บทที่ 132

เธอไม่ได้ถามในสิ่งที่ค้างคาใจออกมา

เพราะแท้จริงแล้ว เป้าหมายของเธอก็แค่ใช้ซางจื้อเหนียนเป็นเครื่องมือ และในเมื่อเขายินดีจะเล่นตามให้ แค่นั้นก็พอให้เธอหัวเราะจนตื่นจากฝันได้แล้ว

ส่วนเหตุผลที่ทำไมเขาถึงจับมือเธอ ไม่มีความจำเป็นต้องหาคำตอบให้แน่ชัด

เพราะผลลัพธ์มันบรรลุแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น มันกลับสร้างแรงกระแทกได้รุนแรงกว่าเดิม เพราะความโอหังอวดีที่ติดตัวผู้ชายมาแต่เกิดนั้น ต่อให้ไม่ได้รัก แต่ก็ไม่มีวันทนเห็นเธอไปคบกับชายคนอื่นได้ ซึ่งเจียงเฉินหานเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดของความโอหังอวดดีนั้น

เพราะฉะนั้น ผลที่ได้ยิ่งดีกว่าที่คาดไว้เสียอีก!

ซางจื้อเหนียนถามเสียงเรียบ “นี่คุณมาหาผม แล้วไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะถึงขั้นนี้เหรอ?”

เซ่าเยว่ตอบ “...ฉันเคยคิดค่ะ แต่ก็ไม่กล้าคิดจริงจังหรอกค่ะ เพราะฉันคิดว่าคุณคงไม่ให้ความร่วมมือและเล่นตามขนาดนี้”

เอาเข้าจริงแล้ว เธอไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นจริงเลยด้วยซ้ำไป!

“ทำไมถึงคิดว่าผมจะไม่ยอมล่ะ?”

เซ่าเยว่ “…”

พอรถติดไฟแดง รถหยุดนิ่งอยู่กลางสี่แยก ซางจื้อเหนียนวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย ก่อนจะหันหน้ามาทางเธอ และจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยสายตาไร้อารมณ์ “ในสายตาของคุณ ผมเป็นคนดีใช่ไหม? เพราะแบบนั้นคุณเลยคิดว่าผมจะไม่มีวันทำอะไรที่เกินกรอบแบบนี้งั้นสิ?”

เขาไม่เพียงแค่เป็นคนดีในสายตาของเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นคนที่เข้าถึงได้ยาก เย็นชาทั้งภายในและภายนอก สูงส่ง น่าเกรงขาม จะเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะลดตัวมาร่วมมือกับ ‘อดีตน้องสะใภ้’ เพื่อทำเรื่องแบบนี้?

ซางจื้อเหนียนถาม “ใช่ไหม?”

เซ่าเยว่ทำได้เพียงพยักหน้ารับ

ซางจื้อเหนียนยิ้มเยาะ “ผมไม่ใช่คนดีอะไรหรอก”

ด้วยอะไรดลใจบางอย่าง เซ่าเยว่จึงพลั้งปากถามออกไปว่า “แล้วคุณเลวได้ถึงขนาดไหนกัน?”

เมื่อคำพูดนั้นหลุดออกมา บรรยากาศในรถก็พลันเงียบลง ราวกับเสียงรอบด้านทั้งหมดถูกกลืนหายไป เหลือเพียงแค่ดวงตาคมลึกของชายหนุ่มที่ทอดมองมาอย่างเย็นเยียบและกดดันจนหัวใจเซ่าเยว่เต้นระรัว สายตานั้นราวกับตาข่ายขึงครอบ ทำให้เธอรู้สึกหนีไปไหนไม่ได้เลย

ทว่าในวินาทีถัดมา รถก็เคลื่อนตัวอีกครั้ง ซางจื้อเหนียนละสายตากลับไป และมองตรงไปข้างหน้า ในมือยังคงกุมพวงมาลัยอย่างมั่นคงไม่ไหวเอน พารถแทรกเข้าสู่กระแสจราจรที่ทอดยาวไปจนสุดสายตาอย่างสงบนิ่ง

สายตาที่เปลี่ยนแปลงไปเมื่อครู่นี้ คล้ายกับว่าเป็นเพียงภาพลวงตาของเธอเท่านั้น

ผ่านไปเนิ่นนาน เซ่าเยว่ถึงจะได้ยินเสียงของซางจื้อเหนียนเอ่ยขึ้นว่า “ต่อไปอย่าพูดอะไรแบบนั้นอีก”

เซ่าเยว่ตอบ “ค่ะ”

“ในเมื่ออยากทำให้เจียงเฉินหานเจ็บใจ ก็ต้องเล่นให้ถึง ต้องเล่นให้แรงพอ ถ้าคุณแค่อยากให้ผมคอยบังหลังให้ เขาไม่มีทางสะทกสะท้านหรอก แต่ถ้าจะทำให้เจ็บ ก็ต้องทำให้เขาเจ็บเข้าไปถึงบึ้งลึกหัวใจของเขา ไม่อย่างนั้นก็อย่าทำเสียดีกว่า”

เซ่าเยว่ตอบ “ค่ะ”