บทที่ 088 แก้แค้นอย่างมีความสุข

เย่เสวี่ยจู๋พบว่าสือเสี่ยวหรันไม่ได้อยู่ในสำนักงาน เมื่อถามกับเพื่อนร่วมงานก็ทราบว่าสือเสี่ยวหรันถูกอ้วนโต่งใช้ให้ไปส่งแบบที่ไซต์งานก่อสร้าง

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็โผล่มาที่สมองของเย่เสวี่ยจู๋ "แก้แค้นต่อหน้าสาธารณะ"

อ้วนโต่งไม่มีท่าทีใดๆ สือเสี่ยวหรันเลิกกับเขาเมื่อวานนี้ และเขาให้เธอไปส่งแบบที่ไซต์งานก่อสร้าง

แต่ก่อนตอนท่เย่เสวี่ยจู๋มาที่แผนกวิศวกรรมเป็นครั้งแรกเพื่อรายงาน เธอมักจะถูกเรียกให้ส่งแบบ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเดินทางเลย ที่นั่นไกลจากบริษัทมากถ้าพนักงานผู้หญิงไปทีไซต์งานก่อสร้าง พวกเธอต้องได้รับความสนใจจากคนงาน บางครั้งถูกคนงานจ้องมองจนต้องอาย และเมื่อพนักงานหญิงไป พวกเธอสวมรองเท้าส้นสูงข้ามสถานที่ก่อสร้าง แถมยังต้องเดินไปลึกมากๆ และต้องส่งแบบให้ตรงเวลา กว่าจะเดินไปจนถึงที่นั่นขาก็แถบหลุด

เมื่อเธอนึกถึงสือเสี่ยวหรันที่ถูกอ้วนโต่งแก้แค้นต่อสาธารณะ เย่เสวี่ยจู๋ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เธอรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างคนสองคนนั้นมากเหลือเกิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย ทำไมผู้ชายบางคนใจกว้าง บางคนใจแคบ

จริงๆแล้วอ้วนโต่งสามารถส่งพนักงานชายไปส่งแบบที่ไซต์งานก่อสร้างได้ แต่เพื่อแก้แค้นที่สือเสี่ยวหรันบอกเลิก เขาขอให้

สือเสี่ยวหรันผู้ซึ่งไม่เคยไปที่ไซต์งานก่อสร้างออกไปส่งอบบตั้งแต่เช้าตรู่

เย่เสวี่ยจู๋เป็นห่วงสือเสี่ยวหรัน เธอจึงไปที่ห้องน้ำชาเพื่อโทรหาสือเสี่ยวหรัน และถามเธอว่าเธอรู้จักทางไปไหม

สือเสี่ยวหรันท่าทางดูโกรธเล็กน้อย: "เสวี่ยจู๋ไอ้หน้าด้านไร้ยางอายอ้วนโต่ง มันแก้แค้นฉันต่อหน้าสาธารณะ ทำไมแต่ก่อนฉันถึงชอบเขาได้ลง? แย่มาก ฉันคงตาบอดจริงๆ!"

เย่เสวี่ยจู๋เองก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปลอบเธอ: "ตอนยังวัยรุ่นเราต่างก็โง่กันมาก่อนทั้งนั้น อย่าไปโกรธแค้นเขาเลย รีบไปส่งแบบแล้วก็รีบกลับเถอะ ที่นั่นไม่ปลอดภัย อย่าอยู่ที่นั่นนาน"

สือเสี่ยวหรันบอกว่าเธอพบสถานที่แล้ว ตอนนี้กำลังเอาแบบไปให้กับผู้รับเหมา แล้วเธอก็จะรีบกลับมาไปทีสำนักงานเพื่อทานข้าวกลางวันกับเย่เสวี่ยจู๋และบอกให้เย่เสวี่ยจู๋รอ

เย่เสวี่ยจู๋ตอบรับสือเสี่ยวหรัน และเมื่อเธอจะออกจากห้องน้ำชา เธอก็เจอกับอ้วนโต่งที่ถือแก้วเก็บอุณหภูมิเพื่อมาเติมน้ำร้อน

เย่เสวี่ยจู๋โกรธและกลอกตาตรงมาที่เขา แล้วหันหลังกลับและเดินออกจากห้องน้ำชา ทิ้งให้อ้วนตด่งยืนงุนงงอยู่คนเดียว

อ้วนโต่งเกาศรีษะ เขาไม่รู้ว่าเย่เสวี่ยจู๋โกรธอะไรเขา

ในเวลาทานอาหารกลางวัน สือเสี่ยวหรันถึงสำนักงานก็รีบเข้าไปหาเย่เสวี่ยจู่ในออฟฟิศ และพูดว่า "เสวี่ยจู๋เธอรู้ไหมฉันเจอใครหน้าบริษัท?"

"ใครเหรอ?"

"หลู่เฉิน!" สือเสี่ยวหรันพูดด้วยความตื่นเต้น "หลู่เฉินยังบอกว่าเขาอยากจะเชิญพวกเราสองคนไปทานอาหารที่ร้านพิชซ่าชั้นล่างของบริษัท "

"อะไรนะ?"

สือเสี่ยวหรัน กล่าวต่อ: "ฉันรับปากแล้ว เสวี่ยจู๋ เธอไม่สามารถหลบหนีได้ เธอต้องไปกับฉัน"

เย่เสวี่ยจู๋ลูบหน้าผากของเธออย่างแรง เธอรู้สึกหมดหนทางและเธอไม่รู้ว่าควรจะเห็นด้วยหรือไม่