บทที่ 126

แต่ก็ทนให้เพื่อนร่วมงานมาเยาะเย้ยไม่ได้

“นายไปทำงานของนายก่อนเถอะ!”

จี้หยางพาเซ่าเยว่ไปที่ห้องทำงานของเซ่าสวิน

บนโต๊ะทำงานของเซ่าสวินรกไม่เป็นระเบียบ พอมาถึงบริษัท เขาก็สงบลง

เพราะต้องเผชิญกับปัญหาการพัฒนาเกม

จี้หยางลากเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่ง เชิญให้เซ่าเยว่นั่ง

เซ่าสวินทนดูท่าทางประจบประแจงของจี้หยางไม่ได้ จึงหัวเราะเยาะ แล้วมองไปที่เซ่าเยว่ “ยังไม่ไปอีกเหรอ?”

ไม่ได้เจอกันนาน เมื่อครู่ไม่มีเวลาได้พิจารณาอย่างละเอียด ตอนนี้เซ่าเยว่ถึงได้มองอย่างถี่ถ้วน “เธอไม่ใช่ว่าอยากรู้มากหรือไง?”

เซ่าสวิน “เธอจะพูดหรือไม่พูดก็เรื่องของเธอ”

“พี่กับเจียงเฉินหานหย่ากันแล้ว กำลังจะไปจดทะเบียนหย่าเร็ว ๆ นี้”

มือข้างหนึ่งของเซ่าสวินวางอยู่บนเมาส์ ในขณะนี้เขากำมันแน่น สายตาที่จับจ้องอยู่บนคอมพิวเตอร์ ในที่สุดก็หันมามองเซ่าเยว่ สีหน้าของเขาจริงจังขึ้น

ถามว่า “ทำไมเขาถึงมาหาเรื่องฉัน?”

“พี่ทำงานที่เอสกรุป ประธานของเอสกรุปเป็นพี่ชายต่างแม่ของเจียงเฉินหาน เจียงเฉินหานบีบให้พี่ลาออก พี่ไม่ยอมลาออก เขาก็เลยมาหาเรื่องเธอเพื่อบีบพี่ เพราะฉะนั้นถือว่าพี่ทำให้เธอเดือดร้อน”

หลังจากเซ่าเยว่พูดจบ เธอคิดว่าเซ่าสวินจะพูดจาถากถาง

เช่นคำพูดประเภท ‘แล้วทำไมเธอไม่ลาออกล่ะ’

แต่ผลลัพธ์กลับน่าประหลาดใจ

เซ่าสวินพูดอย่างเย็นชา “ห้ามลาออกเด็ดขาด! ถ้าเธอลาออก ชาตินี้ก็อย่ามาเจอฉันอีก!”

“...เธอไม่โทษพี่เหรอ?”

ความเกลียดชังที่เซ่าสวินมีต่อเจียงเฉินหานนั้นสูงกว่าใคร

“แล้วทำไมเขาคิดอะไร เธอก็ต้องทำตามนั้นเหรอ? เขาเป็นจักรพรรดิหรือไง? เธอไม่ลาออกไม่ได้ผิดอะไรเลย เขารับไม่ได้ก็ให้เขาไปตายซะสิ”

“รู้แต่จะลงมือกับฉัน เป็นผู้ชายที่มืดมนบิดเบี้ยวอะไรขนาดนี้!”

แล้วเน้นย้ำอีกว่า “เรื่องอะไรที่ทำให้เจียงเฉินหานไม่พอใจ ต้องทำตรงกันข้าม! ทำให้ถึงที่สุด!”

เซ่าเยว่ “...”

“เธอยิ้มอะไร?”

“...เธอบอกว่าถ้ารับไม่ได้ก็ให้ไปตายซะ มันก็มีเหตุผลดีนะ”

เซ่าสวิน “...”

เซ่าเยว่ลุกขึ้น เดินไปอยู่ตรงหน้าเขา ก้มหน้าลงมองเขา “นาน ๆ ทีเธอจะอยู่ข้างพี่ พี่จะฟังนาย ทำตรงกันข้าม”

“...อะไรคือฉันอยู่ข้างเธอ? ฉันแค่ไม่ชอบหน้าเจียงเฉินหานต่างหาก!”

“ยังไงความคิดเห็นก็ตรงกัน”