บทที่ 150

เจียงเจิ้นอยากจะเก็บซางจื้อเหนียนเอาไว้ข้างกาย

ดูจากท่าทางร้องไห้อย่างน้อยใจของเด็กน้อย ก็คงจะเชื่อฟังดี

แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาเองที่ปฏิเสธ

ต่อมา ทั้งคู่ได้พบกันปีละครั้ง และทุกครั้งซางจื้อเหนียนก็เย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ ปีแล้วปีเล่า

ที่ทุกวันนี้ซางจื้อเหนียนไม่ชอบเข้าสังคม ไม่ชอบมีความรัก ก็เพราะประสบการณ์ชีวิตในวัยเด็ก

ดังนั้นเจียงเจิ้นจึงไม่เคยเร่งรัดเรื่องนี้เลย

เขาแก่แล้ว ความคิดก็เปิดกว้างขึ้น

หลานมีโชคชะตาของหลานเอง เขาจะไม่เข้าไปก้าวก่ายมากนัก

เจียงเจิ้นพูดว่า “แล้วเมื่อไหร่เธอจะชอบใครสักคนล่ะ?”

ซางจื้อเหนียนตอบอย่างเย็นชา “ไว้ค่อยว่ากัน”

“นิสัยอย่างเธอ กว่าจะชอบผู้หญิงสักคนมันไม่ง่าย ดังนั้นต้องฟังคำของปู่ให้ดี ถ้าชอบแล้วก็ต้องคว้าไว้ อย่าได้ปล่อยไป ไม่อย่างนั้น ในชาตินี้จะได้ชอบใครอีกหรือไม่ก็ไม่แน่แล้ว”

ซางจื้อเหนียนเงยหน้ามองเจียงเจิ้น พลางถามขึ้นอย่างหาได้ยากว่า “จริงเหรอครับ?”

เจียงเจิ้นเบิกคิ้วที่ขาวปนเทา “จะไม่จริงได้ยังไง ตอนเด็ก ๆ เธอน่ะดื้อจะตาย”

แม้จะทนความน้อยใจมากมายที่บ้านสกุลซาง ก็ยังไม่ยอมก้มหัวกลับมา

ทุกอย่างต้องทนอยู่คนเดียว

“ตอนนี้ก็ยังดื้อเหมือนเดิม!”

ซางจื้อเหนียนนึกถึงอดีต แล้วขมวดคิ้ว “ดูสิ”

หลังส่งคุณปู่กลับไป ซางจื้อเหนียนก็ยังนั่งอยู่บนรถ

คนขับถาม “คุณซาง คุณจะไปไหนครับ?”

ซางจื้อเหนียนก้มหน้าลง

คนขับเห็นประธานซางไม่ตอบ ก็ไม่เร่งต่อ รออย่างเงียบ ๆ

สายตาของซางจื้อเหนียนเต็มไปด้วยความลึกลับ

เขารู้จักคุณปู่ดี คุณปู่เป็นห่วงเซ่าเยว่มาก ถ้าเซ่าเยว่ไปฟ้อง เจียงเจิ้นต้องออกหน้าให้แน่นอน

บางทีเซ่าเยว่อาจจะแสดงความหวานต่อหน้าคุณปู่กับเจียงเฉินหานจริง ๆ

ซางจื้อเหนียนบีบมือแน่น ๆ แล้วพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ไปผับ”

คนขับ “…ครับ”

ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างปกติ ทำไมต้องไปผับ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงเย็น

พอรถมาถึงผับ คนขับก็ถูกคุณซางเตะออกไป