บทที่ 151

ป้าหลี่คิดว่าตัวเองฟังผิด มือที่กำลังค้นหาของหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงเป็นครั้งที่สอง จึงหันกลับไปอย่างรวดเร็ว เห็นเซ่าเยว่ที่โผล่มาอย่างกะทันหัน ราวกับเห็นผี สีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

อุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายก็เซถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่ได้

เซ่าเยว่ดึงข้อมือป้าหลี่ไว้ แล้วดึงเธอกลับมา ก่อนจะมองตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง เสื้อผ้าที่แขวนไว้เต็มราว หายไปประมาณหนึ่งในสามส่วน

เซ่าเยว่ไม่ชอบซื้อเสื้อผ้า เจียงเฉินหานเพื่อป้องกันไม่ให้เธอทำขายหน้าในงานเลี้ยงรวมญาติ เขาจึงส่งเสื้อผ้าผู้หญิงแบบใส่ได้ทุกวันซึ่งเป็นแบรนด์เดียวกับที่เขาใส่อยู่เป็นประจำมาให้เซตหนึ่ง ดังนั้นเสื้อผ้าจึงแขวนเต็มตู้ไปหมด

เซ่าเยว่ละสายตาจากเสื้อผ้า มองป้าหลี่ “ป้ากำลังทำอะไรอยู่?”

ป้าหลี่ไม่ได้เจอเซ่าเยว่มานานมาก ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่รู้ว่าจะแสดงท่าทียังไง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ถูกเธอจับได้คาหนังคาเขา มันช่างน่าอับอายจริง ๆ เธอพูดตะกุกตะกักว่า “คุณนาย คุณไม่ได้กลับมานานแล้ว ในห้องมีแต่ฝุ่น ป้าเลยเข้ามาช่วยคุณทำความสะอาดค่ะ”

เซ่าเยว่เดินมาถึงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ลูบนิ้วไปตามโต๊ะ บนปลายนิ้วล้วนเต็มไปด้วยฝุ่น

เซ่าเยว่มองไปทางป้าหลี่ด้วยสายตาเรียบเฉย

ใบหน้าของป้าหลี่แดงก่ำ อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

เซ่าเยว่เอ่ยปากอย่างเย็นชา “ป้าออกไปก่อนเถอะ”

ป้าหลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

เซ่าเยว่นิสัยดีมาโดยตลอด ถึงเธอจะขโมยของอะไรจริง คุณนายก็คงไม่ใส่ใจเท่าไร ก็ใครใช้ให้หัวใจของเซ่าเยว่ล้วนอยู่ที่เจียงเฉินหานละ เรื่องอื่น ๆ ล้วนไม่สนใจ

แต่ยังไงก็ยังขายหน้าอยู่ดี ป้าหลี่จึงรีบออกไป

เซ่าเยว่เปิดประตูตู้เสื้อผ้าออกทุกบาน ไม่นานก็หาพัสดุที่ไม่เตะตาตรงมุมหนึ่งเจอ พอแน่ใจว่าเป็นของที่เฉิงเหยียนโย่วส่งมา เธอก็หยิบขึ้นมาแล้วเดินจากไป

ไม่มีการหยุดแต่อย่างใด

เมื่อออกประตูไป ก็เจอป้าหลี่ที่กำลังเตรียมจะโทรหาเจียงเฉินหาน

ป้าหลี่เห็นดังนั้นก็รีบหยุดลงทันที

เซ่าเยว่ไม่มีการทักทาย แล้วเดินเลี่ยงเธอจากไป