บทที่ 149

เซ่าเยว่กดตัดสายอีกครั้ง แต่เจียงเฉินหานกลับโทรมาอีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ

เหมือนกับในอดีต ที่เธอพยายามติดต่อเขาสุดชีวิต แต่ก็ไม่เคยติดต่อได้

ช่างน่าขำสิ้นดี

เซ่าเยว่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมาถึงขั้นนี้กับเจียงเฉินหาน

เมื่อเธอมองเห็นทุกสิ่งชัดเจนแล้ว เธอไม่มีความคาดหวัง ไม่มีสิ่งใดต้องการจากเขา แม้ทรัพย์สินไม่เท่าเขา ฐานะทางสังคมไม่เท่าเขา หรือแม้กระทั่งในความสัมพันธ์สามีภรรยาเคยด้อยกว่าเขา แต่จากนี้ไป หัวใจของเซ่าเยว่จะไม่อยู่ในที่ต่ำต้อยอีก

เธอมีความสามารถที่จะมองเขาอย่างเสมอภาคแล้ว

เซ่าเยว่ไม่กดตัดสาย ปล่อยให้เสียงเรียกเข้าดังจนดับไปเอง

เธอกดปิดเสียง แล้ววางมือถือคว่ำไว้บนเบาะข้างคนขับ

จุดหมายปลายทางของเซ่าเยว่ คือวิลล่าที่เธอเคยอยู่กับเจียงเฉินหานมาสามปี

ในบ้านนั้น มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอยังไม่ได้เอาออกมา

พัสดุที่เฉิงเหยียนโย่วส่งมาให้เธอ

ข้างในมีเงินเจ็ดพันห้าร้อยล้าน

ส่วนคน เรื่องราว หรือสิ่งของอื่น ๆ ไม่มีอะไรที่เธอไม่อาจตัดใจ หรือเอาออกไปไม่ได้

เพราะเธอไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

......

เจียงเจิ้นไม่ได้ตรงกลับไปที่บ้านเดิม

ระหว่างทาง เขาได้รับโทรศัพท์จากซางจื้อเหนียน

ปู่กับหลานทั้งสองมาพบกันที่พิพิธภัณฑ์เอกชนแห่งหนึ่ง

พิพิธภัณฑ์แห่งนั้นได้มาซึ่งภาพเขียนล้ำค่าของบัณฑิตโบราณ ข่าวนี้ซางจื้อเหนียนเป็นคนบอกเขา และเจียงเจิ้นก็ตัดสินใจรีบกลับมาก่อนกำหนดเพราะสิ่งนี้

เมื่อได้เห็นผลงานจริงกับตา เจียงเจิ้นก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

เสร็จธุระแล้ว ทั้งสองก็นั่งดื่มชา พูดคุยกันในลานเล็ก ๆ ของพิพิธภัณฑ์

เจียงเจิ้นพูดขึ้นว่า “ก็ยังเป็นเธอที่กตัญญูที่สุด รู้ว่าฉันชอบอะไร”

ซางจื้อเหนียนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ผมไม่ได้ไปรับคุณปู่ที่สนามบิน จะเรียกว่ากตัญญูได้ยังไงครับ”

เจียงเจิ้น “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้มีแค่แกที่เป็นหลานคนเดียว เจียงเฉินหานไปรับฉันที่สนามบินมาแล้ว สองสามีภรรยานั่นก็กตัญญูใช้ได้เลย”