บทที่ 133

เซ่าเยว่เคยไปบ้านของซางจื้อเหนียนมาแล้วสามครั้ง แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธอเชิญเขามาที่บ้านของตัวเอง

ห้องไม่ได้ถือว่ารกนัก เซ่าเยว่พาเขาไปนั่งที่โซฟา แล้วเทน้ำใส่แก้วให้หนึ่งใบ

จากนั้นก็ตรงไปที่ครัวเพื่อเตรียมมื้อดึก

ตั้งแต่เซ็นสัญญาหย่าไป เซ่าเยว่ก็แทบไม่ได้ทำกับข้าวเองอีกเลย แต่พอดูจากวัตถุดิบที่มีอยู่ในบ้าน รวมถึงรสนิยมการกินที่เธอเคยสังเกตจากซางจื้อเหนียน เธอจึงเลือกทำซุปมะเขือเทศแบบง่าย ๆ

น้ำซุปมะเขือเทศก็ใช้แบบสำเร็จรูป วัตถุดิบสดใหม่ สามารถเตรียมได้สะดวกและง่ายดาย เซ่าเยว่จึงลงมือได้อย่างคล่องแคล่ว

ครัวของเธอเป็นครัวเปิด เซ่าเยว่แค่เงยหน้าก็สามารถมองเห็นซางจื้อเหนียนที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นได้พอดี

บังเอิญเธอเห็นเขาลุกขึ้นยืน เซ่าเยว่กำลังจะถามว่าเขาต้องการอะไรหรือเปล่า แต่เขากลับเดินไปที่ตู้โชว์ แล้วหยิบแก้วใสทรงต้นไม้ที่เธอซื้อจากเอ็ม-แอลขึ้นมาพลิกดูอย่างพินิจพิเคราะห์ ดูเหมือนเขาจะชอบแก้วใบนั้นไม่น้อย แต่เซ่าเยว่ไม่คิดจะมอบให้เขา เพราะตัวเธอเองก็ชอบมันมากเช่นกัน

เซ่าเยว่ละสายตาจากเขา แล้วกลับมามองที่หม้อซุป เธอเฝ้าดูซุปมะเขือเทศอันเข้มข้นที่กำลังเดือด แต่เพียงครู่เดียว เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง

ค่ำคืนนี้มีงานเลี้ยงที่สำคัญอยู่ ซางจื้อเหนียนจึงสวมชุดสูทเต็มยศ ร่างสูงเพรียวได้สัดส่วน สง่างามผึ่งผาย ทว่าบุคลิกที่แผ่ออกมากลับเย็นชาและห่างเหินเกินไป แฝงไว้ด้วยความโดดเดี่ยวบางอย่าง

แต่ภาพตรงหน้านี้ กลับให้ความรู้สึกมีเสน่ห์

ไม่นานนัก ซางจื้อเหนียนก็วางแก้วใสทรงต้นไม้กลับลงบนชั้น แล้วเดินไปที่โต๊ะกินข้าวลายหินอ่อนสีขาว เขาดึงเก้าอี้ออก แล้วนั่งลง

บนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารที่เซ่าเยว่ใช้ทำวิทยานิพนธ์ รวมถึงโน้ตที่เธอทำไว้ และแบบร่างที่ไม่ใช้แล้ว ด้วยความที่เอกสารพวกนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญนัก เธอจึงวางกองไว้ตรงนี้ตามสะดวก แทนที่จะเอาไปกองรวมในห้องทำงาน

ซางจื้อเหนียนหยิบกระดาษเอสี่ที่เธอจดโน้ตไว้ขึ้นมาอ่านอย่างจริงจัง

โน้ตพวกนั้นไม่ได้เป็นสาระสำคัญของวิทยานิพนธ์ ดูเล่น ๆ ก็คงไม่เป็นไร

จนกระทั่งมื้อดึกเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซางจื้อเหนียนก็ยังนั่งอ่านโน้ตของเธอด้วยสีหน้าจริงจังตลอดเวลา

เซ่าเยว่เคลียร์พื้นที่ว่างบนโต๊ะ

เธอวางที่รองกันความร้อน แล้วจึงยกหม้อซุปมะเขือเทศออกมาวาง

ซางจื้อเหนียนถึงค่อยลุกไปล้างมือที่ครัว ก่อนกลับมานั่งลงตรงข้ามเธอ

เซ่าเยว่เอ่ย “ประธานซาง ฉันทำแบบง่าย ๆ อย่าถือสาเลยนะคะ”

ซางจื้อเหนียนหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบอาหารเข้าปากอย่างใจเย็น

พอเห็นสีหน้าของเขาดูไม่ได้มีอะไรผิดแปลกไป เธอจึงเดาว่าเขาคงพอจะถูกปากอยู่ไม่น้อย