บทที่ 156

เซ่าเยว่มองเจียงอวี่เสียนที่อึ้งโดยสิ้นเชิง แล้วพูดว่า “ตอนนี้คืนให้เธอ”

“เธอ เธอ เธอ...” เจียงอวี่เสียนโกรธจนตัวสั่น เวลาพูดก็ยังสั่นไปหมด “ซาง...เขาออกหน้าช่วยเธอแล้ว เธอยังจะกล้าสาดไวน์ใส่ฉันอีกเหรอ!”

“ประธานซางกำลังสั่งสอนน้องสาวที่ไม่รู้ความ ฉันสาดใส่เธอก็เพื่อตัวฉันเอง ไม่ขัดแย้งกัน”

เจียงอวี่เสียนพูดอะไรไม่ออกสักคำแล้ว เซ่าเยว่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ซางจื้อเหนียนยังอยู่ข้าง ๆ เธออยากจะทำอะไรหน่อย ก็ไม่มีความกล้านั้นแล้ว

วันนี้ตัวเองจะต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่ๆ!

ก่อนหน้านี้เซ่าเยว่คิดว่าเจียงอวี่เสียนเป็นคนทำอะไรตามอารมณ์ ไม่ต้องใส่ใจ แต่ความจริงแล้ว ยิ่งเธอไม่ใส่ใจ เจียงอวี่เสียนก็จะยิ่งหยิ่งผยองมากขึ้นเรื่อย ๆ

และสาเหตุที่แท้จริงคือเซ่าเยว่ไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าตาเจียงอวี่เสียนอีกต่อไปแล้ว

เซ่าเยว่ระบายความโกรธและคิดบัญชีด้วยไวน์แก้วนั้นแล้ว

จากนั้นก็มองไปยังซางจื้อเหนียนที่สีหน้าไร้อารมณ์

ซางจื้อเหนียนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว เซ่าเยว่จึงเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ

สมองของเธอกำลังคิดหาทางออก

ซางจื้อเหนียนเกลียดเจียงเฉินหานเป็นเรื่องหนึ่ง แต่เจียงอวี่เสียนเป็นน้องสาวเขา ท่าทีย่อมต่างกันออกไป เธอลงมือต่อเจียงอวี่เสียนจริง ๆ ซางจื้อเหนียนจะตำหนิเธอไหมนะ?

ดังนั้นตอนที่เข้ามาในห้องส่วนตัว ซางจื้อเหนียนนั่งลงที่โซฟาหนัง เซ่าเยว่ปิดประตู ก็เป็นฝ่ายพูดก่อน “ประธานซาง ถ้าคุณรู้สึกว่าฉันทำเกินไป...”

ซางจื้อเหนียนมองอย่างสำรวจ เมื่อเห็นสีหน้าเซ่าเยว่เปลี่ยนไป ก็ขัดคำพูดของเธอ “วันนี้คุณมีความสุขมากเลยเหรอ?”

เซ่าเยว่พยักหน้า “...ค่ะ”

มันเป็นวันที่เธอมีความสุขมากที่สุด นับตั้งแต่นานมาแล้ว

ไม่เพียงขีดเส้นชัดเจนในด้านความสัมพันธ์กับเจียงเฉินหานโดยสิ้นเชิง ยังส่งเจียงอวี่เสียนเข้ามาให้เธอได้ระบายความโกรธอีกด้วย!

สีหน้าของซางจื้อเหนียนกลับอึมขรึมลง “คุณคืนดีกับเจียงเฉินหานแล้ว?”

เซ่าเยว่ตกตะลึง “จะเป็นไปได้ยังไง!”

“งั้นทำไมคุณถึงมีความสุขขนาดนี้?”

เซ่าเยว่ “...”

ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรได้ “คุณเจอคุณปู่แล้วเหรอ?”