บทที่ 127

เจียงเฉินหานถือแก้วเหล้าไว้ในมือ เมื่อเห็นเซ่าเยว่ ก็แสดงสีหน้าเมินเฉย

เซ่าเยว่รู้ว่าเจียงเฉินหานไม่สนใจเธอ

เมื่อคนสองคนอยู่ด้วยกัน เซ่าเยว่ต้องเป็นฝ่ายยอมเสมอ

ก่อนหน้านี้เธอรักเขา จึงยอมทำตามอย่างเต็มใจ

แต่ทั้งหมดนี้ก็คือทุกสิ่งที่เธอสามารถรับรู้เกี่ยวกับเจียงเฉินหานได้แล้ว

ดังนั้นจึงไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะลงมือกับเซ่าสวิน

นี่มันเป็นการเหยียบกับระเบิดของเธอ!

คนเรามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ย่อมมีสิ่งที่ต้องปกป้อง เซ่าสวินคือญาติที่สนิทที่สุดของเธอในตอนนี้ เธอไม่อยากให้เซ่าสวินต้องได้รับบาดเจ็บ

แต่เจียงเฉินหานก็ทำลงไปแล้ว

ตอนนี้เซ่าเยว่อยากจะกัดเขาให้แหลกเป็นชิ้น ๆ

ฉีกกระชากหน้ากากที่เย็นชาของเขา!

โยนความหยิ่งทะนงของเขาทิ้งลงบนพื้น!

แต่เซ่าเยว่ก็รีบละสายตากลับมา ไม่พูดไม่จา เดินเลี่ยงจากไป

เธอไม่ได้มองกู้อี้ชวน

เขาเป็นเพื่อนของเจียงเฉินหาน ถูกกำหนดมาแล้วว่าไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน

จะไปข้องเกี่ยวทำไม

เซ่าเยว่กับมั่วหนานหว่านเดินไปข้างหน้าได้ระยะหนึ่ง

ก็ได้ยินเธอพูดว่า “เขาเป็นตัวตลก”

เซ่าเยว่แน่ใจว่าคนที่มั่วหนานหว่านด่าคือเจียงเฉินหาน

คำพูดนี้มันด่าได้โดนใจเธอจริง ๆ

“เห็นด้วย!”

“หึ เธอยอมรับได้ก็ดีแล้ว”

......

กู้อี้ชวนออกมาเพื่อจะโทรศัพท์ แต่บังเอิญเจอเซ่าเยว่เข้า เขาเลยหมดอารมณ์ หันหลังกลับเข้าห้องส่วนตัวไป

เจียงเฉินหานละสายตากลับมาอย่างไม่ใส่ใจนานแล้ว และดื่มเหล้าไปเรื่อย ๆ

เซี่ยอวิ๋นซูก็ทำท่าไม่สนใจเช่นกัน

เซี่ยจ้านเพิ่งฟังเรื่องระหว่างเซี่ยหมิงกับเซ่าสวินจบ ก็ถามขึ้นว่า “กู้อี้ชวน ทำไมนายไม่ช่วยเซี่ยหมิงล่ะ?”

กู้อี้ชวนรินเหล้าให้ตัวเองแก้วหนึ่ง

ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่คำพูดของเซี่ยจ้าน แต่นึกถึงสายตาที่เซ่าเยว่มองเขาเมื่อครู่

เย็นชา ห่างเหิน

หยุดมองไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ