บทที่ 148

แต่ทุกอย่างก็หายไปในพริบตา

เซ่าเยว่ชะงักเล็กน้อย หลังจากความว่างเปล่าในหัวผ่านไป สิ่งที่โผล่มาในใจมีเพียงห้าคำ

สามปีที่ไร้ค่า

“เพี๊ยะ!” เส้าเยว่ตบหน้าของเจียงเฉินหานหนึ่งครั้ง

แรงไม่มากนัก แต่หนักแน่นชัดเจน

เจียงเฉินหานยังตกตะลึงกับฝ่ามือแรกอยู่ไม่ทันไร ฝ่ามือที่สองของเซ่าเยว่ก็ตบซัดเข้ามาอีกครั้ง

เซ่าเยว่ตบเขาไปเต็ม ๆ อีกหน!

ทันใดนั้น ขณะที่ฝ่ามือที่สามของเธอกำลังจะซัดมา เจียงเฉินหานก็รวบข้อมือเธอไว้ แต่เซ่าเยว่กลับเหมือนคนเสียสติ ร่างกายทั้งตัวเกร็งตึง ฟันกัดแน่นสนิท จากที่เมื่อครู่ยังคิดว่าการดิ้นรนไม่มีประโยชน์ ตอนนี้กลับออกแรงสุดกำลัง ทั้งกำหมัดทั้งตบฟาดลงบนตัวเขาไม่ยั้ง แค่ชกตบยังไม่พอ ถึงขั้นใช้ปากกัดเขาด้วย!

เจียงเฉินหานไม่เข้าใจว่าเธอโกรธอะไร แต่ครั้งนี้เขากลับสามารถเข้าใจความรู้สึกของเธอได้

แต่ทว่าครั้งนี้กลับเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขาสามารถรับรู้และเข้าใจความรู้สึกของเซ่าเยว่ในเวลานี้ได้

เซ่าเยว่แม้จะเงียบงันไร้เสียง แต่ภายในกลับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ราวกับต้องแบกรับความน้อยเนื้อต่ำใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ร่างกายของเธอถึงขีดสุด ไม่อาจทนรับได้อีกต่อไป

ดวงตาเย็นชาที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ตอนนี้กลับแดงก่ำ น้ำตาคลออยู่แต่ก็ไม่ไหลออกมา

เจียงเฉินหานที่ทำกับเซ่าเยว่ราวกับใจดำอำมหิต ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนหัวใจถูกเข็มแหลมทิ่มแทงจนเลือดพุ่งออกทันที

เขาถึงกับพลันเกิดแรงกระตุ้น อยากเอ่ยถามออกไปว่า เซ่าเยว่ เธอกำลังเจ็บปวดเรื่องอะไรกันแน่

ตอนที่เจียงเฉินหานคิดว่าตัวเองกำลังจะพูดออกมาอยู่นั้นเอง เซ่าเยว่กลับหยุดมือลงอย่างกะทันหัน ดึงเบรกมือขึ้นแรง ๆ ทำให้รถเสียการควบคุมและส่ายไปมา

เซ่าเยว่รีบเอื้อมมือไปจับพวงมาลัย บิดแรง ๆ ล้อเสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียงแหลมเสียดหู หมุนควงไปหลายครั้งก่อนจะจอดนิ่งสนิทอยู่ข้างทาง

เพราะไม่ทันตั้งตัว เจียงเฉินหานกับคนขับรถจึงกระแทกเข้ากับตัวรถ

ศีรษะของเขาถูกกระแทกอย่างแรง จนตาพร่ามัว มืดวูบไปเป็นพัก ๆ

เซ่าเยว่เตรียมใจไว้แล้ว ดังนั้นตอนที่เจียงเฉินหานยังส่ายหัวเพื่อทำให้ตัวเองตื่น เธอก็ลงจากรถมายืนอยู่ริมถนน จ้องมองผู้ชายที่อยู่ในรถอย่างอับอาย

ครั้งก่อนที่เจียงเฉินหานอยู่บนรถ ส่วนเธออยู่ข้างล่างนั้น เกิดขึ้นบนถนนคดเคี้ยวของคฤหาสน์เก่า

ตีสอง ท้องฟ้ามืดสนิท ลมหนาวพัดแรง ปวดศีรษะ หนาวจนตัวสั่น

เธอมองเจียงเฉินหานด้วยสายตาที่เหมือนถูกทอดทิ้งอย่างชาเฉย หวังว่าเขาจะหยุดรถ รับเธอขึ้นไปด้วย ไม่ทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง

แต่ตอนนี้ แววตาของเธอเปลี่ยนไปแล้ว