บทที่ 114

แต่ลู่เจี้ยนเฉินเป็นคนตรงไปตรงมา นิสัยเปิดเผย ออกห้าว ๆ นิดหน่อย

ส่วนกู้อี้ชวนกลับสง่างามสุขุม ถึงอย่างไรเป็นเพราะความอ่อนโยนและควบคุมอารมณ์ของเขา ทำให้เขาดูโตเป็นผู้ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับอีกคน

“พวกคุณ...เหมือนคนในครอบครัวเดียวกันเลย”

เพียงแต่ภายใต้ดวงหน้าสงบนิ่งของทั้งคู่กลับซ่อนคลื่นปั่นป่วนอย่างรุนแรงไว้!

เวลาลับหลังจะไม่พอใจอีกฝ่ายกันมากแค่ไหนนะ

แน่นอนว่าเซ่าเยว่ก็ดูออกว่า ‘ความเป็นอริ’ ของพวกเขาไม่เหมือนซางจื้อเหนียนกับเจียงเฉินหานที่แทบอยากจะฆ่ากันตาย

อาจจะแค่ไม่ถูกชะตาอีกฝ่ายเท่านั้น

กู้อี้ชวนได้ยินคำว่า ‘คนในครอบครัวเดียวกัน’ ในใจก็เหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น

ส่วนลู่เจี้ยนเฉินก็จงใจทำให้เขาหงุดหงิด วางมือลงบนไหล่ของเขาทันที “ใช่แล้ว นี่คือลูกพี่ลูกน้องของผมเอง...”

“คุยกันหน่อยไหม?” กู้อี้ชวนสะบัดมือสกปรกของเขาออกทันทีแล้วพูดว่า “เรื่องในครอบครัว”

ลู่เจี้ยนเฉินมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดกับเซ่าเยว่ว่า “รอผมหนึ่งนาทีนะ”

จากนั้นก็เดินไปทางด้านข้าง

กู้อี้ชวนพูดว่า “ป้าใหญ่บอกว่านายอายุสามสิบแล้ว ถามว่านายจะแต่งงานเมื่อไหร่”

“เฮ้ย นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง เร่งให้แต่งงานอะไรกันเล่า! นายเองก็ใกล้จะเลขสามแล้วเหมือนกันนี่นา เดี๋ยวก็ถึงตานายแล้ว อย่าไปช่วยให้เรื่องมันแย่ขึ้นเลย”

“แม่ฉันก็อยากรู้มากเหมือนกัน เลยให้ฉันมาถามนายว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

ลู่เจี้ยนเฉินได้ยินว่าเป็นน้าเล็กก็อธิบายตรง ๆ ว่า “ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันไม่มีคนที่ชอบ นายก็รู้ว่าฉันแค่ชอบคบเพื่อน จะให้ฉันชอบใครจริง ๆ นั้นยากมาก”

ลู่เจี้ยนเฉินเคยลองคบหาอยู่หลายครั้ง คบกันเพราะสนใจอีกฝ่าย แต่พอคบกันไปนาน ๆ เขาก็รักไม่ได้

แค่หลอกตัวเองว่ารักอีกฝ่าย

จนกระทั่งหลอกไม่ได้แล้วก็เลยเลิกกันไป

ตอนนั้นเขาอยากสานสัมพันธ์กับเซ่าเยว่ ก็เพราะสนใจคนประเภทเย็นชา ผลสุดท้ายซางจื้อเหนียนหึงขึ้นมา ก็เลยไม่ได้ไปต่อ

สำหรับลู่เจี้ยนเฉินแล้ว ไม่มีคำว่ารักแรกพบ

ดวงตาของกู้อี้ชวนที่ซ่อนอยู่ใต้แพขนตายาวดูลุ่มลึก

อ้อ

เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเซ่าเยว่

เมื่อได้คำตอบที่ตัวเองต้องการแล้ว กู้อี้ชวนก็ไม่คิดจะพูดไร้สาระกับเขาอีก ก่อนจะทำหน้าไม่เป็นมิตร “ฉันไปก่อนละ”

“เดี๋ยว”

กู้อี้ชวนไม่รอเขาเลย

ลู่เจี้ยนเฉินสบถคำว่า “แม่ง” ออกมา แล้วตามไป “นายถามแบบนี้ นายมีคนที่ชอบแล้วเหรอ?”

“ไม่เกี่ยวกับนาย”

ลู่เจี้ยนเฉิน “...”

เขาเร่งฝีเท้าแซงหน้ากู้อี้ชวน แล้วขวางทางเอาไว้

กู้อี้ชวนหยุดเดิน

ลู่เจี้ยนเฉินยื่นมือออกไป วินาทีต่อมาก็ชูนิ้วกลางที่เด่นสะดุดตาอย่างยิ่งใส่เขา

กู้อี้ชวน “...”