บทที่ 155

เจียงอวี่เสียนเตรียมจะจิกปลายเล็บลงไปที่เนื้อบนไหล่ของเซ่าเยว่ แต่กลับต้องหยุดลงไปเสียดื้อ ๆ

แข็งทื่ออยู่อย่างนั้นไม่กี่วินาที มือของเธอจากกรงเล็บก็เปลี่ยนเป็นวางราบ หลังจากนั้นยังตบไปที่ไหล่ของเซ่าเยว่เบา ๆ อีกด้วย

ต่อมาเจียงอวี่เสียนยกมุมปาก หางตาชี้ขึ้น แล้วแสดงความน่ารักออกมา น้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้นด้วย “พี่สะใภ้ ทำไมพี่เดินเร็วแบบนี้ล่ะ ไหล่ของพี่มีฝุ่นเกาะ ฉันช่วยปัดให้พี่นะ”

เซ่าเยว่ “...”

สวีชูหราน “...”

เซ่าเยว่มองเจียงอวี่เสียนเหมือนมองคนโง่

สวีชูหรานเห็นบ่อยที่สุดก็คือท่าทางหยิ่งยโสของเจียงอวี่เสียน ตอนนี้กลับขี้ขลาดเสียเหลือเกิน เธอทนมองไม่ได้แล้ว!

แต่เจียงอวี่เสียนขยับคิ้วส่งสายตากับเซ่าเยว่ไม่หยุด เพื่อให้เธอร่วมมือดี ๆ สักหน่อย

ซางจื้อเหนียนจะปกป้องเซ่าเยว่แน่ ๆ ประการแรกเซ่าเยว่เป็นเลขาของเขา ประการต่อมาคือสิ่งที่เจียงอวี่เสียนไตร่ตรองอย่างเงียบ ๆ ขึ้นมาตลอดทั้งสัปดาห์นี้

...นั่นก็คือซางจื้อเหนียนเป็นคน ‘ดี’ ทนเห็นเธอรังแกคนอื่นไม่ได้ ครั้งที่แล้วในงานเลี้ยงการกุศลที่คฤหาสน์หมิงหัว ถ้าเธอไม่สาดไวน์ใส่เซ่าเยว่ ซางจื้อเหนียนก็คงไม่ให้เธอสาดใส่ตัวเอง ดังนั้นตัวเองเป็นคนทำผิดก่อน ซางจื้อเหนียนถึงจะเริ่มทำตัวเป็นพี่ชายและลงโทษเธอ!

เพราะฉะนั้นพอเจอซางจื้อเหนียนอีกครั้ง เจียงอวี่เสียนจะไม่ตื่นตระหนกได้เหรอ

แต่ว่า...เดี๋ยวก่อน!

จู่ ๆ เจียงอวี่เสียนก็ชักมือกลับ ใบหน้าเกือบจะบูดเบี้ยว เธอชี้ไปที่เซ่าเยว่ แล้วฟ้องซางจื้อเหนียน “เธอตบฉัน!”

วันนี้เธอไม่ได้ทำผิดสักหน่อย ทำไมต้องยอมรับความพ่ายแพ้ด้วย!

จะโทษก็โทษที่ตัวเองกลัวซางจื้อเหนียนมากไป เลยแสดงปฏิกิริยาเกินเหตุโดยไม่รู้ตัว!

เซ่าเยว่มองซางจื้อเหนียนแวบหนึ่ง ในโทรศัพท์เขาบอกว่าเขาดื่มเหล้า ให้เธอขับรถมารับ แต่ดูจากสีหน้าของเขา กลับไม่เห็นว่าเขาจะเมาเลยแม้แต่น้อย

แน่นอนว่า ออราของซางจื้อเหนียนทรงพลังมาก แถมยังหล่อแบบหาใครเปรียบไม่ได้อีก และการที่เขายืนอยู่ตรงนี้ รอบตัวมีคนเหลียวมองมากมาย สายตาของพวกเขาถ้าไม่ใช่ความประทับใจ ก็มองด้วยสายตาที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น

ซางจื้อเหนียนเดิมก็คือฮอร์โมนเดินได้ มีเสน่ห์ความเป็นชายที่แรงมาก ใครเห็นก็อดใจไม่ไหวแทบทุกคน

ตอนนี้มีทั้งหญิงและชาย