บทที่ 085 ใครไม่เคยโง่มาก่อน

สือเสี่ยวหรันถอนหายใจอีกครั้ง และพูดด้วยอารมณ์ที่ไม่มีที่สิ้นสุด: "ฉันรู้สึกเสมอว่าความปรารถนานี้เกิดขึ้นได้ไม่ยาก แต่เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา ฉันก็คิดว่าความปรารถนาที่เรียบง่ายที่สุดก็เป็นสิ่งที่ยากที่สุดเช่นกัน"

เย่เสวี่ยจู๋ขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามเธอ "คุณมีจะเลิกกับอ้วนโต่งแบบนี้จริงๆเหรอ มันเพิ่งเริ่มต้น คุณไม่รู้สึกเสียใจหรือ?"

สทอเสี่ยวหรันคิดอยู่พักหนึ่ง และส่ายหัวอย่างแน่วแน่“ เมื่อเทียบกับความเสียใจ ฉันกลัวที่จะทำแบบเดียวกันทุกคืน ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่กรนหลังจากการระบายเรื่องเพศสัมพันธ์ ไม่มีความรัก มีเพียงการระบายเท่านั้น เสวี่ยจู๋ผู้หญิงควรมีชีวิตอยู่เพื่อความรัก”

จากการมองในระดับหนึ่ง เย่เสวี่ยจู๋ก็เห็นด้วยกับคำพูดนี้ อย่างไรก็ตามโลกแห่งความเป็นจริง ไม่ใช่โลกแห่งเทพนิยายอีกต่อไปแล้ว คนมากมายจะมีชีวืตอยู่เพื่อความรักได้ที่ไหนกัน? บางครั้งความเป็นจริงก็หมดหนทาง ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้

ในซูเปอร์มาร์เก็ต ขณะที่กำลังเลือกรองเท้าแตะของผู้ชายอยู่ เธอก็คิดในใจว่าเฉินซิงเหย้าจะชอบลายนี้ไหม และตอบสือเสี่ยวหรันไปดว้ย "อย่างไรก็ตาม บางครั้งผู้คนก็ต้องยอมความจริง"

“ฉันรู้ว่าฉันประนีประนอมได้จริงๆ” สือเสี่วหรันกล่าว“ แต่ฉันพบว่า ฉันไม่สามารถประนีประนอมได้ หากไม่มีผลประโยชน์ สุดท้ายถ้าฉันทำแบบนี้ ท้ายที่สุดคุณคิดว่าฉันจะเหลืออะไร?

เย่เสวี่ยจู๋เอารองเท้าแตะคู่ใจใส่ลงในรถเข็น และพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "เธอพูดถูก"

เมื่อเข็นรถเข็ไปยังจุดชำระเงิน เย่เสวี่ยจู๋ถามสือเสี่ยวหรันว่า"ต่อไปเธอมีวางแผนที่จะทำอย่างไร ?" เงยหน้าไม่เห็ก้มหน้าเห็น เธอไม่รู้สึกอายเหรอ?"

"ใช่" สือเสี่ยวหรันกล่าว "แต่ฉันไม่มีทางเลือก ฉันวางแผนที่จะลาออกหลังจากทำงานระยะหนึ่ง"

“มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหางานในปีนี้ และพวกเราทุกคนเพิ่งเรียนจบ” เย่เสวี่ยจู๋เตือน

"แล้วมีวิธีไหน" สือเสี่ยวหรันบ่นกับตัวเอง "เธอรู้ไหมว่า ฉันนึกถึงตอนที่ฉันพูดคำห้าจบ ฉันเห็นอ้วนโต่งตอนนี้เป็นชายวัยกลางคนเลี่ยนน่าเลี่ยน ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงคำทั้งห้านี้ ฉันมักจะรู้สึกว่าแต่ก่อนฉันโง่มาก และวันนี้ฉันก็คิดว่าฉันจะใช้ชีวิตกับชายวัยกลางคนน่าเลี่ยนคนนี้เหรอ เสวี่ยจู๋ฉันคิดว่าสมองของฉันโตเป็นหลุมแล้วจริงๆ ฉันเสียใจมากตอนนี้! "

เย่เสวี่ยจู๋เห็นใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความสำนึกผิด เสวี่ยจู๋ก็ไม่พูดทำร้ายเธออีก ดังนั้นเธอทำได้แค่ปลอบใจ: "ที่ไหนบ้างที่มีคนที่เกิดมาแล้วจะรู้ทุกเรื่อง ตอนนี้เธอยับยั้งเขาไว้ก็ไม่สาย!"

สือเสี่ยวหรันกล่าวด้วยรอยยิ้มราวกับว่าเธอกลับไปสู่ความไร้เดียงสาและไร้กังวล ก่อนหน้านี้สำหรับสือเสี่วหรันและอ้วนตงดูเหมือนจะเป็นจุดเปลี่ยนพวกเขา มันถูกกำหนดให้สอนอะไรบางอย่างกับเธอ และเขาถูกลิขิตให้ไม่สามารถเดินเคียงคู่ไปกับเธอได้จนถึงยามบั้นปลาย

ทั้งสองกำลังคิดเงิน สือเสี่ยวหรันเงยหน้าขึ้น และเห็นว่ามีหนุ่มหล่อหน้าตาดีอยู่ไม่ไกลมองมายังทิศทางของเย่เสวี่ยจู๋ เธอรู้สึกว่าหนุ่มหล่อคนนี้หน้าตาคุ้นๆและเมื่อมองไปอีกครั้ง เธอก็จำได้ว่าหนุ่มหล่อคนนั้นเป็นผู้ชายที่เคยตามจีบเย่เสวี่ยจู๋?

สือเสี่ยวหรันรีบเอื้อมมือออกไปและกระแทกเย่เสวี่ยจู๋ที่อยู่ข้างๆ: "ดูสิ มีหนุ่มหล่ออยู่ตรงหน้าคุณ!"

เย่เสวี่ยจู๋เงยหน้าขึ้นและเห็นหลู่เฉินที่ยืนอยู่ไม่ไกล มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆเขา และเขาถือกระเป๋าใบใหญ่ไว้ในมือ

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้าให้เขา

สือเสี่ยวหรันเหลือบมองสาวสวยข้างๆหลู่เฉินด้วยความโกรธ และพูดอย่างโกรธๆว่า: "เพิ่งจะไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน พี่หลู่เฉินก็ได้พบแฟนใหม่แล้ว ฮึ่ม!"

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่น่ายินดี หลู่เฉินเต็มใจที่จะมีแฟน เธอรู้สึกว่านี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี

หลังจากคิดเงินเสร็๗ หลู่เฉินก็พูดกับหญิงสาวข้างๆเขาสองสามคำ และเดินไปตามทิศทางของเย่เสวี่ยจู๋และสือเสี่ยวหรัน