บทที่ 158

พี่เซ่าเยว่ ฉันนับถือพี่!

นั่นคือเจียงเฉินหานเชียวนะ!

สวีชูหรานเคยเจอเจียงเฉินหานอยู่หลายครั้ง เขากับซางจื้อเหนียนเป็นคนประเภทเดียวกัน ทั้งคู่มีออราที่ทรงพลัง อีกทั้งยังเย็นชา เหมือนกับศาสตราจารย์หนุ่มผู้ทรงคุณวุฒิที่น่าเกรงขามในรั้วมหาวิทยาลัย เข้าถึงได้ยาก และไม่ยอมให้ใครมาล่วงเกินง่าย ๆ

ลองมองในมุมของนักศึกษาดู เมื่อเผชิญหน้ากับศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยที่มีความน่าเกรงขามและสถานะที่ไม่เท่าเทียม ใครจะกล้าตบหน้าเขากัน คิด ๆ ดูก็น่ากลัวมากแล้วจริงไหม

เซ่าเยว่กลับกล้าตบหน้าเขา นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว

เจียงอวี่เสียนก็อดอุทานออกมาไม่ได้เหมือนกัน แม้เจียงเฉินหานจะเอ็นดูเธอ แต่ความน่าเกรงขามของพี่ชาย แถมยังเป็นประธานของเจียงซื่อกรุปอีก เธอก็ไม่กล้าตบหน้าเขาตามอำเภอใจหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น เซ่าเยว่อายุมากกว่าเธอสามปี ถือว่าอายุยังน้อย ปกติเธอมักจะเชื่อฟังเจียงเฉินหานไปเสียทุกอย่าง จะกล้าลงมือทำร้ายคนได้ยังไง!

“ชูหราน จะทำยังไงดี เซ่าเยว่ไม่กลัวแม้แต่พี่ชายฉัน แล้วเธอยังจะกลัวฉันอีกเหรอ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ยังมีซางจื้อเหนียนคอยหนุนหลังเธอเลย!”

สวีชูหราน “...เอ่อ ก็จริง เซ่าเยว่คงเป็นบ้าไปแล้ว หรือไม่ก็ปล่อยเลยตามเลยจริง ๆ ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว”

แค่กลัวเจอคนที่กระดูกแข็งไม่มีอะไรจะเสีย เลยไม่กลัวใคร เพราะไม่มีจุดอ่อนอะไร จึงไม่รู้ว่าจะเริ่มจัดการจากตรงไหนดี

เจียงอวี่เสียนดื่มเหล้าอึกใหญ่ด้วยความโมโห “ความคับแค้นใจนี้ของฉัน กลืนไม่ลงจริงๆ!”

สวีชูหรานคิดจะเกลี้ยกล่อมให้เจียงอวี่เสียนยอมรับความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ แต่เธอถูกตบถึงสองครั้ง แถมยังถูกสาดไวน์ใส่อีก ด้วยนิสัยของเจียงอวี่เสียน เธอจะยอมปล่อยเซ่าเยว่ไปได้ยังไงกัน

...แต่ว่า น่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซ่าเยว่หรอกนะ

นี่คือสัญชาตญาณของสวีชูหราน!

……

ตอนที่กู้อี้ชวนมาถึงร้านน้ำชา เจียงเฉินหานก็โทรคุยกับเจียงอวี่เสียนเสร็จพอดี

สมองของเจียงเฉินหานล้วนเต็มไปด้วยคำพูดประโยคสุดท้ายของเจียงอวี่เสียน

เซ่าเยว่อยู่กับซางจื้อเหนียนจริง ๆ ด้วย

พวกเขาไปทำอะไรที่ผับ? ดื่มเหล้าด้วยกันงั้นเหรอ?

เซ่าเยว่กับซางจื้อเหนียนเหมือนเป็นเพื่อนธรรมดา ที่มักจะนัดเจอกันแบบส่วนตัวบ่อย ๆ เหรอ?

เซ่าเยว่ไปสนิทสนมกับซางจื้อเหนียนได้ยังไง?

ด้วยนิสัยที่เย็นชาและน่าเบื่อของเซ่าเยว่ ซางจื้อเหนียนก็ยังจะสามารถทนได้อีกอย่างงั้นเหรอ?

แล้วเซ่าเยว่กล้าเผชิญหน้ากับเขาได้ยังไงกัน!

ในสมองของเจียงเฉินหานมีความคิดมากมาย สีหน้าก็ดูย่ำแย่มากอย่างเห็นได้ชัด

กู้อี้ชวนรู้จักเขามานาน พอรู้ว่าเขาโมโห ก็รู้สึกแปลกใหม่มาก “เป็นอะไรไป?”