บทที่ 116

เซ่าเยว่ “...มองคุณเหรอคะ?”

“หลังจากตอนที่คุณไปกับเจียงเฉินหาน แล้วกลับมานั่งลงบนม้านั่ง”

เซ่าเยว่ “...”

ตอนนั้นเธอมองซางจื้อเหนียนเป็นเหยื่อ สายตาอาจจะมีความก้าวร้าวไปบ้าง

คิดไม่ถึงว่าจะโดนเขาจับได้...

เธอคิดถูกแล้วจริง ๆ ด้วย คนที่มีสายตาคมกริบอย่างซางจื้อเหนียน หากคิดจะวางแผนใช้ประโยชน์จากเขาจริง ๆ ก็คือการพาตัวเองไปสู่หายนะอย่างแน่นอน!

ผู้ชายคนนี้ทั้งอันตรายทั้งแข็งแกร่ง ไม่อาจควบคุมได้เลย

เซ่าเยว่เคารพนับถือ แต่ไม่ขออยู่ใกล้

“ฝีมือการเล่นเทนนิสของประธานซางยอดเยี่ยมมากค่ะ ฉันเลยมองจนเหม่อลอย วันนี้คุณอุตส่าห์ซ้อมเป็นเพื่อนฉัน ฉันถึงได้ก้าวหน้าไปมาก เลยอยากดูว่าคุณเล่นเทนนิสยังไง จะได้เก็บไว้เป็นประสบการณ์ค่ะ”

ซางจื้อเหนียนไม่เชื่อเลย

สายตานั้นแตกต่างจากความเย็นชาในเวลาปกติมาก มีทั้งความใจกล้า ความก้าวร้าว และความเฉียบคม

ถึงขนาดที่อยากกระโจนเข้ามา กัดเขาให้ตายในคำเดียว

เขาทำให้เธอโกรธเหรอ?

หรือว่าเพราะเขามองดูอยู่เฉย ๆ ก็เลยโกรธขึ้นมา?

หญิงสาวไม่มีทางพูดความจริงออกมาหรอก

รู้จักแต่หลอกลวงเขาเท่านั้น

โทสะที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนเดือดพล่านขึ้นมาในก้นบึ้งจิตใจของซางจื้อเหนียน แน่นอนว่ามองอะไรไม่ออกจากบนใบหน้าของเขา

แววตาที่ลุ่มลึกซ่อนเร้นเลื่อนไปยังด้านข้างลำคอของเซ่าเยว่

เมื่อกี้ตอนเธอกลับมา เขาก็สังเกตเห็นแล้ว

“ตรงนี้เป็นอะไร?”

ปลาสเตอร์นี้ พวกลู่เจี้ยนเฉินไม่มีใครถามเลยสักคน เซ่าเยว่คิดไม่ถึงว่าซางจื้อเหนียนจะสอดรู้สอดเห็นขนาดนี้

เธอไม่มีทางพูดความจริงอย่างแน่นอน “ฉันโดนยุงกัดค่ะ”

“ฤดูนี้จะมียุงที่ไหนกัน?”

เซ่าเยว่ “...”

“เจียงเฉินหานลงมือกับคุณเหรอ?” เสียงของซางจื้อเหนียนเย็นเยียบ

หากเจียงเฉินหานเลวได้ขนาดนี้ เขาคงต้องพูดกับคุณปู่เจียงให้ชัดเจนแล้ว

ซางจื้อเหนียนคิดแบบนั้น แต่ตัวเขาไม่สังเกตเลยว่านี่เป็นการยุ่งเรื่องชาวบ้านแล้ว

แน่นอนว่าเซ่าเยว่ไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

“ไม่ใช่ค่ะ”

พอไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียว ในที่สุดก็เปลี่ยนเรื่องได้สักที เธอเลยพูดว่า “ประธานซาง ไฟเขียว...”