บทที่ 087 รถไฟใต้ดินยามค่ำคืน

สือเสี่ยวหรันกล่าวด้วยความมั่นใจ อันที่จริงแม้แต่เย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกว่าเธอพลาดโอกาสจากหลู่เฉิน และวันหนึ่งเธอจะเสียใจกับรอยฟกช้ำจากเฉินซิงเหย้า

แต่ถ้าเธอจะเสียใจแค่ไหน มันก็เป็นเรื่องในอนาคต ทุกคนมีชีวิตอยู่กับปัจจุบันใช่ไหม?

เมื่อกำลังจะกลับ สือเสี่ยวหรันและเย่เสวี่ยจู๋ก็ขึ้นรถไฟใต้ดินสายเดียวกัน สือเสี่ยวหรันเดินนำหน้าเย่เสวี่ยจู๋หนึ่งก้าว ก่อนจากไปสือเสี่ยวหรันตบไหล่เธอแล้วพูดว่า "แม้ว่าเธอจะตาบอด แต่ฉันก็ยังคงเป็นผู้แข็งแกร่งให้เธอพึ่งพา เมื่อเธอคิดไม่ออกมาหาฉันได้เสมอ”

เย่เสวี่ยจู๋ยิ้มชำเลืองมองเธอ ยอมรับในน้ำใจของเธอ และเฝ้าดูสือเสี่ยวหรันจากไป เธอนั่งรถไฟใต้ดินกลับคนเดียว ความรู้สึกของเธอขณะนั้นมันเศร้ามาก

ตอนค่ำเย่เสวี่ยจู่กลับมาที่บ้านเช่าหลังใหม่ เธอเก็บห้องถึงเที่ยงคืน เหนื่อยจนหลับไปโดยไม่รู้ตัวและหลับอย่างสนิท

ในวันรุ่งขึ้นเธอตื่นขึ้นมาอย่างตรงเวลา เธอออกก่อนเวลา และเมื่อเธอกำลังรอลิฟต์ เธอก็พบกับเพื่อนบ้านจี้หรูอี้ซึ่งกำลังจะออกไปทำงานเหมือกัน

ในวันนี้จี้หรูอี้แต่ตัวดูดีกว่าเมื่อวาน เธอสวมชุดสูททำงานสีเข้มด้านในเป็นเสื้อสีขาว ดูเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ เธอม้วนผมเป็นมวยค่อนข้างกระชับ ดูสะอาดตากว่าวันนั้น แต่เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าเธอม้วนผมเป็นลอนดูดีกว่า

จี้หรูอี้ก็เห็นเย่เสวี่ยจู๋ก็ทักทายด้วยรอยยิ้ม "คุณเย่ วันนี้ออกไปแต่เช้าเลย? ไปทำงานเหรอคะ?"

เย่เสวี่ยจู๋ตอบด้วยรอยยิ้ม "ใช่ค่ะ วันนี้ตื่นเช้า ก็เลยออกไปแต่เช้า"

เมื่อลิฟต์มาถึง ทั้งสองก็ก้าวเข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน จี้หรูอี้เอื้อมมือไปกดชั้นลิฟต์ และหันหน้าไปมองเย่เสวี่ยจู๋ที่อยู่ด้านข้างด้วยดวงตาอันนุ่มนวลและคำพูดมีชั้นเชิง "วันนี้แฟนคุณไม่ได้ออกไปพร้อมกับคุณเหรอคะ?"

เย่เสวี่ยจู๋ยิ้มและกล่าวว่า "เขายังไม่กลับมาเลยค่ะ" เธอหยุดและกล่าวเสริมว่า "เมื่อวานเขาไปทำธุระต่างเมือง"

"อ่า ... " จี้หรูอี้พูดด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่าคุยกับเพื่อนแบบสบายๆ และเป็นธรรมชาติ "แฟนของคุณดูเหมือนจะยุ่งมากในการทำงาน ฉันเจอเขาในลิฟต์ตัวนี้ด้วย ในวันนั้นเขาก็ออกไปข้างนอกเช้ามาก คงจะทำงานค่อนข้างลำบากสินะคะ?”

เย่เสวี่ยจู๋ไม่รู้ว่าจี้หรูอี้ต้องการเล่นกับเธอและตอบตามความเป็นจริง: "ใช่ค่ะ เขายุ่งมาก มักจะเดินทางบ่อยๆ"

"เดินทางบ่อยเหรอคะ" จี้หรูอี้ถามคำถามอย่างเป็นธรรมชาติ "แล้วเขาทำงานอะไรคะ"

คำถามนี้ถึงกับทำให้เย่เสวี่ยจู๋ถึงกับโง่ทันที หลังจากลังเลอยู่นาน เธอกล่าวว่า "เขาทำบริษัทอสังหาริมทรัพย์ค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ดวงตาของจี้หรูอี้ก็สว่างขึ้น "อสังหาริมทรัพย์ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ! คุณสะดวกเปิดเผยบริษัทที่เขาทำอยู่ได้ไหมคะ?"

เย่เสวี่ยจู๋ก่ายหน้าผากของเธอ คนบางคนไม่รู้ว่ามันไม่เหมาะสมที่จะพูดถึงเรื่องนี้ ถ้าเธอไม่พูดถึงเรื่องนี้มันจะทำให้เพื่อนบ้านใหม่รู้สึกไม่ดี แต่เธอกลัวว่าเรื่องส่วนตัวของเฉินซิงเหย้าจะรั่วไหล

หลังจากคิดไม่กี่วินาที เย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรเลวร้ายเกี่ยวกับการตั้งรับ นอกจากนี้ทุกคนจะเป็นเพื่อนบ้านกัน และในอนาคต แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ แต่ถ้าจี้หรูอี้จะรู้จักตัวตนของเฉินซิงเหย้าเอง เธออาจจะโกรธมากที่ฉันไม่เปิดเผยตัวตนกับเธอ ในตอนนี้เพื่อที่จะได้ไม่มีความกังวลเกี่ยวกับอนาคต บอกไปเลยดีกว่า

เย่เสวี่ยจู๋กล่าวตามความเป็นจริง: "เป่าฮว๋า"

เมื่อได้ยินคำว่า "เป่าฮว๋า" ใบหน้าของเธอก็กระตุกไปสองสามวินาทีราวกับว่าเธอกำลังได้ยินผิดหรือไม่ แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กลับสู่ความสงบและตอบกลับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ : "อ๋อ ... เป็นบริษัทที่ดีมาก"

เย่เสวี่ยจู๋ยังตอบด้วยรอยยิ้มว่า "ใช่หรือไม่"

"คุณทำงานที่เป่าฮว๋าด้วยหรือ?" Ji Ruyi ถามอีกครั้ง

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้าและตอบอย่างตรงไปตรงมา "ถูกต้อง ฉันอยู่ในเป่าฮว๋าด้วย"

"อ่า ... " จี้หรูอี้มองอย่างครุ่นคิดและถามด้วยรอยยิ้ม "บริษัทของคุณยังจ้างคนอยู่หรือเปล่า?"