค่ต้องการดึงสือเสวี่ยหรันมาถาม