บทที่ 112

เจียงเฉินหานก็ยังไม่โกรธ

“ฉันเพิ่งเคยเห็นเธอทำท่าทางก้าวร้าวแบบนี้เป็นครั้งแรก ไปเลียนแบบใครมาล่ะ ดูสมจริงดีนี่”

เขาชมอย่างจริงจัง แต่แท้จริงแล้วดูแคลนสุดขีด

เซ่าเยว่ “...”

เธอเคยพูดเรื่องหย่ากับสวี่หลินและเจียงอวี่เสียนแล้ว

แต่คนพวกนี้ไม่เคยถือเป็นจริงเป็นจังเลย

ในหมู่พวกเขามีเพียงกู้อี้ชวนเท่านั้นที่ตั้งใจรับฟังในสิ่งที่เธอพูด และจริงจังกับสิ่งที่เธอพูด

เมื่อมีการให้เกียรติกันอย่างที่สมควรมี ถึงจะสื่อสารกันได้

แต่เจียงเฉินหานที่เต็มไปด้วยความอคติมหาศาล ไม่มีทางสื่อสารกันได้เลย

เนื่องจากเขาหยิ่งผยองถึงขั้นไม่ฟังว่าเธอพูดอะไรเลย

ในเมื่อคำพูดของเธอไม่ถือว่าเป็นคำพูด แล้วจะมีการพูดคุยดี ๆ อะไรอีกเล่า?

ห้านาทีนี้ก็ไม่ควรให้เจียงเฉินหานด้วยซ้ำ

“ไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ฉันไม่มีทางลาออกเด็ดขาด!”

เซ่าเยว่ผลักเขาออก แล้วหันตัวหมายจะเดินจากไป

เจียงเฉินหานยื่นมือข้างหนึ่งออกมายันกำแพง ขวางทางไปของเซ่าเยว่ไว้

เซ่าเยว่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา

เจียงเฉินหานพูดว่า “จริง ๆ แล้ว ฉันก็เข้าใจการตัดสินใจของเธอได้นะ”

เซ่าเยว่อึ้งไป

เขาให้เกียรติและเข้าใจสิ่งที่เธอพูดได้แล้วเหรอ?

จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่เลวร้ายของเขาอีกครั้ง “ไม่ง่ายเลยกว่าจะหาที่พึ่งอย่างซางจื้อเหนียน ที่ทำให้ฉันโมโหเพราะเธอได้ เธอจะตัดใจทิ้งไปได้ยังไงล่ะ?”

เซ่าเยว่ “...”

“แต่เซ่าเยว่ เธอไม่ควรทำแบบนี้เลย ซางจื้อเหนียนไม่ใช่ผู้ชายที่เธอควบคุมได้ การไปหาเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับการเล่นกับไฟจนโดยไฟแผดเผา!”

วินาทีถัดมา ใบหน้าของชายหนุ่มก็ขยายใหญ่ขึ้น

ไม่มีสัญญาณเตือนเลยสักนิดเดียว

นัยน์ตาของเซ่าเยว่หดลง

เจียงเฉินหานใช้มือหนึ่งบีบแก้มเธอ ส่วนอีกมือบีบไหล่ของเธอ นิ้วมือทั้งห้าออกแรงจนเซ่าเยว่ดิ้นไม่หลุดเลยแม้แต่น้อย

ร่างกายเซ่าเยว่สั่นเทาเล็กน้อย

เจียงเฉินหานไม่เคยลงมือกับเธอมาก่อน

เขาจะทำอะไรน่ะ?

ในขณะที่เซ่าเยว่หวาดหวั่น จุมพิตก็ประทับลงบนคอเรียวบางใต้คางฝั่งซ้ายของเธอ

ดูดแรง ๆ หนึ่งที

ความเจ็บปวดแล่นปราดจนเซ่าเยว่ขนลุกไปทั้งตัว

เธอยังไม่ทันได้ร้องขอความช่วยเหลือ เจียงเฉินหานก็ปล่อยเธอ

เจียงเฉินหานก้มหน้ามองหญิงสาวที่มองอย่างตกตะลึงไม่หยุด

รวมถึงรอยจ้ำแดงเด่นชัดที่ข้างลำคอของเธอ

เจียงเฉินหานพอใจผลงานชิ้นเอกของตัวเองมาก เมื่อมองดวงตาที่เหมือนแมวป่าตกใจกลัวของหญิงสาว เขาก็กลับคืนสู่ความเย็นชาอย่างที่เห็นได้บ่อยที่สุด