บทที่ 101

เทียบกับเพื่อนคนอื่น ๆ ของเจียงเฉินหานแล้ว เซ่าเยว่ติดต่อกับกู้อี้ชวนมากที่สุด

ทว่าทุกครั้งที่ติดต่อล้วนเป็นเพราะเรื่องของเจียงเฉินหานทั้งสิ้น นอกจากนี้แล้ว เธอกับกู้อี้ชวนก็ไม่เคยคุยเล่นอะไรกันมาก่อน

หรือว่าเป็นเพราะเรื่องที่เธอทำงานในเอสกรุป เจียงเฉินหานเลยให้กู้อี้ชวนมาถามถึงท่าทีของเธอ?

ไม่ทันถึงหนึ่งวินาที เซ่าเยว่ก็ปัดตกความคิดนี้ไป

ถึงจะสั่งให้เธอออกจากงาน ทว่าเจียงเฉินหานก็แค่ส่งเจียงอวี่เสียนมาพูดสักหน่อยเท่านั้น

เนื่องจากไม่ได้สลักสำคัญ ทั้งเป็นเพราะมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะต้องเป็นเหมือนเมื่อก่อนที่ว่าง่ายยอมทำตามคำของเขา แค่ให้ใครสักคนมาเตือนเธอสักคำก็เพียงพอแล้ว

ดังนั้นจึงไม่จำเป็นที่ต้องให้กู้อี้ชวนมาด้วยตัวเองเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้นคือเธอยังไม่ได้บล็อกเจียงเฉินหาน... เพราะตอนต้องจัดการเรื่องทะเบียนหย่า เธอยังต้องติดต่อเจียงเฉินหานอยู่ดี

เจียงเฉินหานสามารถติดต่อเธอได้ตลอด

กู้อี้ชวนเห็นเธอไม่พูดไม่จา เลยพูดว่า “ก็แค่พูดคุยเรื่อยเปื่อย ถ้าไม่อยากพูดกับฉันจริง ๆ เธอก็ดื่มกาแฟไป ฉันไม่พูดอะไรมากมายหรอก โอเคไหม?”

เซ่าเยว่กับกู้อี้ชวนก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกันเลยเสียทีเดียว ตอนนี้ยังมีเวลาเหลือ แค่คุยเท่านั้น ไม่ได้มีเป้าหมายอะไร ไม่จำเป็นต้องคิดมากมายขนาดนั้น

ณ ร้านกาแฟ

กู้อี้ชวนสั่งอเมริกาโน่เย็นให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จากนั้นก็มองเธอ

เซ่าเยว่ “เอาเหมือนนาย”

กู้อี้ชวนยิ้มให้พนักงานเล็กน้อย “อเมริกาโน่เย็นสองแก้วครับ”

พนักงานน่าจะเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ ท่าทางเหมือนกับคนที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะ ยังวัยรุ่นอยู่เลย

ถูกรอยยิ้มนี้ของกู้อี้ชวนหยอกล้อเข้าไปจนหน้าแดง จึงรีบเดินจากไป

ทันทีที่กู้อี้ชวนหันหน้ากลับมา ก็เห็นว่าเซ่าเยว่กำลังมองเขาอยู่ เขาถึงกับตัวแข็งทื่อไปทันที

แย่ละ เขาลืมสนิทเลย

“ขอโทษนะ ฉันก็แค่ชอบยิ้มแบบนี้ให้ผู้หญิงตามความเคยชินน่ะ”

“ฉันรู้ เต๊าะไปเรื่อยนี่นะ”

กู้อี้ชวน “...”

เขาอยากจะแปะหน้ากากเย็นชาลงบนหน้าตัวเองจริงๆ!

“ที่จริงฉันไม่ได้เป็นคนแบบนี้หรอกนะ”

เซ่าเยว่มองเขาด้วยความประหลาดใจ ทำไมถึงรู้สึกว่ากู้อี้ชวนดูจะไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่เลยนะ? เมื่อก่อนเขามักเล่นมุกตลก ๆ ทำท่าท่าเจ้าชู้ไม่อยู่กับร่องกับรอยตลอดนี่นา

“...ไม่ต้องแก้ตัวอะไรหรอก” เธอว่า

กู้อี้ชวนหลุบตา ภายนอกเขายังคงทำใบหน้าแบบนั้น ทว่าในใจกลับหงุดหงิดไม่น้อย