บทที่ 113

ก่อนหน้านี้ได้รับบาดเจ็บที่ฝ่ามือ ในกระเป๋าที่เซ่าเยว่พกติดตัวเลยมีแผ่นปลาสเตอร์

เธอไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ใช้แผ่นปลาสเตอร์ปิดรอยแดงที่เจียงเฉินหานทำไว้

ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งนาทีก่อนเวลานัดหมาย

เซ่าเยว่ไม่ได้กลับไปก่อน แต่รอลู่เจี้ยนเฉินที่โซนพักผ่อน

ผ่านไปไม่นาน ลู่เจี้ยนเฉินก็มา

เขามองจากไกล ๆ เห็นว่ามีเซ่าเยว่แค่คนเดียว เขาก็สบายใจขึ้นมา

เขาตะโกนเรียกก่อน

เซ่าเยว่เงยหน้าขึ้น ลู่เจี้ยนเฉินกลับอึ้ง สายตาของเขาดีมาก

สายตาที่กวาดมองมาจากไกล ๆ ของหญิงสาวดูอำมหิตดุดัน

ราวกับแม่เสือสาวที่ถูกยั่วโมโห

ลู่เจี้ยนเฉินรีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเซ่าเยว่ไม่ต่างอะไรไปจากปกติ

เมื่อกี้เขาตาฝาดเหรอ?

“ไอ้โง่เจียงเฉินหานนั่นรังแกคุณหรือเปล่า?”

“เปล่าค่ะ เกือบจะแก้ปัญหาได้แล้ว”

โกหกทั้งเพ ตอนนี้ในหัวเซ่าเยว่คิดแต่ว่าจะทำให้เจียงเฉินหานอยู่ไม่สู้ดีได้ยังไง!

ถึงขนาดที่ความคิดดำมืดอย่างยิ่ง

อย่างเช่น เอามีดกรีดคอของเขาแรง ๆ สักที!

“จริงเหรอ?” ลู่เจี้ยนเฉินทำหน้าสงสัย

เซ่าเยว่ดูเหมือนสงบนิ่งมาก แต่ก็ดูผิดปกติ

ถ้าพูดให้ทันสมัยหน่อยก็คือ มีความรู้สึกบ้าคลั่งที่สงบนิ่งอยู่ราง ๆ

เขามองคอที่แปะแผ่นปลาสเตอร์ของเธออีกครั้ง แต่ไม่ได้ถามอะไร พูดออกไปตรง ๆ ว่า “ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกผมมาตรง ๆ ได้เลยนะ”

เซ่าเยว่อยากแก้แค้นเจียงเฉินหานมาก มีความคิดบ้าบอมากมาย แต่ความคิดของเธอยังคงมีสติอยู่

เธอไม่มีความสามารถนั้น!

เซ่าเยว่สามารถหาเงินได้เยอะมาก เหมือนเฉิงเหยียนโย่ว แต่ว่าต่อให้มีสมบัตินับแสนล้านเหมือนเฉิงเหยียนโย่ว เมื่อเผชิญหน้ากับตระกูลที่ทรงอำนาจ การถูกทำลายก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ทุกนาที

เหมือนอย่างซางจื้อเหนียน ใครหาเรื่องเขา เขาก็สามารถทำให้ฝ่ายนั้นล้มละลายหายตัวไปได้

เจียงเฉินหานก็มีความสามารถนี้เหมือนกัน!

ในที่สุดสติก็กลับคืนมา เซ่าเยว่สลัดความคิดดำมืดพวกนั้นทิ้งไป ทำใจให้สงบลง แล้วมองลู่เจี้ยนเฉิน ชายหนุ่มจากทางเหนือที่อบอุ่นรักความยุติธรรมที่เธอปรับตัวไม่ได้ในตอนแรก