บทที่ 117

ซางจื้อเหนียนไม่พูดอะไร เซ่าเยว่ก็จะติดมันอยู่ดี

หลังจากติดแล้ว เธอก็ใจเย็นลง

เจียงอวี่เสียนสาดไวน์แดงใส่เธอ ซางจื้อเหนียนออกหน้าแทนเธอ นอกจากเธอเป็นเลขาตัวเล็ก ๆ ของเขาแล้ว คาดว่ายังเป็นเพราะเจียงอวี่เสียนเป็นน้องสาวครึ่งหนึ่งของเขาด้วย

ทนดูไม่ได้ ก็เลยช่วยอบรมสั่งสอน

เพราะว่าในฐานะที่เขาเป็นพี่ชาย จึงมีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนั้น

เขาต้องแกะปลาสเตอร์ออก ย่อมต้องอยากรู้ให้แน่ชัดว่าเจียงเฉินหานได้ลงไม้ลงมือกับเธอจริง ๆ หรือเปล่า

ถ้าเจียงเฉินหานใช้ความรุนแรงในครอบครัว ซางจื้อเหนียนคงเข้ามาจัดการแล้ว

ผลสุดท้ายกลับพบว่าเป็นรอยจูบ เขาก็เลยรู้สึกกระอักกระอ่วน

เซ่าเยว่พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมซางจื้อเหนียนถึงได้โกรธ เขาอุตส่าห์หวังดีช่วยเหลือ ผลสุดท้ายกลับหน้าแตก ถึงขนาดที่ยังหงุดหงิดว่ายุ่งเรื่องชาวบ้านมากเกินไปหรือเปล่า

ตลอดทางที่กลับมาถึงลานจอดรถใต้ดินของหมู่บ้าน ซางจื้อเหนียนไม่พูดอะไรเลยสักคำ

ลงจากรถ ขึ้นลิฟต์ เดินออกจากลิฟต์

กำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง

เซ่าเยว่พลันร้องเรียกเขา

ซางจื้อเหนียนมองเธอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“ประธานซางคะ ฉันรู้ว่าที่คุณตรวจดูแผลของฉันเพราะเป็นห่วงว่าฉันจะโดนเจียงเฉินหานทำร้าย ขอบคุณนะคะ คุณเป็นคนดีจริง ๆ ฉันไม่คิดว่าคุณเป็นพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอกค่ะ คุณก็อย่าคิดมากเลยนะคะ”

ซางจื้อเหนียน “...”

คนรุ่นเดียวกันในตระกูลซางต่างก็ด่าทอว่าเขาเป็นพวกเลือดเย็นต่อต้านสังคม สาปแช่งให้เขาตกนรกไปชั่วชีวิต ไม่ได้ตายดี

แต่เซ่าเยว่กลับบอกว่าเขาเป็นคนดีเนี่ยนะ?

นี่น่าจะเป็นคำพูดประจบสอพลอที่ไร้สาระและเสียดสีที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา

“ผมไม่ใช่คนดีอะไรหรอก”

ซางจื้อเหนียนทิ้งคำพูดประโยคนี้ไว้อย่างเย็นชา ก่อนจะกลับบ้านโดยไม่รับความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย

เซ่าเยว่ “...”

ก็ได้ นี่สมกับเป็นซางจื้อเหนียนเอามาก ๆ เลย

......

หลังจากที่เซ่าเยว่กลับบ้านล้างหน้าแปรงฟัน เธอก็ส่องกระจก รอยจูบแดงบนด้านข้างลำคอดูขัดหูขัดตาเกินไปแล้ว

เธอทายา แล้วกลับไปที่ห้องหนังสือ

ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจจะจัดการเรื่องใบหย่าให้เสร็จก่อน แล้วค่อยพูดกับเจียงเจิ้น แต่การกระทำของเจียงเฉินหานในวันนี้ทำให้เธอเปลี่ยนใจแล้ว

รอให้คุณปู่กลับมา เธอจะยื่นเรื่องทันที

ถ้าเจียงเฉินหานคลุ้มคลั่งขึ้นมา เธอไม่มีทางรับมือได้แน่

แต่ยังมีคนที่จัดการเขาได้!