บทที่ 134

ซางจื้อเหนียนว่า “ผมได้ยินลู่เจี้ยนเฉินพูดถึงน้องชายของคุณ คุณจัดการปัญหาของเขาได้หรือเปล่า?”

“แน่นอนค่ะ” เซ่าเยว่ตอบ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ฉันจัดการได้อยู่แล้ว”

หากจะมีสิ่งใดที่เธอถนัดและมั่นใจที่สุด ก็คือฝีมือทางด้านเทคนิคนี่แหละ

เขามองสำรวจเธออยู่พักหนึ่งด้วยท่าทีสงบ แล้ววางตะเกียบลง

“ประธานซาง คุณอิ่มแล้วเหรอคะ?”

เขาพยักหน้าเป็นคำตอบ

“โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งคุณกลับบ้านเอง ส่งถึงหน้าประตูเลย” ด้วยความที่ซางจื้อเหนียนยอมร่วมมือกับเธอเพื่อทำให้เจียงเฉินหานเจ็บใจ เซ่าเยว่จึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ และวางท่าทีเป็นมิตรต่อเขามากกว่าปกติ

หลังจากซางจื้อเหนียนกลับไป เธอก็เก็บล้างครัวให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าห้องทำงานเพื่อเขียนโค้ดและสร้างโมเดลต่อ

จนเมื่ออาบน้ำเสร็จ แล้วล้มตัวนอนบนเตียง เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่ไม่มีข้อความจากเจียงเฉินหานแม้แต่ฉบับเดียว และก็ไม่มีข่าวสารใด ๆ เกี่ยวกับเขาจากคนรอบข้าง

เจียงเฉินหานเป็นคนรักศักดิ์ศรียิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

การที่ซางจื้อเหนียนจูงมือเธอเดินออกไป เป็นสิ่งที่เขาไม่มีวันทนรับได้ เขาย่อมโกรธจนแทบคลั่ง แต่เพราะมันน่าอับอายเกินไป เขาจะไม่มีวันเอ่ยเรื่องนี้กับใคร

มุมปากของเซ่าเยว่ยกขึ้นเล็กน้อย

ความโกรธที่ได้แต่กลืนอยู่ในใจ ในที่สุดเจียงเฉินหานก็ได้ลิ้มรสมันแล้ว

เซ่าเยว่วางโทรศัพท์ลงอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา

ตั้งแต่แยกทางกับเจียงเฉินหาน โดยรวมแล้วการหลับของเธอนั้นก็ค่อนข้างจะสงบดี ทว่าคืนนี้เธอกลับฝันถึงซางจื้อเหนียน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอก็ยังจำฝันนั้นได้แม่นอยู่

ในความฝันนั้น ซางจื้อเหนียนจูงมือเธอไว้ และเดินเล่นท่ามกลางแสงแดด เหมือนกับว่าพวกเขาเป็นคู่รักกันจริง ๆ

เซ่าเยว่ “…”

นี่มันฝันบ้าอะไรเนี่ย!

......

หลังเลิกงานในวันนี้ เซ่าเยว่ตรงไปที่บริษัทของเซ่าสวิน

บริษัทกำลังเผชิญวิกฤติ ฝ่ายเทคนิคต้องทำงานล่วงเวลาแทบทุกวัน

จี้หยางไม่คิดเลยว่าเซ่าเยว่จะกลับมาอีก