บทที่ 111

ลู่เจี้ยนเฉินโกรธจนหัวเราะออกมาแล้วจริง ๆ

ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้เขา รู้สึกชื่นชมจิตใจที่มั่นคงไม่หวั่นไหวของเขา

“ก็ได้ ประธานซาง นายมันใจแข็งเป็นหิน ฉันเทียบนายไม่ได้เลย ถึงยังไงฉันก็มองเซ่าเยว่เป็นเพื่อน ด้วยนิสัยที่เหมือนหมาบ้าของเจียงเฉินหาน พาตัวเซ่าเยว่ไป อาจจะกัดไปหลายทีแล้วก็ได้ ฉันทนดูไม่ได้หรอกนะ ฉันไม่สบายใจ ฉันไม่มีอารมณ์เล่นเทนนิสกับนายต่อแล้ว”

ลู่เจี้ยนเฉินเลือกคนมารับหน้าที่ “รองประธานเฟิงที่รู้จักแต่ยืนดูเงียบ ๆ ท่านนี้ เล่นเทนนิสเป็นเพื่อนเพื่อนแสนดีของนายไปเถอะ อีกห้านาทีฉันต้องไปรับเซ่าเยว่แล้ว”

เฟิงเยี่ยนหัวเราะ แล้วหยิบไม้เทนนิสออกมาเคาะพื้นจริง ๆ “มาเถอะ ประธานซาง”

ลู่เจี้ยนเฉิน “...”

ถุย!

สุภาพเรียบร้อยบ้าอะไร!

ก็แค่คนสารเลวเท่านั้น

ภายนอกดูซื่อสัตย์จริงจังที่สุด แต่ความจริงแล้วหน้าไม่อายมากที่สุด

อวี๋หลินโจวไม่พูดอะไร ถือโทรศัพท์มือถือเล่นอยู่ทางด้านข้าง

ลู่เจี้ยนเฉินไม่รู้จักคนกลุ่มนี้ขึ้นมาฉับพลันแล้ว

แต่ละคนทำไมถึงเลือดเย็นขนาดนี้?

ก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ ทุกคนออกจะผดุงความยุติธรรมกันมาก ๆ

ซางจื้อเหนียนอยู่ต่างประเทศตลอด เฟิงเยี่ยนเล่นเทนนิสกับเขาน้อยมาก ตอนนี้รับลูกของเขาไม่ค่อยได้แล้ว

แต่พอเขาสังเกตให้ดี มุมปากก็กระตุกขึ้นมาราง ๆ

ซางจื้อเหนียนออกแรงตอนตีลูก

โอ้ เขาร้อนใจแล้ว

อวี๋หลินโจวกำลังถามเฉิงเหยียนโย่ว [เจียงเฉินหานใช้ความรุนแรงในครอบครัวไหม?]

เฉิงเหยียนโย่ว [...เกิดอะไรขึ้น? เขาทำร้ายเซ่าเยว่เหรอ? นายเห็นเหรอ?]

[แค่ถามเฉย ๆ]

[ไม่เคยได้ยินเซ่าเยว่เล่าให้ฟังนะ ถ้าเจียงเฉินหานแย่ขนาดนั้นจริง ๆ เซ่าเยว่ยังจะทนเขาได้ถึงสามปีเหรอ? ไม่เลิกกับเขาไปนานแล้วเหรอ!]

ก็จริง การใช้ความรุนแรงในครอบครัวเป็นขีดจำกัดล่างแล้ว

ลงมือครั้งเดียว ก็ได้สติแล้ว

แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่ร้ายที่สุดคือการทำร้ายจิตใจ เพราะรู้ว่าเซ่าเยว่รักเขา ดังนั้นถึงได้ควบคุมเธอ ทำให้เธอติดอยู่ในนั้นโดยไม่รู้ตัว

เมื่อบาดเจ็บไปทั่วร่างกายถึงจะหลุดพ้นออกมาได้

อวี๋หลินโจวไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย

แต่พอแน่ใจว่าเจียงเฉินหานไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น เขาถึงรู้สึกวางใจ

......

เซ่าเยว่ถูกเจียงเฉินหานลากไปถึงในห้องพักแห่งหนึ่ง มือถึงค่อยหลุดจากพันธนาการของเขา