บทที่ 105

สุดท้ายกู้อี้ชวนยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เซ่าเยว่ก็เดินจากไปไกลแล้ว

เธอไม่ได้คิดจะหยุดเลยสักนิดเดียว

เซี่ยอวิ๋นซูเห็นแบบนั้นแล้ว “เซ่าเยว่นี่ยังเชื่อฟังคำพูดของนายอยู่นะ”

เจียงเฉินหานร้อง “อืม” อย่างไร้อารมณ์

เซ่าเยว่ก็เป็นแบบนี้มาตลอด ดังนั้นเขาเลยเข้าใจดีว่า ไม่ว่าเธอจะสร้างปัญหายังไง ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนคนเก่าแค่ไหน ผลสุดท้ายก็ยังเป็นเหมือนเดิม คือเธอมักจะตายรังกลับมาเช่นเดิม

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกู้อี้ชวนรู้ซึ้งถึงความคิดที่แท้จริงของเซ่าเยว่ หรือเป็นเพราะเขาเตรียมใจที่จะแตกหักกับเจียงเฉินหานมาก่อนแล้วกันแน่ พอตอนนี้ได้ยินคำพูดของพวกเขาแล้ว ในใจเขาถึงได้อึดอัดใจราง ๆ แบบนี้

เขาละลายความรู้สึกอึดอัดทิ้งไป โทรศัพท์ไปเร่งเซี่ยจ้านว่า “รีบไสหัวมาได้แล้ว ไม่งั้นฉันได้กินอาหารเม็ดจนอิ่มท้องแน่!”

เซี่ยอวิ๋นซูพอใจไม่น้อย เธอรู้สึกดีใจขึ้นมาอีกครั้ง

ส่วนกู้อี้ชวนก็เอาแต่ยิ้มไม่พูดจา

เขาค่อนข้างช่ำชองในการพูดคำพูดที่คนอื่นชอบฟังมาตลอด ทั้งยังพูดเก่ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจริงใจตามนั้น

เพราะมีนิสัยไม่ปฏิเสธผู้อื่นจนเคยชิน ทั้งยังใส่ใจเรื่องความรู้สึกของอีกฝ่าย หากมีคนด่าเขาว่าเป็นพวกเอาแต่เล่น หลายใจ ก็จะถูกเขาทำตัวห่วย ๆ ใส่

แต่คนที่เคยคลุกคลีกับเขาสักพักหนึ่งจริง ๆ ส่วนใหญ่มักจะบอกว่าเนื้อแท้ของเขานั้นเย็นชา ทำตัวดูเหมือนจะใส่ใจทุกคน ทว่าความจริงแล้วกลับไม่เห็นหัวใครทั้งสิ้น

คำพูดแย่ ๆ ก็ให้คนอื่นพูดไปให้หมดนั่นแหละ

แต่ไหนแต่ไรมากู้อี้ชวนไม่เคยแก้ตัว เขาสามารถมองข้ามคนได้มากมาย ไม่ใช่ว่าไม่เห็นหัวใครเลย แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้จะขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของเขา เป็นเรื่องที่ทำตามใจเขาล้วน ๆ

เซี่ยอวิ๋นซูที่อยู่ข้าง ๆ พลันรู้สึกแปลกใจ

ไม่ใช่ว่ากู้อี้ชวนมีนัดตีเทนนิสกับลู่เจี้ยนเฉินหรอกเหรอ? ทำไมไปเร่งแค่เซี่ยจ้านล่ะ

เธออยากถามนัก แต่รู้สึกว่าถ้าถามมากไปในตอนนี้ กู้อี้ชวนจะต้องจับความคิดของเธอได้แน่

คนคนนี้ฉลาดเป็นกรด

......

สนามเทนนิสมีประตูทางเข้าสองทางคือฝั่งตะวันตกกับฝั่งตะวันออก

เซ่าเยว่ได้รับข้อความจากลู่เจี้ยนเฉินแล้ว เธอเลยเดินเข้ามาจากทางตะวันตก นึกไม่ถึงเลยว่าจะเจอเจียงเฉินหานเข้า

พวกลู่เจี้ยนเฉินเข้ามาจากทางตะวันออก เลยไม่ได้เจอ

สนามเทนนิสมีพื้นที่เยอะมาก มีสองสนามที่อยู่ติดกัน

เซ่าเยว่เดินเข้าไปในสนามเทนนิสที่ล้อมรอบไปด้วยตะแกรงเหล็ก นอกจากซางจื้อเหนียนกับลู่เจี้ยนเฉินที่กำลังหยิบแร็กเกตออกมาจากกระเป๋ากีฬาแล้ว เธอยังแปลกใจที่ได้เจอหัวหน้าของตัวเองอย่างมั่วหนานหว่านด้วย

เซ่าเยว่รีบเดินเข้าไป เธอยิ้มแล้วกล่าวว่า “หัวหน้าก็มาด้วยเหรอคะ”