บทที่113 สติฟั่นเฟือง

หลินปิงชิงที่ยู่ในอีกฝั่งของสายก็อึ้งไปสักพัก เเล้วรีบเรียกสติตื่นขึ้นมา "พี่อี้เฉินติดต่อกับเธอเเล้วหรอ?"

เสียงที่ออกมาเต็มไปด้วยความประหลาใจ เเต่เเค่ตอนนั้นฉันกำลังกังวลใจเลยไม่ได้สังเกตเห็น

"ใช่ เขาโทรมาให้ฉันเเละเรียกชื่ออยู่ตลอด เเต่ว่าพอฉันพูดออกไปเขาก็ตัดสายไปเลย....ปิงชิงเธอรู้รึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้นกันเเน่? เขาดูเหมือนจะเมาด้วย เเต่ว่าตอนนี้ป้าหวังก็ไม่รับโทรศัพท์ฉัน...."

น้ำตาของฉันไหลออกมาไม่หยุด เป็นเพราะว่าฉันกังวลเกินไปคอของฉันเริ่มเจ็บอีกครั้ง ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ใจของฉันรู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมาก ทำให้รู้สึกว่าเหมือนจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น

"เธออย่ากังวล เดี๋ยวฉันจะไปดูบ้านพี่อี้เฉินให้ตอนนี้เลย " หลินปิงชิงพูดออกมา ฉันที่ได้ยินกำลังได้ยินเสียง

กุกๆกักๆ เห็นได้ชัดว่าหลินปิงชิงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า

ฉันพยักหน้า ไม่สนหลินปิงชิงที่ไม่เห็นตั้งเเต่เเรกยู่เล้ว "งั้นเธอไปดู ฉันรอฟังข่าวจากเธอนะ ถ้าเธอเจอป้าหวังให้ป้าเขาโทรหาฉันด้วย...."

"โอเค ฉันวางสายก่อนนะ อีกสักพักจะติดต่อเธอไป" หลินปิงชิงพูดเสร็จก็วางสายเลย

ฉันถือโทรศัพท์ไว้เเน่นๆเเละเดินไปมาในห้องโดยไม่คิดที่จะนั่งลง ฉันพยายามโทรหาเฉิงอี้เฉินกับป้าหวัง เเต่โทรศัพท์ของพวกเขาก็ปิดเครื่องไปเเล้ว ทุกๆครั้งที่ได้ยินเสียงของผู้หญิงที่ตอบกลับอัตโนมัติก็ทำให้ฉังกังวลมากยิ่งขึ้น เเทบจะทำโทรศัพท์ตก

เเสงสลัวในยามค่ำคืน ฉั้นไม่รู้สึกง่วงสักนิดทำอะไรไม่ลงสักอย่าง ฉันมองไปที่โทรศัพท์ซ้ำเเล้วซ้ำเล่าเเละในที่สุดก็ได้รับสายจากหลินปิงชิง

"ปิงชิง เป็นยังไงบ้าง?" ไม่รอหลินปิงชิงพูดฉันก็รีบถามออกไปก่อน

"ไม่มีอะไร พี่เฉินเมาเหล้า เมื่อกี้เพิ่งอาละวาดไป โทรศัพท์ของป้าหวังถูกพี่อี้เฉินโยนจนพัง ดันนั้นจึง....." หลินปิงชิงไม่ได้พูดอะไรต่อ หัวใจของฉันที่มันวุ่นวายกระสับกระส่ายมาทั้งคืน ตอนนี้ก็ค่อยๆลดลง

เฉิงอี้เฉินเมาเเล้วเลยโทรหาฉัน ดังนั้นถือว่าเป็นการกระทำที่ไม่ได้สติใช่ไหม? เขาได้ยินเสียงของฉันก็วางสายเเละปิดเครื่องทันที เขาไม่อยากจะติดต่อกับฉันสินะ.....

ส่วนโทรศัพท์ของป้าหวังถูกเฉิงอี้เฉินทำจนพัง เป็นเพราะเฉิงอี้เฉินเห็นว่าฉันโทรหาป้าหวังหรือเปล่า?

ปากของฉันรู้สึกขมอยู่พักหนึ่ง การคาดเดานี้ทำให้ใจของฉันไม่สบายเเละทรมานมาก ทันใดนั้นก็รู้สึกที่ฉันกังวลเป็นห่วงไปขนาดนั้น มันกลับกลายดูเป็นเรื่องตลก

เฉิงอี้ฉินไม่อยากคุยกับฉันขนาดนั้น เเต่ฉันกลับรู้สึกตื่นเต้นมากเพราะเขาโทรมาหาฉัน ในสมองยิ่งมโนไปว่าเฉิงอี้เฉินนั้นยังรักฉันอยู่ ดังนั้นเขาเมาเเล้วจึงติดต่อมาหาฉัน

ลั่วอีอี เธอนี่หลงตัวเองจริงๆ หลงยิ่งกว่าฉินจวิ้นเฟยเสียอีก

ฉันหัวเราะตัวเองเเละหัวใจของฉันก็ขมขื่นเเละทรมานมากยิ่งขึ้น "ขอโทษด้วยนะปิงชิง ที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ"

"จะเกรงใจกันขนาดนี้ทำไม ถือสะว่ามาออกกำลังกาย ระยะทางมันก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้น" ถึงเเม้ว่าหลินปิงชิงจะกำลังหัวเราะอยู่ เเต่ว่าฉันฟังออกว่าในคำพูดของเธอเเสดงออกถึงความไม่พอใจ

ฉันตำหนิตัวเองยิ่งกว่าเดิม อาชีพหมอยิ่งเป็นอาชีพที่เหนื่อยมากๆ คนไข้ผู้ป่วยต้องมาก่อนเสมอ ยากมากที่จะมีเวลางานตายตัว วันนี้ตั้งเเต่เช้ามืดฉันก็มารบกวนหลินปิงชิงจนตื่น บางทีเธอเมื่อคืนอาจจะทำกะกลางคืนก็ได้

"เธอรีบไปพักผ่อนเถอะ อย่ากระทบงานของเธอ...." ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี เเต่ยังดีที่ว่าทันทีที่พูดจบคำนี้หลินปิงชิงก็ตอบว่า "โอเค" เเล้วก็วางสายไป

ฉันจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดลงอย่างว่างเปล่าเเละยังคงมีคำถามมากมายอยู่ภายในใจ เช่น ทำไมเฉิงอี้เฉินถึงเมาเหล้า? เฉิงอี้เฉินจะหมั้นกับสวีเฟยเฟยจริงๆหรือเปล่า?

เเต่ว่าคำถามพวกนี้ฉันไม่วิธีที่จะไปถามเเละไม่รู้ว่าควรจะไปถามใคร

อันที่จริงเฉิงอี้เฉินได้ยินเสียงฉันก็วางสายไปทันที อีกอย่างเขาเห็นว่าฉันโทรหาป้าหวังก็โยนโทรศัพท์ป้าหวังทิ้งไป ฉันดูออกว่าเฉิงอี้คงเกลีดยชังฉันเเล้ว