บทที่ 147

เจียงเฉินหานคาดการณ์คำตอบของเซ่าเยว่ไว้ล่วงหน้าแล้ว

แต่ไม่เคยคิดว่าเธอจะพูดแบบนี้

ปลายนิ้วเขาชะงัก สีหน้ามืดลงทันที

บางทีเซ่าเยว่คนเก่าคงดีกับเขามากเกินไป เวลาทำให้เขาโกรธ เธอมักจะขอโทษทันที เจียงเฉินหานจึงไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสว่าความโกรธแท้จริงของตัวเองเป็นยังไง

ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สึกมันแล้ว

ในอกของเขา คลื่นลมกระโชกแรง ความโกรธรุนแรงจนแทบลุกไหม้ แต่สีหน้ากลับสงบลง เหมือนหินก้อนหนึ่งตกลงไปก้นทะเลสาบ ผิวน้ำอาจกระเพื่อมเพียงเล็กน้อย แล้วกลับสงบ แต่ใต้ผืนน้ำ ฝูงปลาแตกตื่น ปั่นป่วนจนกลายเป็นกระแสน้ำวน แต่ผิวน้ำด้านบนยังคงสงบเหมือนเดิม

นี่แหละคือความโกรธแท้จริงของเจียงเฉินหาน

“เซ่าเยว่ เธอพูดกับฉันแบบนี้ ไม่กลัวตายเหรอ?”

เจียงเฉินหานมองเธออย่างสงบ เซ่าเยว่กลับรู้สึกว่าแววตาของเขามืดหม่นจนมองแทบไม่ไหว ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว

แต่ความหวาดกลัวจะมีประโยชน์อะไรล่ะ?

ความหวาดกลัวและการยอมถอย จะยิ่งทำให้เจียงเฉินหานรุนแรงขึ้น

เซ่าเยว่ประชด “ถ้านายกล้าฆ่าฉัน คงทำไปตั้งนานแล้วใช่ไหม?”

เจียงเฉินหานไม่มีคำใดเอ่ยออกมา

เซ่าเยว่รู้ว่าเขาก็ไม่มีอะไรจะพูด ในสังคมที่มีกฎหมาย การฆ่าคนผิดกฎหมาย

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขามีแค่เรื่องความขัดแย้งในฐานะสามีภรรยา ไม่ใช่ศัตรูที่จะฆ่าฟันกัน

ดังนั้นคำขู่ของเขา ก็แค่ขู่ลวงโลก ไม่มีเหตุผลให้เธอหวาดกลัว

ยิ่งพวกเขากำลังจะหย่าแล้ว ความสัมพันธ์ก็จบลง เธอจะต้องทนทำไม

เซ่าเยว่เย็นชา “สั่งให้คนขับหยุดรถ เจียงเฉินหาน ฉันกับนายไม่มีอะไรจะพูดกันอีกแล้ว”

เจียงเฉินหานก็ยังนิ่ง

เหมือนเคย นิ่งเฉยจนเซ่าเยว่ไม่ได้รู้สึกอะไร จึงหันไปมองคนขับอีกครั้ง แล้วมองถนนข้างหน้า…

ทันใดนั้น มือของเธอก็ถูกชายหนุ่มคว้าไว้ นิ้วมือถูกมือเขาสอดเต็มทุกช่อง