บทที่ 141

เขาต้องรีบเอาข่าวดีไปบอกคุณเซ่าให้เร็วที่สุด

แต่กลับถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์ขวางไว้ไม่ให้เข้า แถมยังถูกไล่ตะเพิดออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

เขาทำได้แค่เก็บความตื่นเต้นไว้ในใจ แล้วยืนรอเงียบๆ อยู่ข้าง ๆ

จนไม่มีใครทันสังเกตเห็นตัวเขาเลย

ด้านเซี่ยอวิ๋นซู พอพูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที ด้วยสีหน้าไร้เยื่อใย

คนที่มีวิสัยทัศน์แคบเกินไป มันก็สื่อสารกันไม่ได้ นั่นจึงทำให้เซี่ยอวิ๋นซูไม่อาจเข้าใจได้เลย ว่าทำไมกู้อี้ชวนถึงยอมลดระดับตัวเองลงไปปรับเข้าหาเซ่าเยว่ แค่เพื่อจะนั่งคุยเล่นกับเธอ

กู้อี้ชวนนี่ไม่รู้สึกขยะแขยงตัวเองบ้างเลยหรือไง!

พอมีพี่สาวออกหน้าให้แบบนี้ เซี่ยหมิงดีใจจนบอกไม่ถูกเลยทีเดียว

สบตากับพื้นเงาวับที่แม่บ้านเพิ่งถูเสร็จ ก่อนจะเป่าปากอย่างไม่พอใจ แล้วถ่มน้ำลายออกไปทีหนึ่ง

จากนั้นเขาชี้ไปที่เซ่าสวินกับจี้หยางสองคน “ได้ยินไหม รอวันพวกแกจบเห่ได้เลย!”

“เซี่ยหมิง ไอ้บัดซบเอ๊ย!” จี้หยางทนไม่ไหวแล้ว!

“ลาก่อนนะ ไอ้พวกขี้แพ้!” เซี่ยหมิงตัวเปื้อนกาแฟสภาพช่างดูน่าสมเพช แต่กลับเดินจากไปด้วยท่าทางเย่อหยิ่งเต็มที

จี้หยางแทบคลั่ง ฉีกทิชชูเป็นกองใหญ่ทิ้งลงบนพื้นทันที แล้วก็รีบโทรเรียกแม่บ้านให้มาทำความสะอาดอย่างเร่งด่วน

เซ่าเยว่เดินไปที่หน้าเซ่าสวิน เคาะโต๊ะเบาๆ แล้วมองน้องชายด้วยความแปลกใจ ก่อนถามว่า “วันนี้ใจเย็นผิดปกติเลยนะ?”

จี้หยางหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว “จริงด้วย! เซ่าสวิน! นายทำไมไม่อัดมันให้ยับไปเลยล่ะ! ทนได้ยังไงเนี่ย!”

ไฟโทสะที่เซี่ยหมิงก่อขึ้น ยังคงลุกโชนอยู่ในอกของเขา!

เซ่าสวินพูดเสียงเย็นเฉียบ “ฉันไม่โง่ ถ้าฉันลงไม้ลงมือก่อน แล้วเขาแจ้งตำรวจ คนที่ซวยก็คือฉัน จะว่าไปแล้วยังมีนายนี่ไง”

เขาจ้องหน้าเซ่าเยว่ด้วยแววตาเหยียดหยาม พลางพูดอย่างดูแคลนว่า “แต่เธอจะออกหน้าหรือไม่ออกหน้า ก็ไม่ต่างกันอยู่ดี มันก็ยังน่าสมเพชเหมือนเดิมนั่นแหละ”

เซ่าเยว่ “...”

จี้หยางสวนกลับทันที “อย่างน้อยพี่เซ่ายังไม่ทำตัวเงียบเป็นตุ๊กตาเหมือนนาย แล้วนายยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีกเหรอ?”

เซ่าสวินจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ “จะไม่ให้ฉันดูแคลนได้ยังไงล่ะ ไม่ได้ยินเหรอว่าคนเขาว่าเรากำลังตกต่ำลงเรื่อยๆ แม่งพูดถูกซะด้วยสิ อีกเดี๋ยวก็จะเห็นก้นเหวอยู่แล้ว จะไปทะเลาะกันให้เปลืองแรงทำไมอีก”

ทันทีที่พูดจบ เซ่าสวินก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เขาโกรธจนพูดไม่ออก

แต่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้โกรธขนาดนี้