บทที่ 142

แต่เซ่าเยว่กลับยังคงนิ่งอย่างน่าประหลาดใจ

ยิ่งเมื่อเธอเอ่ยถึงคำว่ารุ่นพี่ไปเมื่อครู่ ก็ทำให้เซี่ยอวิ๋นซูพลันนึกถึงเรื่องการศึกษาของเธอขึ้นมา

ใช่แล้ว เซ่าเยว่ก็เป็นนักศึกษาคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยเอเช่นกัน หรือว่าเธอเองก็มีฝีมือด้านเทคนิคพวกนี้ด้วย?

“เซี่ยหมิง เซ่าสวินจะแก้ไขแล้วกู้ฐานข้อมูลกลับมาได้จริง ๆ เหรอ?”

“แน่นอนว่าไม่มีทางทำได้! ไม่อย่างนั้นแล้ว...ทำไมถึงเห็นจี้หยางต้องวิ่งวอนขอคนอื่นไปทั่วแบบนั้นล่ะ?”

เซี่ยหมิงไม่เข้าใจว่าเซี่ยอวิ๋นซูกังวลเรื่องอะไร “จ้าวรุ่ยปั๋วเป็นแกนหลักทางเทคนิคที่ฉันรับมาจากบริษัทเซี่ยหมิง เขารู้จักไฟร์วอลล์ของพวกเขาเป็นอย่างดี การโจมตีครั้งนี้ร้ายแรงมาก ฐานข้อมูลทั้งหมดล่มสลาย พี่ก็รู้ว่าการซ่อมแซมมันยากลำบากแค่ไหน แล้วเซ่าสวินจะมีศักยภาพที่แข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง”

“แล้วเซ่าเยว่ล่ะ?”

เซี่ยหมิงยิ่งไม่อาจเข้าใจได้ “เซ่าเยว่? นังนั่นไม่ใช่ตัวไร้ค่าเหรอ? วัน ๆ เอาแต่คอยยกน้ำชากับพิมพ์เอกสาร เป็นแค่คนใช้ไร้ประโยชน์แบบนั้น จะไปแก้ปัญหาทางเทคนิคซับซ้อนระดับนี้ได้ยังไง?”

เขาส่ายหน้าอย่างหมดความเชื่อถือ “พี่ ลองคิดดูเองเถอะ แบบนี้มันจะเป็นไปได้จริง ๆ เหรอ?”

ใช่ ไม่มีทางเป็นไปได้เลยจริง ๆ

เซี่ยอวิ๋นซูยังจำคำพูดของแม่เลี้ยงยังดังก้องในหู วิทยานิพนธ์จบของเซ่าเยว่เกือบไม่ผ่านเสียด้วยซ้ำ

แล้วแบบนี้จะมีเทคโนโลยีล้ำสมัยอะไรมาอวดได้?

แม่เลี้ยงยังเคยบอกอีกว่า ตอนเด็ก ๆ เซ่าเยว่ติดตามแม่แท้ ๆ เรียนรู้อะไรมาหลายอย่างก็จริง แต่เป็นแค่รู้ผิวเผินไปหมดทุกเรื่อง ไม่เคยชำนาญจริงสักด้าน

โดยเฉพาะงานสายเทคนิคที่ยิ่งต้องใช้สมาธิและความมุ่งมั่น แต่เซ่าเยว่กลับเอาเวลาไปแตะนิดแตะหน่อยทุกแขนง ไม่มีวันจะทุ่มเทจนเชี่ยวชาญได้เลย

คิดมาถึงตรงนี้ เซี่ยอวิ๋นซูก็เลิกกังวลในทันที

“นายเรียกรถกลับเองก็แล้วกัน”

แต่เซี่ยหมิงกลับยืนกั้นประตูรถไว้แน่น “ตอนนี้พี่จะไปหาพี่เจียงเหรอ?”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?” เซี่ยอวิ๋นซูปรายตามองอย่างเย็นชา

เซี่ยหมิงหรี่ตาแค่นยิ้ม “พี่เจียงน่ะเก่งขนาดนั้น ทำไมไม่ให้เขาขยับนิ้วอีกสักนิด จัดการให้เซ่าสวินล้มละลายไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?”

ความแค้นที่เคยถูกเซ่าสวินซัดจนเสียหน้า ยังคงฝังแน่นในใจเขา

เซี่ยอวิ๋นซูขมวดคิ้ว “เซี่ยหมิง ฉันเตือนนายไว้นะ อะไรที่มากเกินไปก็จะพังเอง เจียงเฉินหานลงทุนให้นายไปตั้งหลายพันล้านแล้ว ควรพอใจแค่นี้ อย่าได้โลภเกินตัว”

“การโจมตีฐานข้อมูลของเซ่าสวิน ไม่ใช่ว่าเป็นคำสั่งของพี่เจียงอยู่แล้วเหรอ? ให้เขาช่วยผมไปด้วยสักหน่อยจะเป็นไรไป?”

“ไม่มีทาง!” เซี่ยอวิ๋นซูตวาดเสียงเฉียบ “ที่เขาให้ลงมือก็เพราะเซ่าเยว่ไม่ยอมเชื่อฟัง เป็นการสั่งสอนเธอเท่านั้น แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวของนายเองแล้วไปขอร้อง เขาจะเห็นค่านายตรงไหน? เจียงเฉินหานจะยอมเสียทั้งคนทั้งเงินมาช่วยนายงั้นเหรอ? อย่าฝันกลางวันให้มันเกินไปนักเลย!”