บทที่ 124

กู้อี้ชวน “…”

เปลี่ยนท่าทีเป็นศัตรูเลยเหรอ?

เซ่าเยว่จูงมือเซ่าสวินแล้วเดินออกไปข้างนอก

กู้อี้ชวนล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่ข้อมือของเซ่าสวินที่ถูกเซ่าเยว่ดึงไว้

ผู้จัดการเข้ามาหลังจากจัดการเรื่องเสร็จ พอเหลือบไปเห็นก็ตกใจ

สายตาของคุณชายกู้น่ากลัวมาก

เป็นอะไรไปเนี่ย?

......

หน้าประตูผับ

เสิ่นทิงฉือรออยู่ พอเห็นเซ่าเยว่ สีหน้าก็ไม่พอใจอย่างมาก “เซ่าเยว่ วันนี้เธอเป็นอะไรไป? พูดจาไม่น่าฟังเลย”

น้าเล็กแสดงท่าทีสงสัยไม่เข้าใจ ท่าทางแบบนี้ ช่างเหมือนกับเสิ่นเจี้ยนชิง

หัวใจของเซ่าสวินเต้นแรงขึ้นมาทันที

เขาไม่มีทางมองหาเงาของแม่แท้ ๆ ในตัวน้าเล็ก มีแต่เซ่าเยว่เท่านั้นที่ทำแบบนั้น

เมื่อครู่ที่เซ่าเยว่ปฏิเสธกู้อี้ชวน สายตาของเซ่าสวินถึงได้เย็นชาน้อยลง

ตอนนี้กลับมาเฉียบคมอีกครั้ง

เซ่าเยว่จะทำตัวน่าสมเพชก็ได้ แต่เขาไม่อยากเห็นกับตาตัวเอง...

ขณะที่กำลังคิด เซ่าเยว่ก็เดินไปอยู่ตรงหน้าเสิ่นทิงฉือแล้ว

มือของเซ่าสวินกำแน่นจนกระดูกลั่น

“น้าเล็กคะ เมื่อกี้หนูเป็นอะไรไปเหรอคะ?” เซ่าเยว่ถามด้วยสีหน้างุนงง

“เธอก็เห็นนี่นา ว่าเซ่าสวินเอาแต่ซ้อมเซี่ยหมิง ถึงแม้ว่าเซี่ยหมิงจะพูดจาไม่น่าฟังไปบ้าง แต่เซ่าสวินก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ผิดเลย เธอเข้าข้างเขามากเกินไปแล้ว!”

เสิ่นทิงฉือโกรธจริง ๆ แล้ว

ส่วนเซ่าเยว่ก็ผิดหวังในตัวน้าเล็กจนถึงขีดสุด

และเพราะเจียงเฉินหานลงมือกับเซ่าสวิน แถมยังใช้เซี่ยหมิงเป็นเครื่องมือ

มันเป็นการทำลายขีดจำกัดความเลวทรามของเขาอีกครั้ง

ดังนั้นความคิดของเซ่าเยว่จึงเปลี่ยนไปอีกครั้ง

คนอะไรจะเลวได้ขนาดนี้ ต่อให้เธออยู่เฉย ๆ ก็ยังหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวได้อยู่ดี

เซ่าเยว่ไม่อยากทนอีกต่อไป

และสายตาที่เธอมองสำรวจเสิ่นทิงฉือนั้น เซ่าสวินตีความว่าเธอ ‘ตกหลุมพราง’ อีกแล้ว

ไฟโทสะในใจของเซ่าสวินลุกโชน

เขาเตรียมจะลากเซ่าเยว่ไป ถ้าลากไม่ได้ก็จะฉุด

ผลคือเซ่าเยว่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือของเขาเลยคว้าลม...

จากนั้นเซ่าเยว่ก็กอดน้าเล็ก