บทที่ 146

......

เซ่าเยว่ไปถึงสนามบินก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง เครื่องบินของคุณปู่ลงจอดแล้ว แต่กลับไม่เห็นใครอยู่ที่ทางออก

เธอโทรศัพท์ติดต่อหาพ่อบ้าน

กลับได้รับแจ้งว่าอยู่ทางออกอีกทาง

เซ่าเยว่จำต้องขับรถไป แต่สนามบินรถติดมาก พอไปถึง ก็เห็นเจียงเฉินหานเปิดประตูรถให้คุณปู่ขึ้นรถ

ที่แท้แล้วเป็นแผนของเจียงเฉินหานนี่เอง!

เซ่าเยว่รีบลงจากรถ วิ่งผ่านฝูงชนไปหา

เจียงเฉินหานเห็นเธอตั้งแต่แรกแล้ว แต่ทำเป็นไม่เห็น เขาก้มตัวเล็กน้อย ปิดประตูรถให้เจียงเจิ้น

“คุณปู่…”

เซ่าเยว่เพิ่งมาถึง แต่ข้อมือของเธอกลับถูกเจียงเฉินหานคว้าไว้

พอหันกลับไป เจียงเฉินหานกำลังมองเธออยู่

คนอื่นอาจเห็นว่าแววตาของเขาอ่อนโยน

แต่เซ่าเยว่เห็นว่า เป็นคำเตือน

เจียงเจิ้นเองก็มองว่าอ่อนโยน จึงพอใจอย่างมาก ยิ่งคิดถึงสิ่งที่เจียงเฉินหานเพิ่งพูดออกมาแล้ว ยิ่งอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “เซ่าเยว่ อีกไม่นานก็ครบรอบแต่งงานสามปีของเธอกับเฉินหานแล้วนะ ต้องฉลองกันให้ดีล่ะ”

เซ่าเยว่ชะงักไป

ใช่ เธอแต่งงานกับเจียงเฉินหานครบสามปีแล้ว ตรงกับสัปดาห์หน้า

พอสัปดาห์หน้าผ่านไป ช่วงทบทวนตัวเองจะหมดลง ก็จะไปจดทะเบียนหย่าแล้ว

ก็เหลือเวลาแค่ไม่กี่วัน

เจียงเจิ้นเอ่ย “พวกเธอสองคนกลับด้วยกันเถอะ ไม่ต้องส่งฉัน”

พูดจบก็สั่งคนขับให้ขับรถขับรถออกไป

มีเจียงเฉินหานอยู่ตรงนี้ เซ่าเยว่ก็ไม่สามารถไปฟ้องใครได้ แต่ก็ไม่เป็นไร เหลือเวลาไม่กี่วัน ก็จะจบกับเขาแล้ว

เจียงเฉินหานเห็นแววตาของเซ่าเยว่ที่เหม่อลอย “กำลังคิดอะไรอยู่น่ะ?”

“คิดถึงวันครบรอบแต่งงานของเรา”

เซ่าเยว่เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเฉยชา