บทที่ 086 ตาของเขาแดงกร่ำ

เย่เสวี่ยจู๋ลูบที่คอของเธอ และยิ้มอย่างช้าๆ เธอมักจะกลัวหลู่เฉินพูดถึงเรื่องระหว่างเขาและเธอตอนสมัยมหาวิทยาลัย เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมเธอกลัวที่จะเผชิญหน้ากับตัวตนของเธอในอดีต

ถ้าหลู่เฉินรู้ว่าเธอและเฉินซิงเหย้ามีการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางการเงินและร่างกายตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ความคิดของเขาคงจะแตกสลาย เพราะเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่เขาคิด ก่่อนหน้านี้เธอเคยเกริ่นกับเขาแล้ว แต่มันไม่มีประโยชน์เลย

เธอทำได้แค่พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย "ผู้หญิงคนนี้ดูสวยมาก เธออยู่แผนกเดียวกับคุณหรือเปล่า?"

อย่างไรก็ตามหลู่เฉินดูเหมือนจะไม่ให้ความสนใจกับเรื่องที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย และพูดด้วยน้ำเสียงต่ำว่า"ใช่ ทำงานแผนกเดียวกัน"

เย่เสวี่ยจู่กล่าว "งั้นก็ดีเลย"

เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างมีเลศนัย หลู่เฉินไม่ได้โง่ เขาเข้าใจความหมายที่เย่เสวี่ยจู๋กล่าว

เขาดึงปกเสื้ออย่างหงุดหงิด และอธิบายกับเย่เสวี่ยจู๋: "เสวี่ยจู๋ ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ มันเป็นเพียงมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมงานเท่านั้น"

"อ้อ" เย่เสวี่ยจู๋ไม่คิดว่าปฏิกิริยาของหลู่เฉินจะรุนแรงขนาดนี้ เธอจึงตอบกลับและอธิบายด้วยรอยยิ้ม "ฉันรู้" แต่คำอธิบายนี้ให้ความรู้สึกที่ท่วมท้น

ในช่วงเวลาหนึ่งเย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าพฤติกรรมของเธอดูไม่โอ้อวด เพราะเธอไม่ชอบผู้ชายตรงหน้าเธอ เธอหวังว่าซักวันหนึ่งเขาจะมีผู้หญิงที่ชอบเป็นตัวเป็นตนเสียที ถ้าเป็นเช่นนั้นเธอก็ไม่ต้องรู้สึกได้รับความรักจากเขา

บางครั้งความรักไม่เพียงแค่เป็นการให้เกียรติต่อคนๆหนึ่ง แต่ยังเป็นภาระอีกด้วย

และเย่เสวี่ยจู๋มีสติมาก ความรักของเขาที่มีต่อเธอ เธอไม่สามารถใหกลับคืนได้ จึงทำให้เกิดภาระที่หนักมากขึ้น

หลังจากที่เย่เสวี่ยจู๋พูดถึงผู้หญิงคนนั้น หลู่เฉินมีความรู้สึกในทางตรงกันข้ามและถึงกับน้ำเสี่ยงเปลี่ยนไป"เสวี่ยจู๋ อย่าพูดเรื่องของคนอื่นดีไหม? พูดถึงเรื่องเราเถอะ"

เย่เสวี่ยจู๋ ชะงักไปครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ตอบเบาๆว่า : "โอเค"

การแสดงออกของหลู่เฉินเริ่มหนักขึ้น หลังจากเงียบไปนานเขาก็พูดว่า "เสวี่ยจู๋ ฉันอยากรู้จักผู้ชายคนนั้นให้ดีกว่านี้"

"ใครเหรอ?"

"เฉินซิงเหย้า" หลู่เฉินยิ้มและพูดเสริมว่า "เจ้านายของเธอ"

ฮะ……"

เย่เสวี่ยจู๋งงงวย เขารู้ว่าเฉินซิงเหย้าทำอะไร หลังจากนั้นหลู่เฉินก็พูดต่อไปว่า: "เขาเป็นคนสมบูรณ์แบบ"

คำพูดที่เรียบง่ายถูกส่งผ่านมายังเธอ แต่คิ้วของหลู่เฉินมักจะยกขึ้นอย่างหยิ่งยโส ดูเหมือนเขาจะมีเจตนาอะไรบางอย่าง เย่เสวี่ยจู๋สเห็นได้ว่าเขายังมีบางอย่างที่อยากจะพูด แต่มันดูยากที่จะพูด เย่เสวี่ยจู๋ฟังอยู่นานถึงจะรู้เรือง:

"เสวี่ยจู๋ แล้วเขาจะแต่งงานกับเธอไหม?”

หัวใจของเย่เสวี่ยจู๋สั่นสะท้าน เธอไม่คาดคิดว่าหลู่เฉินจะตั้งคำถามเช่นนี้กับเธอ เธอควรตอบอย่างไร?